Μανιάτικες κουταλίδες

4bbffbed0b9f8a2eede206f3c261915c_xl

ΥΛΙΚΑ
  • 2 κούπες αλεύρι για όλες τις χρήσεις
  • 1 ½ κούπα νερό
  • 1 πρέζα αλάτι
  • ελαιόλαδο για το τηγάνισμα
  • μέλι ή ζάχαρη για το γαρνίρισμα
  • λίγη κανέλα, προαιρετικά

Προετοιμασία 30΄ Αναμονή 1 ώρα

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Σε ένα μπολ βάζουμε το αλεύρι και το αλάτι και προσθέτουμε σιγά σιγά με σταθερή ροή το νερό, ανακατεύοντας απαλά με το χέρι μας. Μόλις τελειώσει το νερό θα πρέπει το μείγμα μας να μοιάζει με σφιχτό χυλό, σχεδόν σαν ζυμαράκι. Αν κολλάει στα χέρια μπορούμε να προσθέσουμε λίγο αλεύρι ακόμη. Το αφήνουμε σκεπασμένο με μια καθαρή πετσέτα σε θερμοκρασία περιβάλλοντος (ή κάπου ζεστά) για περίπου 1 ώρα να φουσκώσει. Σε ένα μεγάλο και βαθύ τηγάνι βάζουμε το ελαιόλαδο να ζεσταθεί καλά. Μόλις κάψει παίρνουμε με το κουτάλι μικρές δόσεις από το ζυμάρι και τις βυθίζουμε στο ελαιόλαδο. Τηγανίζουμε για περίπου 1-2 λεπτά, μέχρι να χρυσίσουν. Καλό θα είναι να τις βάζουμε στο τηγάνι λίγες λίγες για να μην πέσει η θερμοκρασία του λαδιού. Βάζουμε με τρυπητή κουτάλα και τις ακουμπάμε σε ένα πιάτο με απορροφητικό χαρτί. Λίγο πριν σερβίρουμε πασπαλίζουμε με ζάχαρη και κανέλα, ή αν θέλουμε μέλι (αντί ζάχαρης). Τρώγονται χλιαρές.

Λίγα λόγια για τη συνταγή

Οι κουταλίδες είναι οι πρόχειρες τηγανίτες της Μάνης. Τις ονομάζουν έτσι επειδή ρίχνουν τη ζύμη στο καυτό λάδι με το κουτάλι. Τρώγονται ζεστές πασπαλισμένες με ζάχαρη ή μέλι και κανέλα. Τις έφτιαξε για μας η Ασημίνα Κατσιβέλη -Κατσιώρχη από το Διρό.

Πηγές

  1. http://www.gastronomos.gr/
  2. http://www.eleftheriaonline.gr/

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ 

 

Advertisements

Καποδίστριας εναντίον κουρσάρων

02s3istoria-thumb-large

Τι θα συνέβαινε αν προσπαθούσε κάποιος να συνδέσει ιστορικά περιστατικά ή φαινόμενα, τα οποία εκ πρώτης όψεως δεν έχουν καμία απολύτως σχέση μεταξύ τους; Τη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια λ.χ. με την άφιξη των πρώτων Ελλήνων στην Αυστραλία, τη δεκαετία του 1810, ή τον θρησκευτικό πόλεμο ανάμεσα σε χριστιανούς και μουσουλμάνους τον 16ο αιώνα με τα πρώιμα βήματα του καπιταλισμού; Τραβώντας μια νοητή γραμμή ανάμεσα στις μακρινές κουκκίδες, θα αντιληφθεί ότι ο κοινός παρονομαστής είναι η ύπαρξη της πειρατείας και του κούρσου. Αυτό μας εξηγεί, σε μια συναρπαστική αφήγηση, η καθηγήτρια της Ναυτιλιακής Ιστορίας στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, Τζελίνα Χαρλαύτη, η οποία είναι επικεφαλής της επιστημονικής επιτροπής του 2ου Διεθνούς Συνεδρίου Περιήγησης και Χαρτογράφησης του Ελληνικού Χώρου, με τίτλο «Κουρσάροι και Πειρατές στην Ανατολική Μεσόγειο, 15ος-19ος αι.» του Sylvia Ioannou Foundation, που θα πραγματοποιηθεί στις 17-19 Οκτωβρίου στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης.

«Παρόλο που η πειρατεία και ο κούρσος έχουν προξενήσει μεγάλο ενδιαφέρον τα τελευταία 200 χρόνια στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία και ιστορία, δεν έχουν μελετηθεί επαρκώς στην ελληνική ιστοριογραφία», τονίζει η καθηγήτρια στην «Κ». «Τούτο οφείλεται στα προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει ο ιστορικός στην τεκμηρίωση, καθώς κατά το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα όπου δρούσαν οι κουρσάροι, η σημερινή ελληνική επικράτεια ήταν κάτω από την οθωμανική ή ενετική κυριαρχία».

Το λειοδικείο

«Αλλος ένας λόγος που δεν υπάρχει επαρκής επιστημονική έρευνα είναι ότι ο κούρσος και η πειρατεία είναι θέματα ταμπού στην Ελλάδα», συνεχίζει η κ. Χαρλαύτη. «Εχει αποσιωπηθεί ότι εμείς οι Ελληνες ήμασταν εξαιρετικοί κουρσάροι όχι μόνο των δυτικοευρωπαϊκών δυνάμεων αλλά και συχνά μάλιστα στην υπηρεσία των Οθωμανών. Υπήρχαν επίσης πειρατές που ήταν ταυτόχρονα και ήρωες του 1821. Αναφέρομαι στη θαυμάσια, αλλά όχι γνωστή στο ευρύτερο κοινό, μελέτη της Δέσποινας Θέμελη-Κατηφόρη για τις πειρατικές λείες στη διάρκεια της Επανάστασης. Η ερευνήτρια βρήκε στοιχεία σε ένα αρχείο το οποίο αφορά το λειοδικείο που θεσμοθέτησε ο Καποδίστριας, όταν ανέλαβε καθήκοντα κυβερνήτη. Εκεί αναφέρει ότι οι Μαυρομιχαλαίοι, που είχαν άδεια κούρσου από την επαναστατική κυβέρνηση εναντίον των εχθρικών οθωμανικών πλοίων, ασκούσαν πειρατεία και εναντίον φιλικά προσκείμενων δυτικοευρωπαϊκών πλοίων. Το λειοδικείο του Καποδίστρια επέβαλε υψηλή ποινή για την πειρατική δράση της οικογένειας. Ο φόνος του Καποδίστρια είναι το κύκνειο άσμα της παλαιάς τάξης πραγμάτων και της μανιάτικης πειρατείας», υπογραμμίζει στην «Κ».

Και η Μάνη; «Αποτελεί ξεχωριστό τόπο για την ιστορία της πειρατείας. Τα πλοία, που προσπαθούσαν να καβατζάρουν τον Κάβο Ματαπά ή τον Κάβο Μαλιά με τρικυμία, αναγκάζονταν ιδιαίτερα τα βράδια που δεν είχαν οι ναυτικοί ορατότητα, καθώς δεν υπήρχαν φάροι, να κινηθούν σε κόλπους κοντά στα πόδια της Πελοποννήσου. Στη Μάνη άνθησε μια διάσημη ληστοπειρατική κοινότητα, της οποίας τα μέλη διέθεταν βάρκες και έκαναν ρεσάλτα στα αραγμένα πλοία. Συχνά σκότωναν όλο το πλήρωμα. Στόχος ήταν να πάρουν το φορτίο και το πλοίο. Παράλληλα η περιοχή ήταν και κέντρο εκποίησης λειών».

«Γύρω στα 1530, μετά την κατάκτηση της Ρόδου από τους Οθωμανούς, οι Ιωαννίτες Ιππότες πηγαίνουν στη Μάλτα. Πρόκειται για τους δευτερότοκους, τριτότοκους υιούς Ευρωπαίων ευγενών που δεν έχουν γη. Γίνονται επισήμως οι χριστιανοί κουρσάροι της Μεσογείου εφόσον αποκτούν διαρκή άδεια να χτυπούν τους μουσουλμάνους στη θάλασσα. Η απάντηση των Οθωμανών έρχεται τον 16ο αιώνα επί Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς με τον διαβόητο Μπαρμπαρόσα, με καταγωγή από τη Λέσβο και Ελληνίδα μητέρα. Θεωρείται σήμερα από τους Τούρκους μεγάλος ήρωας και ναύαρχος, κατάφερε να κατακτήσει τα εδάφη της Μπαρμπαριάς για λογαριασμό των Οθωμανών και να οργανώσει τον οθωμανικό στόλο. Τα κράτη αυτά στην ακτογραμμή και την ενδοχώρα της Βορείου Αφρικής (εκεί όπου σήμερα είναι η Αλγερία, η Τυνησία και η Λιβύη) προσαρτήθηκαν στην αυτοκρατορία αλλά διατηρούσαν και μια ανεξαρτησία. Οι ναυτικοί που ζούσαν εκεί είχαν την άδεια από το οθωμανικό κράτος να ασκούν κούρσο στα χριστιανικά πλοία σε ένα διαρκές τζιχάντ κατά των απίστων».

Καπιταλιστική επιχείρηση

«Εχουμε στη Μεσόγειο και καταδρομείς από τον Βορρά», εξηγεί η καθηγήτρια του Ιονίου Πανεπιστημίου. «Πρόκειται για Βρετανούς, Ολλανδούς κ.ά., που έρχονταν για εμπόριο αλλά είχαν και άδεια καταδρομής να κουρσεύουν εχθρικά πλοία. Μπορεί κανείς να πει ότι η καταδρομή είναι μια πρώιμη μορφή καπιταλιστικής επιχείρησης. Στο Whitby, μια μικρή παραθαλάσσια κωμόπολη στη Βορειοανατολική Αγγλία για παράδειγμα (από όπου ξεκίνησε και τις ναυτιλιακές του δραστηριότητες ο Κάπτεν Κουκ), οι κάτοικοι μάζευαν χρήματα και εξόπλιζαν δυο-τρία καράβια. Ο στόχος ήταν να γυρίσουν οι καταδρομείς με άλλα πλοία και τα φορτία τους ως λεία και να μοιραστούν τα κέρδη με τους επενδυτές-κατοίκους. Υπάρχουν μάλιστα στοιχεία για μερτικό που πήγαινε στο κράτος!».

Στην… Αυστραλία

Η διαρκής εμπλοκή με τη θάλασσα έπαιξε σπουδαίο ρόλο στην εθνική αφύπνιση, μιας και οι Έλληνες κουρσάροι χτυπούσαν οθωμανικά πλοία τη δεκαετία του 1810. Τότε έγινε και ένα περιστατικό που δεν είναι γνωστό: Ελληνες πειρατές έκαναν ρεσάλτο σε αγγλικό πλοίο στα ανοιχτά της Κρήτης. Οι δράστες συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν σε βρετανικές φυλακές απ’ όπου μεταφέρθηκαν στην Αυστραλία ως έποικοι. Οι οκτώ από τους δέκα Έλληνες κατάφεραν με γράμματα και παρακάλια να γυρίσουν πίσω!

ΠΗΓΉ

  1. Μαργαρίτας Πουρναρά Καποδίστριας εναντίον Κουρσάρων, εφημερίδα Καθημερινή 15/10/2014

 

Ζητούν επέκταση των αστικών δρομολογίων στη Μικρή Μαντίνεια

d6345b0f2a2c53653c2ff3e06814a38e_l

Συνάντηση σχετικά με την πιθανότητα επέκτασης της αστικής συγκοινωνίας έως τη Μικρή Μαντίνεια, είχαν με το δήμαρχο Καλαμάτας, οι πρόεδροι των Τοπικών Κοινοτήτων Μικρής Μαντίνειας Στέλιος Λιακέας και Βέργας Παναγιώτης Χειλάς, καθώς και η πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Μικρής Μαντίνειας Εφη Καμπουγέρη.

 

Εθεσαν το θέμα κάλυψης με αστική συγκοινωνία των περιοχών τους, δηλώνοντας ότι δεν εξυπηρετούνται με την υπάρχουσα συγκοινωνιακή κάλυψη.

Ο κ. Νίκας τους ζήτησε να συζητήσουν με το Αστικό ΚΤΕΛ για τη δυνατότητα που έχει να τους εξυπηρετήσει και για την πιθανή συχνότητα των δρομολογίων, αλλά και με το Υπεραστικό ΚΤΕΛ, ενώ υπάρχει και η παράμετρος της εξυπηρέτησης της περιοχής μέχρι τις Κιτριές. Θα πρέπει, επίσης, να συζητήσουν και με την Περιφέρεια Πελοποννήσου, σχετικά με το εάν προτίθεται να επεκτείνει την αστική περιοχή στις παραπάνω περιοχές, κάτι που αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για την κάλυψή τους από αστική συγκοινωνία.

Ο δήμαρχος είπε πως ο δήμος δεν έχει αντίρρηση σχετικά με την προοπτική επέκτασης της αστικής συγκοινωνίας στις περιοχές τους.

Eleftheriaonline

Ο ΦΑΣΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΛΙΟΥΝΑΙΟΙ – Η Ληστεία στο Νεοελληνικό κράτος

0125ce259b25ce25b725cf258325cf258425ce25ad25cf258225ce25ba25ce25b125ce25b925ce25b225ce25bf25cf258325ce25ba25ce25bf25ce25af

Κλέφτες της Οθωνικής Περιόδου στα βουνά Σχέδιο του E.Ronjat

Οι πρώτες δεκαετίες του νεότερου Ελληνικού κράτους ήταν ιδιαίτερα ταραγμένες σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Σε πολλά μέρη της Ελλάδας είχαν ξεσπάσει κοινωνικές επαναστάσεις κατά του φορολογικού συστήματος, όπως στην Μάνη, την Ακαρνανία και την Μεσσηνία. Μέσα σε αυτό το ρευστό πολιτικό κλίμα πολλοί επέλεξαν την συνέχιση του κλέφτικου βίου και μέσα στο καινούργιο κράτος. Ο Ταΰγετος συνέχισε όπως και στην Τουρκοκρατία για αρκετά χρόνια μετά την απελευθέρωση να αποτελεί φωλιά λήσταρχων όπως ονομάστηκαν οι οποίοι δρούσαν κυρίως εναντίων των εύπορων οικογενειών της περιοχής. Γνωστοί λήσταρχοι της περιόδου 1830 – 1850 στον Ταΰγετο ήταν ο Φάσος, ο Κυβέλος, ο Παρηγόρης, ο Μικρούτσης και ο Κορώνης.

Ο Φάσος ήταν πρωτοπαλίκαρο του Παρηγόρη. Η οικογένεια του ήταν ονομαστή οικογένεια της έξω Μάνης, η οποία είχε πολεμήσει επί τουρκοκρατίας με τον πρωτοκλέφτη Ζαχαριά,, ενώ διέθεταν πύργους σε Γαιτσές και Ανδρούβιστα. Κύριος χώρος δράσης του κλέφτη Φάσου ήταν οι Πενταυλοί, Γοράνοι, Κουρτσούνα, Ανίνα. Κάποτε αρρώστησε και για να αναρρώσει πήγε στην στάνη των Λιουναίων (οικογένεια Λιούνη της Άρνας), στην Κάμινα απέναντι σχεδόν από τους Γοράνους. Εκεί οι πέντε Λιουναίοι, πατέρας και τέσσερεις γιοι αφού νάρκωσαν τον Φάσο, είτε για να πάρουν την επικήρυξη, είτε για να πάρουν τις ασημοπιστόλες του, τον σκότωσαν κόβοντας του το κεφάλι με ένα τσεκούρι. Οι σύντροφοι ωστόσο του Φάσου όταν ενημερώθηκαν για το γεγονός μετέβησαν επί τόπου και σκότωσαν και τους πέντε Λιουναίους.

Ο θάνατος του Φάσου προκάλεσε ιδιαίτερη συγκίνηση στην περιοχή, καθώς όπως και επί Τουρκοκρατίας, οι κλέφτες ήταν συνδεδεμένοι με το ανυπότακτο πνεύμα κατά της αδικίας. Η ανομία τους ήταν δικαιολογημένη στα μάτια του λαού καθώς αντιπροσώπευαν την δικαίωση, την ελευθερία και την λαϊκή προστασία. Το τραγούδι του Φάσου είναι χαρακτηριστικό του πνεύματος της εποχής ….

 

Κάτσε πουλάκι την αυγή, και τίναξε τα φτερά σου

Να πέσει η δροσούλα τους, και να ακουστεί λαλιά σου

Ανάρια ανάρια λέγε το του Φάσου το τραγούδι

Να μην το μάθει η Φάσαινα η μικροπαντρεμένη

Και δεν ασπρίσει την Λαμπρή και δεν λαμπροφορέσει

Το Φάσο τον σκοτώσανε κείνα τα σκυλιά οι Λιουναίοι

Βάλανε ήρα στο ψωμί κι αφιόνι μες στο γάλα

dsc00132

 Ταΰγετος τόπος κλεφτών και ληστών

Πηγές

  1. Θ.Σ. Κατσουλάκου – Π..Χ Στούμπου «Η Κουμουστά της Λακεδαίμονος», Πολιτιστικός σύλλογος Ξηροκαμπίου, Σπάρτη 2012
  2. Αφροδίτης Α. Φραγκή «Του Φάσου το Τραγούδι», Η Φάρις 15(1996) 4