Άγρια Σπαράγγια – ομελέτα

Τα σπαράγγια θεωρούνται και είναι ο αριστοκράτης των λαχανικών. Επιστημονικά (από μια γρήγορη περιήγηση στο διαδίκτυο) «είναι μονοκότυλα, αναρριχώμενα ή θαμνώδη φυτά, αυτοφυή ή καλλιεργούμενα ως λαχανικά ή καλλωπιστικά και αποτελούν σαρκώδεις βλαστούς του φυτού Asparagus officinalis της οικογένειας των Λιλιιδών«! Είναι το αγαπημένο λαχανικό των Ευρωπαίων στη λευκή, πράσινη ή μωβ (;) εκδοχή του και τρώγεται σαν σαλάτα ή είναι συνοδευτικό gourmet πιάτων.

Αλλά για μας τους τροφοσυλλέκτες, το αγαπημένο μας είναι το άγριο σπαράγγι, ο αλήτης δηλαδή της αριστοκρατικής αυτής οικογένειας. Το άγριο βλαστάρι που σηματοδοτεί τον ερχομό της Άνοιξης!
Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή:

Πώς μοιάζουν: η άγρια σπαραγγιά είναι χαμηλός θάμνος με σκούρο πράσινο χρώμα, που αντί για φύλλα έχει αγκάθια. Οι βλαστοί της βγαίνουν ξεχωριστά απευθείας από το χώμα, χωρίς την ύπαρξη κεντρικού κορμού. Αυτό που τρώγεται είναι τα νεαρά βλαστάρια. Το χρώμα τους ποικίλει από υπόλευκα, σε διάφορες αποχρώσεις του πράσινου, έως σκούρο πράσινο σχεδόν μαύρο.

Πού θα τα βρούμε: η άγρια σπαραγγιά βρίσκεται σχεδόν παντού, από δίπλα στη θάλασσα ως τα ψηλά βουνά! Αγαπάει τα νερά, τις δροσιές αλλά θα την βρεις και σε ξερούς πευκώνες! Της αρέσουν οι φράχτες, που τους χρησιμοποιεί για να πλέξει τα κλαδιά της, τα εγκαταλειμμένα οικόπεδα ή κτήματα, κοντά σε ποτάμια ή τρεχούμενα νερά. Αν δεις πευκώνες, σίγουρα από κάτω τους υπάρχουν σπαραγγιές, είναι από τα λίγα φυτά που μπορούν να επιζήσουν κάτω από τις πευκοβελόνες. Ο έμπειρος τροφοσυλλέκτης «σκανάρει» με το βλέμμα την περιοχή και εντοπίζει τα βλαστάρια που (αυθάδικα) ορθώνονται.

Πότε και πώς τα μαζεύουμε: είναι το πρώτο βλαστάρι της άνοιξης. Στα ήπια και παραθαλάσσια μέρη ξεκινάει από τα τέλη Φεβρουαρίου (οι ενδιαφερόμενοι τρέξτε, οι φωτογραφίες είναι από χτεσινή βόλτα στη Ραφήνα), όσο απομακρυνόμαστε και ανεβαίνουμε σε ύψος το Μάρτιο, (στην Τσαγκαράδα το μαζεύουμε) τον Απρίλιο, ακόμα πιο ψηλά μέχρι το Μάιο! Από το φυτό μαζεύουμε το τρυφερό βλαστάρι πριν απλώσει φύλλα, που βγαίνει από την ίδια ρίζα δίπλα με τα περσινά και παλιότερα «κλαδιά». Προσοχή- τα παλιά κλαδιά τσιμπάνε! Το κόβουμε με το χέρι έως το σημείο που είναι τρυφερό. Με αυτό τον τρόπο μαζεύουμε βλαστάρια 8-15 εκατοστών.

Πώς τα διατηρούμε: Αστειεύεστε- τα τρώμε αυθημερόν! Άντε να τα κρατήσουμε μια ημέρα σε ποτήρι ή ανθοδοχείο (είπαμε αριστοκράτης!) με νερό.

Πώς θα τα φάμε: Ας έλθουμε τώρα στα ωραία! Το αποτέλεσμα της συλλογής μας τρώγεται με διάφορους τρόπους:

  • Ωμά με λαδόξυδο και αλάτι αναδεικνύοντας την υπόπικρη γεύση τους. Μπορούμε ακόμη να προσθέσουμε τις τρυφερές κορυφές στις ωμές σαλάτες.
  • Βραστά: τα βράζουμε για λίγα λεπτά σε αλατισμένο νερό, δεμένα με σπαγκάκι. Σερβίρουμε με λαδόξυδο ή λαδολέμονο. Τους αρέσει και το ψιλοκομμένο σκορδάκι!
  • Ριζότο: μια φίλη Ιταλίδα (που μας το έδειξε) κρατάει τις τρυφερές κορυφές (4 εκατοστά) χώρια, βράζει ελαφρά τα υπόλοιπα και τα σοτάρει μετά μαζί με το ρύζι χρησιμοποιώντας και το νερό τους αντί για ζωμό λαχανικών. Όταν κλείσει τη φωτιά προσθέτει τις κορυφές! Μεγαλειώδες αποτέλεσμα!
  • Ομελέτα: η κλασσική χρήση!

Ομελέτα με άγρια σπαράγγια

Υλικά

  • 1 μπουκετάκι τρυφερά βλαστάρια
  • 3 αυγά
  • λίγο γάλα
  • ελαιόλαδο
  • αλάτι και πιπέρι

Εκτέλεση

Βάζουμε λάδι σε ένα τηγάνι και μόλις αρχίσει να ζεσταίνεται ρίχνουμε μια χούφτα χοντροκομμένα κομμάτια από βλαστάρια άγριων σπαραγγιών (το πάνω μέρος). Τηγανίζουμε ελαφρά γυρίζοντας τα βλαστάρια στο τηγάνι. Σε ένα μπωλ σπάζουμε τα αυγά, προσθέτουμε λίγο γάλα, αλάτι και πιπέρι και χτυπάμε να ομογενοποιηθεί το μίγμα. Το ρίχνουμε στο τηγάνι πάνω από τα σπαράγγια. Με το πιρούνι βοηθάμε το μείγμα να τηγανιστεί ομοιόμορφα. Γυρίζουμε και ψήνουμε και από την άλλη μεριά. Σερβίρουμε με χοντροκομμένο πιπέρι. Μπορούμε να συνοδεύσουμε και με λευκό κρασί.

Σημείωση: Το κάτω μέρος των σπαραγγιών που δεν χρησιμοποιήσατε μην το πετάξετε! Κάντε μια ωραία σπαραγγόσουπα με λίγο τραχανά και απολαύστε «χωριάτικη σπαραγγόσουπα», το βραδινό βάλσαμο του τροφοσυλλέκτη μετά από μια ημέρα πεζοπορίας.

Οι «άχρηστες» γνώσεις τα άγρια σπαράγγια:
ήταν από τα αγαπημένα εδέσματα των Αρχαίων Ελλήνων και με τους βλαστούς τους στόλιζαν τις νύφες στους γάμους. Ίσως ως σύμβολα γονιμότητας.
θεωρούνται αφροδισιακά. Μάλλον λόγω σχήματος αλλά και μυρωδιάς (ρωμαλέου αλόγου) των ούρων μετά από τη βρώση τους.
θεωρούνται θεραπευτικά, δυναμωτικά, ορεκτικά και εξαιρετικά διουρητικά. Αν ψάξετε στο διαδίκτυο, θα δείτε πως θεωρούνται πανάκεια για θέματα του ουροποιητικού συστήματος και όχι μόνο.

 

ΠΗΓΗ

http://www.bostanistas.gr/?i=bostanistas.el.article&id=777

Μανιάτικες κουταλίδες

4bbffbed0b9f8a2eede206f3c261915c_xl

ΥΛΙΚΑ
  • 2 κούπες αλεύρι για όλες τις χρήσεις
  • 1 ½ κούπα νερό
  • 1 πρέζα αλάτι
  • ελαιόλαδο για το τηγάνισμα
  • μέλι ή ζάχαρη για το γαρνίρισμα
  • λίγη κανέλα, προαιρετικά

Προετοιμασία 30΄ Αναμονή 1 ώρα

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Σε ένα μπολ βάζουμε το αλεύρι και το αλάτι και προσθέτουμε σιγά σιγά με σταθερή ροή το νερό, ανακατεύοντας απαλά με το χέρι μας. Μόλις τελειώσει το νερό θα πρέπει το μείγμα μας να μοιάζει με σφιχτό χυλό, σχεδόν σαν ζυμαράκι. Αν κολλάει στα χέρια μπορούμε να προσθέσουμε λίγο αλεύρι ακόμη. Το αφήνουμε σκεπασμένο με μια καθαρή πετσέτα σε θερμοκρασία περιβάλλοντος (ή κάπου ζεστά) για περίπου 1 ώρα να φουσκώσει. Σε ένα μεγάλο και βαθύ τηγάνι βάζουμε το ελαιόλαδο να ζεσταθεί καλά. Μόλις κάψει παίρνουμε με το κουτάλι μικρές δόσεις από το ζυμάρι και τις βυθίζουμε στο ελαιόλαδο. Τηγανίζουμε για περίπου 1-2 λεπτά, μέχρι να χρυσίσουν. Καλό θα είναι να τις βάζουμε στο τηγάνι λίγες λίγες για να μην πέσει η θερμοκρασία του λαδιού. Βάζουμε με τρυπητή κουτάλα και τις ακουμπάμε σε ένα πιάτο με απορροφητικό χαρτί. Λίγο πριν σερβίρουμε πασπαλίζουμε με ζάχαρη και κανέλα, ή αν θέλουμε μέλι (αντί ζάχαρης). Τρώγονται χλιαρές.

Λίγα λόγια για τη συνταγή

Οι κουταλίδες είναι οι πρόχειρες τηγανίτες της Μάνης. Τις ονομάζουν έτσι επειδή ρίχνουν τη ζύμη στο καυτό λάδι με το κουτάλι. Τρώγονται ζεστές πασπαλισμένες με ζάχαρη ή μέλι και κανέλα. Τις έφτιαξε για μας η Ασημίνα Κατσιβέλη -Κατσιώρχη από το Διρό.

Πηγές

  1. http://www.gastronomos.gr/
  2. http://www.eleftheriaonline.gr/

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ 

 

Μανιάτικη Γαλατόπιτα

galatopita fylloΓια ένα  μεγάλο ταψί 35 εκ.

ΥΛΙΚΑ

  • 4 λ. Φρέσκο Γάλα
  • 3 ποτ. Ζάχαρη
  • 1 ποτ. Σιμιγδάλι
  • 1 ποτ. Αλεύρι
  • ½ ποτ. Κορν Φλάουρ
  • ½ ποτ. Άνθος Αραβοσίτου
  • 3 Αυγά
  • 1 πρέζα Αλάτι
  • ½ ποτ. Ζάχαρη
  • ½ ποτ. Ελαιόλαδο
  • Κανέλλα

Για ένα χοντρό φύλλο:

  • 300 γραμμ. πακέτου Αλεύρι
  • ½ φλιτζ. καφέ Ελαιόλαδο
  • 1 πρέζα Αλάτι
  • Νερό (όσο πάρει)

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Ρίχνουμε σε μια φαρδιά κατσαρόλα τέσσερα λίτρα γάλα και τα αφήνουμε να βράσουν. Κρατάμε δύο ποτήρια γάλα για να ανακατέψουμε όλα τα υλικά που χρειάζονται για την κρέμα. 

Ενώ βράζει το γάλα ρίχνουμε σε ένα μεγάλο μπολ το γάλα που έχουμε κρατήσει με τρία ποτήρια ζάχαρη. Ανακατεύουμε καλά με το σύρμα και συνεχίζουμε ρίχνοντας τα υπόλοιπα υλικά. Ρίχνουμε ένα ποτήρι σιμιγδάλι ψιλό, για να αφρατέψει η κρέμα και ένα ποτήρι αλεύρι.

Ανακατεύουμε σιγά- σιγά για να ενωθεί με τα υπόλοιπα υλικά και προσθέτουμε μισό ποτήρι άνθος αραβοσίτου με γεύση βανίλια και μισό ποτήρι κορν φλάουρ. Ανακατεύουμε καλά να μην έχει σβολάκια. Προσθέτουμε μια πρέζα αλάτι και στο τέλος τρία αυγά, καλά χτυπημένα. Η κρέμα είναι έτοιμη. 

Όταν το γάλα φτάσει στο σημείο βρασμού, ρίχνουμε την κρέμα και ανακατεύουμε καλά μέχρι να πήξει το μείγμα. Η κρέμα είναι έτοιμη, την αφήνουμε να κρυώσει και φτιάχνουμε το φύλλο για την γαλατόπιτα. 

Φτιάχνουμε μια ζύμη με νερό, ελαιόλαδο και αλεύρι και λίγο αλάτι. Αν η ζύμη μας βγει σκληρή χρειάζεται να ξεκουραστεί περίπου μια ώρα, αν βγει πολύ μαλακή την χρησιμοποιούμε αμέσως. Αλευρώνουμε τη ζύμη μας και ανοίγουμε ένα φύλλο. Το φύλλο δεν χρειάζεται να είναι πολύ ψιλό αλλά πρέπει να είναι αρκετά μεγάλο για να καλύψει το ταψί. 

Λαδώνουμε το ταψί μας και απλώνουμε σαν βάση ένα φύλλο. Ρίχνουμε όλη την κρέμα μέσα. Γυρίζουμε τις άκρες του φύλλου, για να μην χυθεί η κρέμα. Δεν βάζουμε άλλο φύλλο από πάνω. Ρίχνουμε μόνο λίγη ζάχαρη πάνω στη κρέμα για να λιώσει με το ψήσιμο και να δώσει ωραία εμφάνιση και έξτρα γλύκα. Πασπαλίζουμε με λίγη κανέλλα. Προσθέτουμε αγνό παρθένο ελαιόλαδο, περίπου μισό ποτήρι που δίνει μια ιδιαίτερη γεύση στην μανιάτικη γαλατόπιτα.

Ψήνουμε για μια ώρα στους 180 βαθμούς.

ΠΗΓΗ: mamakouzina.tv

Μανιάτικοι Κουραμπιέδες

Το κατεξοχήν γλυκό που έφτιαχναν οι Μανιάτισσες τον παλιό καιρό σε γιορτές και χαρές ήταν οι Μανιάτικες δίπλες, το »εθνικό γλυκό της Μάνης’‘, αλλά τα τελευταία χρόνια ιδιαίτερα γνωστοί έγιναν και οι Μανιάτικοι κουραμπιέδες ιδιαίτερα κατά την περίοδο των Χριστουγέννων και της πρωτοχρονιάς

Οι Μανιάτισσες το προτιμούν αυτό το γλυκό διότι είναι εύκολο γευστικό και το διατηρούν αρκετό καιρό στο ντουλάπι για οικογενειακή κατανάλωση αλλά και για κέρασμα του επισκέπτη.

Την νοστιμιά τους την οφείλουν στο γεγονός ότι είναι φτιαγμένοι με ελαιόλαδο και όχι με βούτυρο όπως οι κλασσικοί κουραμπιέδες.

ΥΛΙΚΑ

  • 2 ποτήρια λάδι
  • 1/2 ποτήρι πορτοκάλι
  • 2/3 ποτηριού ζάχαρη άχνη
  • 1 κουταλάκι σόδα
  • 1 αυγό
  • 300 γρμ. αμύγδαλα

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Ανακατεύουμε μέσα σε μια λεκάνη το λάδι, το αυγό, τη ζάχαρη, και το πορτοκάλι, μέσα στο οποίο έχουμε διαλύσει τη σόδα, για πέντε περίπου λεπτά. Προσθέτουμε ψιλοκομμένα τα αμύγδαλα και ρίχνουμε αλεύρι όσο πάρει, ώστε να γίνει η ζύμη τόσο μαλακή, όσο να πλάθεται. Τη σκεπάζουμε και την αφήνουμε 45 λεπτά να ξεκουραστεί, πλάθουμε τους κουραμπιέδες και τους ψήνουμε σε φούρνο προθερμασμένο στους 170 οC για μισή ώρα.
Όταν κρυώσουν τους πασπαλίζουμε με ζάχαρη άχνη.

ΠΗΓΗ: Βούλα Κυριακέα, «Συνταγές Μάνης», mani.org

Χταπόδι Στιφάδο

Μιας και το καλοκαίρι έφθασε καλό είναι να μάθουμε και μερικές συνταγές του τόπου μας και να «γευτούμε» την παράδοσή μας σε όλη της την θερινή μεγαλοπρέπεια.

Η Μάνη ως χερσόνησος ακόμα και στους δύσκολους αιώνες της Τουρκοκρατίας ουδέποτε έκοψε την έντονη σχέση της με το ψάρεμα. Η παρακάτω συνταγή με κύριο συστατικό το χταπόδι το αποδεικνύει.

ΥΛΙΚΑ

  • 1 κιλό χταπόδι
  • 1 ½  κιλό κρεμμυδάκια για στιφάδο
  • 1 κρασοπότηρο λευκό κρασί
  • ½  κρασοπότηρο ξύδι
  • 1 μεγάλο κρεμμύδι
  • 2-3 σκελίδες σκόρδο
  • 1 ποτήρι ντοματοχυμό
  • 1 κουταλιά πελτέ
  • 1 φλιτζανάκι ελαιόλαδο
  • 2-3 φύλλα δάφνης
  • 3-4 κόκκοι μπαχάρι
  • Μαϊντανό

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Βάζουμε το χταπόδι στη φωτιά με το κρασί, το ξίδι και ένα κρεμμύδι. Περιμένουμε να βράσει, μέχρι να βγάλει το νερό του. Μόλις βράσει, το κόβουμε σε κομμάτια και αφαιρούμε το κρεμμύδι.

Σοτάρουμε σε σιγανή φωτιά 2-3 κρεμμύδια και ρίχνουμε και το χταπόδι.

Σοτάρουμε και τα υπόλοιπα κρεμμύδια και τα προσθέτουμε.

Ρίχνουμε και τον πελτέ και τις ντομάτες, περασμένες στον τρίφτη, τα φύλλα δάφνης, τα σκόρδα, το μαϊντανό και το πιπέρι.

Το αφήνουμε να σιγοβράσει μέχρι να δέσει η σάλτσα του και όταν χρειαστεί ρίχνουμε λίγο χλιαρό νερό.

Το χταπόδι ποτέ δεν βράζει με νερό, γιατί σκληραίνει. Το βράζουμε μόνο με κρασί, ξίδι και με ένα κρεμμύδι.

  • Χρόνος ετοιμασίας: 1 ½ ώρα 
    Μερίδες: 5-6

 

  Πηγή:  Βούλα Κυριακέα, «Συνταγές Μάνης»

 

Μανιάτικη Σαλάτα Με Πορτοκάλι

ΥΛΙΚΑ

(Συνταγή για 4 άτομα)

  • 4 μέτριες πατάτες, βρασμένες, κρύες
  • 1 πορτοκάλι, καθαρισμένο
  • 1 μεγάλο κρεμμύδι, ψιλοκομμένο
  • 10 ελιές Καλαμών
  • 3 κ.σ. ελαιόλαδο
  • 1 κ.γ. ρίγανη
  • αλάτι και πιπέρι

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Σε ένα μπολ βάζουμε τις πατάτες κομμένες σε φέτες, τις αλατίζουμε και τις πασπαλίζουμε με τη ρίγανη (προαιρετικά) και το πιπέρι. Προσθέτουμε το πορτοκάλι, το κρεμμύδι, τις ελιές και περιχύνουμε με το ελαιόλαδο. Ανακατεύουμε καλά και σερβίρουμε σε θερμοκρασία δωματίου.

Συνοδεύει ιδανικά τα ψητά κρέατα και ψάρια.

ΠΗΓΗ: www.homefood.gr

Τσουχτές (Με καβουρδισμένη μυζήθρα και τηγανητό αυγό)

ΥΛΙΚΑ

  • 1 πακέτο χωριάτικες μακαρούνες
  • 100 gr τριμμένη ξερή μυζήθρα
  • 4 αυγά, λίγο ελαιόλαδο
  • Λίγο φρέσκο βούτυρο (αιγοπρόβειο)
  • Αλάτι.

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Βράζουμε τα ζυμαρικά. Μέσα σε ένα τηγάνι βάζουμε το ελαιόλαδο και το βούτυρο και τηγανίζουμε ελαφρώς τα αυγά. Με μια σπάτουλα τα τοποθετούμε σε έναν δίσκο και καβουρδίζουμε την μυζήθρα μέχρι να πάρει ένα χρυσαφί χρώμα. Προσθέτουμε τα ζυμαρικά και τα ανακατεύουμε καλά. Σερβίρουμε σε 4 πιάτα τα ζυμαρικά και προσθέτουμε από πάνω τα αυγά.

Extra Tips

* Μπορούμε να προσθέσουμε λαχανικά μαζί με τα ζυμαρικά. (μανιτάρια, κολοκύθια, κτλ.)

* Η μυζήθρα πρέπει να είναι ελαφρώς καβουρδισμένη

* Το αυγό όταν προστίθεται απάνω στα μακαρόνια πρέπει να είναι ελαφρώς μαγειρεμένο (μελάτο).

* Μόλις ολοκληρωθεί το σερβίρισμα τελειώνουμε το πιάτο μας περιχύνοντας λίγο λάδι τρούφας πάνω από το αυγό και φρεσκοτριμμένο πιπέρι.

 ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΑ

Ο καθημερινός αγώνας της Μανιάτισσας να φέρει εις πέρας τις υποχρεώσεις της στα χωράφια, αλλά και παράλληλα να φροντίσει την οικογένεια της, στις αρχές του 20ου αιώνα, δημιούργησε μια γρήγορη και εξαιρετικά θρεπτική συνταγή τις «Τσουχτές». Με υλικά δικής τους παραγωγής, οι Μανιάτισσες γυρνώντας από τα χωράφια, μαγείρευαν γρήγορα και εύκολα, ένα γεύμα πλούσιο σε πρωτεΐνες και άμυλο συστατικά απαραίτητα για την έντονη χειρωνακτική εργασία. Οι «Τσουχτές» θεωρούνταν στην παραδοσιακή οικιακή οικονομία της Μάνης ένα πιάτο «πολυτελείας» που φτιαχνόταν για να προσφερθεί σε επίτιμους καλεσμένους και επισκέπτες καθώς η συνταγή διαθέτει πλούσια υλικά. Η συνταγή αυτή εξισορροπούσε την έλλειψη κρέατος στο σπίτι.

Πηγή: Εστιατόριο ΜΑΝΗΜΑΝΗ

Οι θεραπευτικές ιδιότητες του Ελληνικού ελαιόλαδου

Στην αρχαία Ελλάδα, όταν ήκμαζαν, η φιλοσοφία, τα μαθηματικά, η γεωμετρία, και γεννιόταν η ιατρική επιστήμη, οι άνθρωποι είχαν εντοπίσει, εκτός των άλλων, και τις φαρμακευτικές δράσεις του ελαιόλαδου. Το λάδι κατείχε ξεχωριστή θέση στη διατροφή, αλλά και θεωρούνταν και φάρμακο από τους αρχαίους Έλληνες. Και όχι μόνο αυτό, είχαν εμβαθύνει τόσο πολύ, που γνώριζαν, ποιος τύπος λαδιού, έχει περισσότερες δραστικές φαρμακευτικές ιδιότητες στην προστασία της υγείας, και ποιος όχι. Σήμερα 2.500 χρόνια μετά, ο κόσμος ανακαλύπτει πάλι αυτές τις ιδιότητες…

Ήδη στις ΗΠΑ, το λάδι θα αρχίσει να βρίσκεται στα ράφια των φαρμακείων, καθώς οι επιστήμονες ανακαλύπτουν όλο και περισσότερο, ευεργετικές για την υγεία ιδιότητες που διαθέτει το πολύτιμο, εθνικό μας προϊόν. «Εξειδικευμένα ελαιόλαδα», βρίσκονται λοιπόν, στις προθήκες των φαρμακείων στις ΗΠΑ.

Μελέτη ελληνικής, ερευνητικής ομάδας του πανεπιστημίου της Αθήνας, που ξεκίνησε με κίνητρο τις αναφορές στις φαρμακευτικές ιδιότητες του λαδιού στην αρχαία Ελλάδα, αλλά και στις ιδιότητες που αναφέρονται στις μετέπειτα λαϊκές παροιμίες, απέδειξε ότι το ελαιόλαδο, εκτός από τις αντιοξειδωτικές, νευροσπαστικές, καρδιοπροστατευτικές και πλήθος άλλων ιδιοτήτων που διαθέτει, διαθέτει και 2 ουσίες που επιδρούν καθοριστικά υπέρ της υγείας μας. Την ουσία ελαιοκανθάλη. Μια ουσία με ισχυρή αντιφλεγμονώδη δράση, εφάμιλλη με εκείνες που περιέχουν τα σύγχρονα φάρμακα. Και την ελαιασίνη, που είναι η πιο ισχυρή αντιοξειδωτική ουσία  του ελαιόλαδου. Δηλαδή, το ελαιόλαδο έχει και αντιοξειδωτική και αντιφλεγμονώδη δράση, απίστευτα ισχυρές.

Και μην σας κάνει εντύπωση, όλοι έχουμε γευτεί την… ελαιοκανθάλη. Είναι η ουσία που ευθύνεται για το κάψιμο που νιώθουμε στον λαιμό, όταν καταπίνουμε φρέσκο, «ωμό» λάδι. Οι έμπειροι ελαιοκαλλιεργητές μάλιστα, καταλαβαίνουν ότι ένα λάδι είναι καλό, από αυτό το κάψιμο.

Ο επικεφαλής της έρευνας, επίκουρος καθηγητής φαρμακογνωσίας, κ. Προκόπης Μαγιάτης και η συνεργάτιδα του κ. Ελένη Μέλλιου, πραγματοποίησαν έρευνα σε 150 δείγματα ελαιόλαδου, σχεδόν από ολόκληρη την Ελλάδα, από την Πελοπόννησο, τη Μεσσηνία, τη Λακωνία, την Ηλεία, την Κορινθία, την Αργολίδα, την Αττική, τη Βοιωτία την Εύβοια, τη Χαλκιδική, τα νησιά του Ιονίου, την Πρέβεζα τη Θάσο και τη Λέσβο. Ανέλυσαν επίσης δείγματα από ελαιόλαδο από την Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Το συμπέρασμα ήταν, ότι η ποσότητα των αντιφλεγμονωδών ουσιών στο λάδι, της Κορωνέικης ελιάς, είναι αρκετά υψηλή. Επίσης η ποσότητα των ουσιών αυτών μέσα στο λάδι της Μεσσήνης είναι πολύ υψηλότερη από το μέσο όρο.

Η μελέτη αυτή σε καμία περίπτωση δεν αφορά τη γευστική ποιότητα του λαδιού, αλλά μόνο την προοπτική αξιοποίησης του, ως προς τον προστατευτικό, φαρμακευτικό χαρακτήρα του λαδιού. «Είναι βέβαιο ότι και άλλες περιοχές της Ελλάδας, διαθέτουν παρεμφερή χαρακτηριστικά στο λάδι τους. Μεμονωμένα δείγματα από Λακωνία, Θάσο και Κρήτη, έδειξαν τέτοια δυναμική.» τονίζει ο κ. Μαγιάτης.

Το ελαιόλαδο είναι ένα εθνικό προϊόν και πρέπει να αξιοποιηθεί περισσότερο. Ο επικεφαλής της ερευνητικής ομάδα, κατάληξε χαρακτηριστικά: «Όνειρο μας είναι η δημιουργία ενός πανεπιστημιακού κέντρου Ελαιόλαδου, που θα ασχολείται με τη μελέτη του Ελληνικού λαδιού και τη συνεισφορά του στην υγεία του ανθρώπου»

Εξάλλου όπως λένε, δεν είναι μακριά η ημέρα που θα δούμε επεξεργασμένα ελαιόλαδα να περνούν το κατώφλι του φαρμακείου.

Iatropedia.gr

Χοιρινό με σέλινο

Το μανιάτικο σπίτι λειτουργούσε μέσα σε πλαίσια οικονομικής και κοινωνικής δυσχέρειας. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν πως η μανιάτικη κουζίνα αποτελείται από γρήγορες και σχετικά απλές συνταγές. Ωστόσο κατά την διάρκεια των γιορτών όπου γινόταν η χοιροσφαγή (μην ξεχνάμε πως κάθε μανιάτικο σπίτι είχε κάποιο χοιρινό οικόσιτο)το σπίτι γιόρταζε τα Χριστούγεννα με κρασί και καλό φαγητό. Ένα από αυτά τα αρχοντικά για τα δεδομένα της Μάνης φαγητά ήταν το χοιρινό με σέλινο.

Υλικά

  • 1 κιλό κρέας χοιρινό κομμένο σε κομμάτια
  • 1 κιλό σέλινα καθαρισμένα, πλυμένα και κομμένα σε κομμάτια
  • 2 κρεμμύδια ψιλοκομμένα
  • 1/2 φλιτζ. ελαιόλαδο
  • Αλάτι
  • Πιπέρι

Για το αβγολέμονο

  • 3 αβγά
  • 1 φλιτζ. χυμός λεμονιού

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

1. Σε μια κατσαρόλα με αλατισμένο νερό βράζετε τα σέλινα για περίπου 15 λεπτά και στη συνέχεια τα στραγγίζετε.

2. Πλένετε τα κομμάτια του κρέατος, τα σκουπίζετε με απορροφητικό χαρτί κουζίνας και τα αλατοπιπερώνετε.

3. Σε άλλη κατσαρόλα ζεσταίνετε το λάδι, σοτάρετε ελαφρά το κρέας, προσθέτετε τα κρεμμύδια και τα σοτάρετε για 1-2 λεπτά μέχρι να μαραθούν. Προσθέτετε 2-3 φλιτζάνια νερό και βράζετε για περίπου μισή ώρα.

4. Ρίχνετε τα σέλινα και τα βράζετε μέχρι να απορροφήσουν τα πολλά υγρά. Στη συνέχεια τα κατεβάζετε από τη φωτιά.

5. Στο μεταξύ, σε ένα μπολ χτυπάτε το ασπράδι των αβγών σε μαρέγκα, ρίχνετε τους κρόκους και προσθέτετε σιγά σιγά το χυμό λεμονιού ανακατεύοντας συνεχώς.

6. Με μια κουτάλα παίρνετε 2-3 κουταλιές από το ζωμό που βράζει το κρέας και το ρίχνετε στο μπολ, ανακατεύοντας συνεχώς. Περιχύνετε με το αβγολέμονο το κρέας, κουνάτε την κατσαρόλα ώστε να πάει παντού και κατεβάζετε από τη φωτιά.

Το Μανιάτικο Λάδι

Το μανιάτικο ελαιόλαδο φημίζεται ως ένα από τα ποιοτικότερα έλαια όλης της Ελλάδας. Οι λόγοι για τους οποίους συμβαίνει αυτό αναλύονται ακολούθως…..

Ο «Σκιγιάτης» και ο «Βρωμαλήτης» δεν είναι βρισιές στη Μάνη. Είναι απλώς ο Οκτώβρης και ο Νοέμβρης, μήνες κατά τους οποίους οι Μανιάτες, εδώ και εκατοντάδες χρόνια μαζεύουν την ελιά και παράγουν μια από τις καλύτερες ποικιλίες λαδιού στον κόσμο. Οι Μανιάτες στην ελιά δείχνουν αληθινή αγάπη και σεβασμό, καθώς αποτελεί το κυριότερο τοπικό προϊόν της περιοχής τους. «Το Σκιγιάτη σκιζ’ όργωνε και το Βρωμαλήτη σπέρνε» λένε όλοι τους με μια φωνή και ξεκινούν τις εργασίες παραγωγής με το δικό τους ιδιαίτερο, παραδοσιακό τρόπο.

Στη Μάνη προσέχουν τις ελιές  και ποτέ δεν τις «ραβδίζουν» γιατί είναι λεπτές και μικρόσωμες και το ράβδισμα τις πληγώνει. Τις μαζεύουν λοιπόν με τα χέρια όπως κάνουν στην Προβηγκία και τη Νότια Ισπανία, γεγονός που συμβάλει κι αυτό με τη σειρά του στη δημιουργία και καταξίωση του λαδιού ως ένα εξαιρετικής ποιότητας, γνωστό στα πέρατα του κόσμου.

Σημαντική ωστόσο λεπτομέρεια είναι και η ένταση και δυναμική της βιολογικής καλλιέργειας στην περιοχή. Στα πλαίσια έτσι της ζήτησης αγνών προϊόντων διατροφής, από τη δεκαετία του ’80 στη Μάνη ξεκίνησαν οι πρώτες προσπάθειες βιολογικής καλλιέργειας σε σκοπό την παραγωγή βιολογικού ελαιόλαδου.

Το βιολογικό πρόγραμμα της Μάνης, αποτελεί ένα από τα παλαιότερα και πιο οργανωμένα όλης της Ευρώπης και στα πλαίσιά του, συστεγάζονται περισσότεροι από 200 παραγωγοί της Μεσσηνιακής και Λακωνικής γης.

Κατά τη διάρκεια της καλλιέργειάς της, η διαδικασία γίνεται με παραδοσιακούς τρόπους, χωρίς συνθετικά λιπάσματα και χημικά φυτοφάρμακα, κάτι που σε συνδυασμό με την τεχνογνωσία και τις ολοένα και πιο εξελισσόμενες γνώσεις των αγροτών πάνω στην οικολογία και τις εξελίξεις της ελιάς, οδηγούν σε μια εγγύηση Ολικής Ποιότητας του παραγόμενου λαδιού.

Πηγή: tresorhotels.com