Τσιριγωτιάνοι (Δρυμός-Δρυαλί)


Οικογένεια Τσιριγώτη (Δρυμός-Δρυαλί)

Κατά τα χρόνια της Τουρκοκρατίας οι πληθυσμιακές μετακινήσεις για λόγους οικονομικούς, ασφάλειας ή κυριαρχίας ήταν πολύ συχνό φαινόμενο. Τα Κύθηρα ή Τσιρίγο είναι ένα νησί σε σοβαρή γεωστρατηγική θέση μέσα στην Μεσόγειο θάλασσα. Μήλον της έριδος μεταξύ Τούρκων, Βενετών αλλά και πειρατικών επιδρομών, που οδήγησαν πολλούς κατοίκους να μεταναστεύσουν.

Η μικρή απόσταση από την Μάνη, καθώς και το ιδιότυπο καθεστώς της περιοχής οδήγησαν οικογένειες να εγκατασταθούν εκεί. Στο ανατολικό κομμάτι ιδιαίτερα. Μια από αυτές τις οικογένειες είναι η οικογένεια Τσιριγώτη (Κυθηριώτη δηλαδή) του χωριού Δριαλί της Ανατολικής Μάνης. Μάλιστα λέγεται πως είναι οι πρώτοι που κατοίκησαν το χωριό Δριαλί καθώς τότε οι περισσότερες οικογένειες ζούσαν στο Παλιοχώρι που βρισκόταν πιο πάνω.

Το παλαιότερο μέλος της οικογένειας που γνωρίζουμε είναι ο Γιάννης Τσιριγώτης που έζησε στα 1770 περίπου. Ο γιος του ο Γρηγόρης συμμετείχε ενεργά ως στρατιώτης κατά την επανάσταση του 1821 υπό την ηγεσία του Τζαννέτου Γρηγοράκη. ( Μάλιστα στρατολογείται στο χωριό Νύφι ). Κατά τον 19ο αιώνα η οικογένεια αυξάνει την δύναμη της στο χωριό και σε δημοτολόγιο του 1871 καταγράφονται 4 – 5 μέλη της. Ενώ μετά το 1900 θεωρούνται σοϊλήδες και όχι αχαμνόμεροι στο Δρυαλί. Μάλιστα υπάρχουν πυργάκια της οικογένειας στο χωριό καθώς και η εκκλησία των Ταξιαρχών που είναι και αυτή Τσιριγωτιάνικη.

Παλιά σπίτια στο Δρυαλί

Το Μοιρολόι της Γιαννούς

Ιστορικό πλαίσιο μοιρολογιού: Η Σταυρούλα Τσιριγώτη μοιρολογεί τον άντρα της, ( Γιάννη Τσιριγώτη ), που τον έχασε σε ηλικία 24 χρονών.

«Λαέ μου, σας παρακαλώ,
να μου το επιτρέψετε,
το βίο μου να διηγηθώ
και το δικό μου παρελθόν.

Όντας όπου εβύθισε
και μένα το καράβι μου
και χάθει ο καπετάνιος μου
και μ’ άφησε τη σιρμαγιά
στου Κότρωνα τη Χαλικιά,
με δυο κορίτσια μοναχά,
της ρούγας και της αγκαλιάς.

Ο Νίκος μου ήτα στη (γ)κοιλιά
πέντε μηνώ ήμουν μοναχά.
Μα τι να κάνου το φτωχό;
Εμπήκα στο καράβι μου
και το τιμόνι έπιασα
κι αρμένισα ξυλάρμενο
χωρίς πανιά και μηχανή.

Επήγα και το άραξα
στο λιμανάκι του Αλιπιού.
Εκεί αγκυροβόλησα.
Έδεσα τα ρεμέντζια μου
ισόβια και παντοτινά.

Έδεσα το κεφάλι μου
έσφιξα το φουστάνι μου
κι ανασκουμπώθηκα ψηλά
να τ’ αναστήσου τ’ ορφανά
με δόξα και εγωισμό.

Μα ο Τσιριγώτης ο Ντελής
που ήταν φρόνιμος πολύ
και είχε λάμπη και ακοά
προσηλιακά κι αποσκιερά
με τον (ε)φώτισε ο Θεός
η Παναγία κι ο Χριστός
και τόβαλε στο σκεφτικό
και θέει δεν τόβγαλε καλό,
να μ’ έχει όξου στην αυλή,
χωρίς στεκούμενο κλειδί.

Η ηλικία μου μικρή
εικοσιτέσσερω χρονώ
θα μ’ έπαιρνε ο πατέρας μου,
άμα γινότα φιλικό.

Μία Δευτέρα δειλινό
στις 20 του Οκτωβριού
ήρθε απάνου στη σκεπή
και έκαμε μία κλιβανή
μούριξε μέσα το κλειδί.

Η σκλάβα του να το κρατεί,
περήφανα να περπατεί,
να του λατρεύει την τιμή,
ώστα υπάρχει ζωντανή.

Όχι δική μου προκοπή,
με του Θεού τη δύναμη.
Ακούστε μου, καλοί Ρωμιοί,
και βαφτισμένοι χριστιανοί,
έσωσε η τύχη μου και κει
και από την άλλη μου μεριά.

Έχασα το Γιώργο μου,
τον άριστό μου αδερφό,
το μέγα Νοματάρχη μου,
όπου ήταν Έλληνας πιστός,
γνήσιος και φυσικός.

Δεν είναι ανάγκη να (ν)το πω
και μήτε να το λογιστώ.
Πράμα ήτα και φαίνοντα
στο (γ) κόσμο και γνωρίζοντα.

Ιδιαίτερα αισθητή έκανε η οικογένεια την παρουσία της κατά την διάρκεια της εθνικής αντίστασης και του εμφυλίου όπου το πλήρωσε με βαρύ φόρο αίματος.Αναφορές:

Τσιριγώτης Θεόδωρος

Τσιριγώτης Α. Παναγιώτης

Τσιριγώτης Δ. Μιχάλης

Τσιριγώτης Γ. Γιάννης

Τσιριγώτης Γ. Μήτσος

Τσιριγώτης Γ. Μιχάλης

Τσιριγώτη Δ. Νικολέτα

Advertisements

One thought on “Τσιριγωτιάνοι (Δρυμός-Δρυαλί)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s