Χταπόδι Στιφάδο

Μιας και το καλοκαίρι έφθασε καλό είναι να μάθουμε και μερικές συνταγές του τόπου μας και να «γευτούμε» την παράδοσή μας σε όλη της την θερινή μεγαλοπρέπεια.

Η Μάνη ως χερσόνησος ακόμα και στους δύσκολους αιώνες της Τουρκοκρατίας ουδέποτε έκοψε την έντονη σχέση της με το ψάρεμα. Η παρακάτω συνταγή με κύριο συστατικό το χταπόδι το αποδεικνύει.

ΥΛΙΚΑ

  • 1 κιλό χταπόδι
  • 1 ½  κιλό κρεμμυδάκια για στιφάδο
  • 1 κρασοπότηρο λευκό κρασί
  • ½  κρασοπότηρο ξύδι
  • 1 μεγάλο κρεμμύδι
  • 2-3 σκελίδες σκόρδο
  • 1 ποτήρι ντοματοχυμό
  • 1 κουταλιά πελτέ
  • 1 φλιτζανάκι ελαιόλαδο
  • 2-3 φύλλα δάφνης
  • 3-4 κόκκοι μπαχάρι
  • Μαϊντανό

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Βάζουμε το χταπόδι στη φωτιά με το κρασί, το ξίδι και ένα κρεμμύδι. Περιμένουμε να βράσει, μέχρι να βγάλει το νερό του. Μόλις βράσει, το κόβουμε σε κομμάτια και αφαιρούμε το κρεμμύδι.

Σοτάρουμε σε σιγανή φωτιά 2-3 κρεμμύδια και ρίχνουμε και το χταπόδι.

Σοτάρουμε και τα υπόλοιπα κρεμμύδια και τα προσθέτουμε.

Ρίχνουμε και τον πελτέ και τις ντομάτες, περασμένες στον τρίφτη, τα φύλλα δάφνης, τα σκόρδα, το μαϊντανό και το πιπέρι.

Το αφήνουμε να σιγοβράσει μέχρι να δέσει η σάλτσα του και όταν χρειαστεί ρίχνουμε λίγο χλιαρό νερό.

Το χταπόδι ποτέ δεν βράζει με νερό, γιατί σκληραίνει. Το βράζουμε μόνο με κρασί, ξίδι και με ένα κρεμμύδι.

  • Χρόνος ετοιμασίας: 1 ½ ώρα 
    Μερίδες: 5-6

 

  Πηγή:  Βούλα Κυριακέα, «Συνταγές Μάνης»

 

Advertisements

Πειρατικές Ιστορίες – Μανιάτες στην Αμοργό

Είναι γνωστό πως οι Μανιάτες αποτελούσαν τους πιο γνωστούς Έλληνες πειρατές κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Η παρουσία τους ήταν γνωστή σε όλη την Μεσόγειο και το σκλαβοπάζαρο του Οιτύλου λεγόταν Μεγάλο Αλγέρι. Οι πειρατές δεν ήταν άνθρωποι των γραμμάτων ή της θεωρίας. Άνθρωποι της δράσης ήταν που μην μπορώντας να ζήσουν στην ανέχεια έβγαιναν πειρατές, κατά τον ίδιο τρόπο που έβγαιναν κλέφτες οι στεριανοί.

Συνήθως στόχος των Μανιάτικων πειρατικών πλοίων ήταν τα πλούσια εμπορικά των Ενετών, Γενοβέζων ή των Τούρκων. Στόχοι τους επίσης ήταν μουσουλμανικοί ή καθολικοί οικισμοί με πλούτο. Το στενό μεταξύ Μάνης και Κυθήρων ήταν τα διόδια των Μανιατών οι οποίοι ζητούσαν τον λεγόμενο Λακωνικό φόρο.

Πολλές φορές όμως όταν υπήρχαν προβλήματα χρηματοδότησης, περιορισμένη λεία, λίγα εμπορικά πλοία, ισχυρή φρουρά συνοδείας, οι Μανιάτες στοχοποιούσαν και άλλους Έλληνες. Τρανταχτά είναι τα παραδείγματα πειρατείας στην Αμοργό και την Σχοινούσα.

Η χώρα της Αμοργού, πολύπλοκη ώστε να μπερδεύονται οι πειρατές κατά τις καταδρομικές τους επιχειρήσεις 

Το 1797 Μανιάτες πειρατές επιτέθηκαν στην Αμοργό με στόχο την λαφυραγωγία. Χαρακτηριστικά αναφέρεται πως εκγύμνωσαν τον τόπο. Οι κάτοικοι του νησιού είχαν κρυφτεί στα βουνά για να μην πέσουν στα χέρια τους. Οι πειρατές  άδειασαν τα σπίτια, έσπασαν τα σεντούκια, τα γράμματά τους όλα χάθηκαν και δεν τους άφησαν ούτε ένα ρούχο. ( παρατηρούμε το οικονομικό επίπεδο των πειρατών). Χαρακτηριστικό είναι το κάτωθι τραγούδι της Αμοργού…

 

Της Αμοργού τα βάσανα πολλά να λυπηθείτε
Όπου ποτέ δεν έλπιζε για να τηνε πατήσουν
Μανιάτες το’ όνομα σκυλιά και να την αφανίσουν

 

            Κατά την αποχώρησή τους οι Μανιάτες δέχτηκαν επίθεση από κάποιους ψυχωμένους Αμοργιανούς οι οποίοι δεν άντεξαν στην εκγύμνωση της περιουσίας τους.

« να βγάλουν τότες όνομα’ ς Ανατολή και Δύσι,

ςτην Αμοργόν άλλην φοράν κλέπτης να μη πατήση».

 

οι Αμοργιανοί λόγω της λεηλασίας από τους πειρατές ζήτησαν από τους Τούρκους να μην πληρώσουν φόρους για τρία χρόνια, αλλά οι Τούρκοι δεν συμφώνησαν και τους είπαν ότι θα τους τιμωρήσουν αν δεν καταβάλουν τον επιβεβλημένο φόρο. Οι Τούρκοι λόγω χαμηλής αγροτική παραγωγής δεν ενδιαφέρονταν για τα νησιά. Είναι αξιοσημείωτο ότι πέραν από κάποιες μικρές φρουρές δεν είχαν έντονη παρουσία πλην της Κρήτης. Ο φόρος ήταν η μοναδική πρόσοδος την οποία ανέμεναν.

Η Αμοργός πρέπει να σημειώσουμε πως είχε πέσει θύμα πειρατείας αλλεπάλληλες φορές από πολλούς λαούς λόγω της θέσης της. Χαρακτηριστικό το κάτωθι δημοτικό της…..

– Σκλάβε πεινάς, σκλάβε διψάς, σκλάβε γδυμνόν σ’ αφήκαν;

-Μηδέ πεινώ, μήτε διψώ, μηδέ γδυμνιό μ’ αφήκες,

της νιότης μου θυμήθηκα, της δόλιας μου γυναίκας,

που’ μουν τριών μερών γαμπρός, δώδεκα χρόνους σκλάβος,

εχτές πουλούν τα ρούχα μου, σήμερον τα’ άρματά μου,

αύριον την γυναίκα μου την ευλογούνε μ’ άλλον.

Παραλία του Φονέα


Λίγο έξω απο την Καρδαμύλη στο δρόμο προς Αρεόπολη, συναντάμε την παραλία του Φονέα. Ανέγκιχτη απο τον υπερβολικό τουρισμό,  θεωρείται απο τις πιο »γνωστές» – άγνωστες παραλίες της περιοχής. Εκεί καταλήγει και το ομώνυμο φαράγγι.

Βρίσκετε πάνω σε μια απότομη στροφή, όπου υπάρχει μια γέφυρα με κίτρινα κάγκελα.Η πρόσβαση στην παραλία γίνεται μέσω ενός μικρού χωμάτινου δρόμου ανάμεσα σε δέντρα και ενός ασφαλτοστρωμένου που οδηγεί σε έναν χώρο στάθμευσης.


Η παραλία έχει λευκό βότσαλο, γαλαζοπράσινα βαθιά νερά ενώ ο μεγάλος βράχος που δεσπόζει στη μέση της παραλίας δημιουργεί φυσική σκιά και είναι ιδανικός για σκαρφάλωμα και βουτιές στο νερό.


Τους καλοκαιρινούς μήνες σταθμεύει πάνω από την παραλία μία καντίνα που διαθέτει και τραπεζάκια στη σκιά μιας ωραίας καλαμωτής.

Φαροφύλακες Φάρου Κιτριών

Απο τα αρχεία της υπηρεσίας φάρων μαθαίνουμε για τα άτομα τα οποία διετέλεσαν φαροφύλακες στον φάρο των Κιτριών.

Οι άνθρωποι αυτοί φρόντισαν να μη σβήσει ποτέ το φώς του φάρου προσφέροντας ένα μήνυμα χαράς και ελπίδας στους θαλασσοδαρμένους ναύτες.

Οι άνδρες οι οποίοι εργάσθηκαν στο φάρο μέχρι και την αυτοματοποίηση του φάρου το 1953 ήταν οι:

1. Μιχαήλ Παναγιώταρος από Οίτυλο
2. Ηλίας Μελέας από Λεύκτρο
3. Πέτρος Δικαιάκος ή Κούκουρας από Οίτυλο
4. Ηλίας Σμαΐλης – Μιχαλόπουλος από Οίτυλο
5. Νικόλαος Γαρίδης από Δολούς
6. Ανδρέας Γαϊτανάρος από Κιτριές
7. Νικόλαος Κωνσταντάκος από Δήμο Μέσσης
8. Αντώνιος Φειδοπιάστης από Οίτυλο
9. Δημήτριος Πετρόγκωνας από Λαγκάδα
10. Παναγιώτης Γαρίδης από Κιτριές
11. Γεώργιος Ξαρχάκος από Πεταλίδι
12. Θεόδωρος Παρασκευάκος από Μεθώνη
13. Ιωάννης Κουμουτσάκης από Μεθώνη
14. Παναγιώτης Κολιάκος από Γύθειο
15. Παναγιώτης Γκιουλέας από Προάστιο
16. Παναγιώτης Γεωργαλέας από Σελίνιτσα
17. Γεώργιος Αλαφάκης από Βάθεια
18. Δημήτριος Γαρίδης από Δολούς
19. Παναγιώτης Λαγούδης από Κιτριές
20. Γεώργιος Γαρίδης από Δολούς
21. Βασίλειος Χαραλαμπέας από Καρδαμύλη
22. Γρηγόριος Καμαρινέας από Δολούς
23. Ιωάννης Δέρκας από Σελίνιτσα
24.Μιχαήλ Λαγουδάκος από Βάθεια
25. Ιωάννης Κοτσονούρης από Δολούς
26. Δημήτριος Μαργαριταράκης από Κορώνη
27.Λύσανδρος Φιλιππίδης από Εξωχώριον
28. Γεώργιος Λαγουδάκος από Καρδαμύλη

Το Ναυάγιο Στο Λιμένι

«Το Νοέμβριο του 1977, το ΙΕΝΑΕ πραγματοποίησε μια αναγνωριστική έρευνα
στο ναυάγιο της πρώιμης Ρωμαϊκής εποχής, στο Λιμένι της Μάνης. Τη διεύθυνση
της έρευνας είχε ο αρχαιολόγος Λάζαρος Κολώνας.

Σκοπός της έρευνας αυτής ήταν να αξιολογηθεί η κατάσταση του ναυαγίου και να
αποτυπωθεί σχεδιαστικά και φωτογραφικά.

Η έκταση του ναυαγίου ήταν περίπου 150 τ.μ. Το φορτίο του ναυαγίου
αποτελείτο κυρίως από αμφορείς.

Το ναυάγιο είχε ήδη συληθεί.

Μέρος του φορτίου του εξακολουθεί να παραμένει στο βυθό μέχρι σήμερα.»

Το ΙΕΝΑΕ (ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΕΝΑΛΙΩΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ) έχει ιδρυθεί το 1973, το
1974 με βοήθεια αλλοδαπών αρχαιολόγων εξερευνά το πολύ σημαντικό από αρχαιολογική
άποψη ναυάγιο της νήσου Δοκού, το 1975 και 1976 παρακολουθεί από κοντά τις έρευνες
ναυαγίων στην Ελλάδα του φημισμένου Ζακ Υβ Κουστώ (ναυάγιο Αντικυθήρων) και μήνες
μετά με την εποπτεία του ιδίου αρχαιολόγου ξεκινά, πιθανά την πρώτη εξ’ ολοκλήρου
ελληνική υποβρύχια αρχαιολογική έρευνα, από τη Μάνη. Το ναυάγιο είναι της ιδίας
περιόδου και του ιδίου μεγέθους πλοίου με το αντίστοιχο των Αντικυθήρων.

Όχι τόσο άγνωστο όσο λησμονημένο, το ναυάγιο μας παραμένει όπως αποφάσισε η ζωή και
η φύση. Με μικρό αρχαιολογικό ενδιαφέρον, χωρίς κανένα ατόφιο αμφορέα, παρά μόνο
στο πολύ βαθύ του τμήμα, με όλο το φορτίο των θραυσμάτων μικρών και μεγάλων να έχει
πλέον γίνει στην κυριολεξία ένα σώμα ώστε να μην μπορεί να αποσπασθεί τίποτα χωρίς να
σπάσει πιο πολύ και να καταστραφεί εντελώς. Το μνημείο πια «αυτοπροστατεύεται» και
κατά μία περίεργη και ευτυχή συγκυρία δεν φέρει απομεινάρια από αλιευτικά εργαλεία
(δίκτυα και παραγάδια), αισθητική πληγή που τόσο συχνά συναντάμε σε άλλα ναυάγια.

Ένα υποβρύχιο έκθεμα «διαμάντι» πραγματικό, μοναδικό όσον αφορά το μικρό βάθος
και την ευκολία προσέγγισης σε όλο τον Ελλαδικό χώρο και πιθανά και εκτός Ελλάδος
περιμένει την ανάδειξη του. Η δύναμη προσέλκυσης του μνημείου είναι από μόνη της
τεράστια, τα οφέλη για την περιοχή ευκολονόητα. Με μόνο εξοπλισμό μια μάσκα και ένα
αναπνευστήρα όλοι θα μπορούν να δουν στο φυσικό του χώρο κάτι σχεδόν μυθικό. Ένα
αρχαίο ναυάγιο. Το κόστος κατάδειξης για ένα επίσημο φορέα (π.χ. το Δήμο Οιτύλου) είναι
ελάχιστο. Μια απλή οριοθέτηση με 2-3 σημαδούρες στη θάλασσα και μια πληροφοριακή
πινακίδα στη στεριά είναι αρκετά. Τα υπόλοιπα θα γίνουν μόνα τους.

Ανδρέας Δ. Κυριακουλέας DM IANTD

Ο Θόδωρος Κι Ο Αναπλιώτης

Περιηγητής του 17ου αιώνα αναφέρει …

Λίγες ημέρες πριν αράξουμε στο λιμάνι της Μάνης, συνέβη ένα παράξενο περιστατικό στις καλύβες που βρισκόταν ανάμεσα στην Μάνη και το Οίτυλο. Δύο Μανιάτες, ο Θόδωρος και ο Αναπλιώτης, διαβόητοι πειρατές και στενοί φίλοι, φιλονίκησαν για την διανομή κοινών λαφύρων, και ταυτόχρονα σχεδίασαν ο καθένας για λογαριασμό του να απαγάγουν τις γυναίκες τους. Ο Θεόδωρος απήγαγε την γυναίκα του Αναπλιώτη και την έφερε να την πουλήσει σε ένα Μαλτέζο πειρατή που έμενε σε κάποιον όρμο. Επειδή δυσκολεύονταν να συμφωνήσουν στην τιμή, ο Μαλτέζος, επιθεωρώντας προσεχτικότερα την αιχμάλωτη, είπε ότι πριν από δυο ώρες είχε αγοράσει μια ωραιότερη γυναίκα στην μισή τιμή από εκείνη που ζητούσε ο Θόδωρος, διέταξε δε τους συντρόφους του να την παρουσιάσουν ώστε να πειστεί και ο Θόδωρος για την υπεροχή της. Μόλις όμως την είδε ο πειρατής, έμεινε κεραυνόπληκτος γιατί αναγνώρισε την δική του γυναίκα, που ο αντίπαλός του είχε προλάβει να απαγάγει. Παρόλα αυτά, αντί να φροντίσει να την πάρει από τα χέρια του Μαλτέζου, του ζήτησε να αγοράσει και εκείνη σε οποιαδήποτε τιμή ήθελε ο ίδιος, ώστε και οι δύο σύζυγοι να είναι ομοιοπαθείς, για να μην εκτεθεί μόνον αυτός στους σαρκασμούς των συμπατριωτών του.

Μπρίκι ή Βρίκιο. Πειρατικό καράβι της εποχής.

Ύστερα από λίγο, μαθαίνοντας ο Αναπλιώτης την απαγωγή της γυναίκας του, εξόπλισε μια κανονιοφόρο, και μαζί του ενώθηκε και ο Θόδωρος λησμονώντας ότι είχε συμβεί. Έτσι ήρθαν και απείλησαν με χίλιους τρόπους τον Μαλτέζο πειρατή, ο οποίος είτε γιατί φοβήθηκε την επίθεση των δύο συζύγων είτε γιατί δεν ήθελε να καταστρέψει να συμφέροντά του σε εκείνον τον τόπο, αναγκάστηκε να αφήσει και τις δύο γυναίκες να φύγουν. Ύστερα από το περιστατικό αυτό, μεσολάβησαν κοινοί φίλοι και μόνοιασαν τους δύο αντιπάλους, οι οποίοι μετά από δύο ημέρες βγήκαν για πειρατεία πάνω στο ίδιο πλοίο.

Γαλιότα. Πειρατικό καράβι που χρησιμοποιήθηκε κυρίως από τους πειρατές της Μάνης και τους Αλγερινούς.

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ

  1. Το επίθετο Αναπλιώτης υπάρχει μέχρι σήμερα στην Μάνη. Εστία τους η Βάμβακα και το Κουλούμι.
  2. Οι Μαλτέζοι πειρατές είχαν καλές σχέσεις με τους Μανιάτες γιατί ήταν και οι δύο χριστιανοί.
  3. Κατά τον συγγραφέα ο όρος Μάνη και λιμάνι Μάνης αναφέρεται στο κάστρο και έδρα της επισκοπής  Μάνης στο Τηγάνι.
  4. Ο όρος καλύβες δεν είναι άστοχος, αν σκεφτεί κανείς ότι την εποχή εκείνη μεγάλος οικισμός από την Κοίτα μέχρι το Δυρό δεν υπήρχε αλλά ούτε και ισχυρές οικογένειες ώστε να έχουν μεγάλες κατοικίες.
  5. Ο πειρατικός όρμος που αναφέρεται πιθανόν είναι ο απόκρημνος ορμίσκος κάτω από το Κουλούμι.

Πειρατικές Ιστορίες: Ο Χασάν Μπάμπα Και Οι Μανιάτες

Κατά την διάρκεια των Ενετοτουρκικών πολέμων οι Μανιάτες υποστηριζόμενοι από τους Ενετούς έκαναν συνεχώς επιδρομές εναντίον των τούρκων. Αποκορύφωμα αυτών των επιθέσεων ήταν η πυρπόληση του τουρκικού στόλου που πολιορκούσε την Κρήτη σαν αντίποινα για το σούβλισμα κάποιων συμπατριωτών τους.

Ο Αχμέτ Κιουπρουλής θέλοντας να απαλλαγεί από αυτόν τον ενοχλητικό εχθρό πρότεινε στους Μανιάτες να συνεργαστούν μαζί του και να τους δώσει μισθό διπλάσιο από αυτόν των στρατιωτών του. Περήφανοι όπως ήταν αρνήθηκαν οι πειρατές τέτοια προσφορά και συνέχισαν τις επιθέσεις τους με μεγαλύτερη μανία.

Ο Κιουπρουλής γεμάτος θυμό για την κατάσταση αυτή επιστράτευσε τον Χασάν Μπαμπά. Θεωρείτο ο καλύτερος ναυτικός ηγέτης των Τούρκων. Η εμπειρία του στην θάλασσα ήταν πολύ μεγάλη λόγω του ότι και αυτός ήταν πειρατής και μάλιστα ιδιαίτερα γνωστός. Οι Τούρκοι ήθελαν να πολεμήσουν την φωτιά με την φωτιά. Πίστευαν πως μόνον ένας πειρατής μπορούσε να επιβληθεί.

Αποστολή του Χασάν Μπαμπά ήταν η καθυπόταξη της Μάνης. Εμφανίστηκε στα παράλια του Λακωνικού με καλά εξοπλισμένο στόλο αλλά με λευκή σημαία, πρότεινε στους Μανιάτες να του παραδώσουν ομήρους και να υπογράψουν συνθηκολόγηση. Αντί αυτού δέχτηκε καταιγισμό πυρών. Ντελάληδες καλούσαν τους άνδρες στα όπλα με τόπους συγκέντρωσης την Ανδρούβιστα και τις Κιτριές ενώ τις γυναίκες και τα παιδιά να ανέβουν στον Ταΰγετο για ασφάλεια. Κατά την αναρρίχηση εκείνων των γυναικών στα κακοτράχαλα βουνά της Μάνης μαζί με τα κοπάδια τους και τα πενιχρά έπιπλά τους συνέβη το εξής χαρακτηριστικό επεισόδιο.

Η παραλία του Αϊ Γιάννη στις Κιτριές, λιμάνι της εποχής

Ένας νεαρός, τον οποίο είχε στείλει ο άνδρας μιας από τις γυναίκες, η οποία θήλαζε ένα βρέφος μόλις τριών ημερών, την ρώτησε που είχε βάλει το σπαθί και το τουφέκι μέσα στην ανακατωσούρα της ξαφνικής αναχώρησης. Η γενναία Μανιάτισσα που ανήκε στην επίσημη οικογένεια των Γερακαριάνων αποκρίθηκε οργισμένη,

 Να πεις στον άνδρα μου να έρθει γρήγορα να φυλάξει την γίδα και να κρατήσει το παιδί κι εγώ θα πάω να βρω τα όπλα του και θα τα μεταχειριστώ καλύτερα από αυτόν.

Και παραδίνοντας το βρέφος σε μια γριά έφυγε παραλιακά. Το παράδειγμά της ακολούθησαν πολλές γυναίκες ακόμα φθάνοντας στις Κιτριές λίγο πριν κάνει απόβαση ο Χασάν Μπαμπά. Οι μανιασμένες φωνές των γυναικών αλλά και οι άγριοι αλαλαγμοί ( χούγιασμα ) των ανδρών αποθάρρυναν τον Τούρκο να αποβιβαστεί. Την νύχτα δέκα ψυχωμένοι Μανιάτες κολυμπώντας έκοψαν τις άγκυρες από τα πλοία και δύο από αυτά συνετρίβισαν στην ακτή και λεηλατήθηκαν από τους ντόπιους. Πιάστηκαν και πολλοί Τούρκοι αιχμάλωτοι. Ο Χασάν Μπαμπά έφυγε ντροπιασμένος και μόλις που πρόλαβε να σωθεί στο μοναδικό πλοίο που του απέμεινε. Η ψυχή του Τουρκικού ναυτικού έφυγε άπραγη.

Ο Φάρος Των Κιτριών

 

Νότια της Καλαμάτας και σε απόσταση 6 ν. μιλίων, κοντά στον όρμο των Κιτριών ευρίσκεται η ακρωτηριάζουσα και χερσονησώδης προβολή του ασβεστολιθικού βουνού Κεφάλι ή Κεφαλοβούνι.

Στο ακραίο μέρος αυτού του χώρου, αγέρωχος – άγρυπνος – κουρνιασμένο στην αγκαλιά των βράχων, ορθώνει το πέτρινο ανάστημά του ο φάρος των Κιτριών, ο οποίος παρακολουθεί και υποβοηθάει αγρυπνά τις κινήσεις των πλοίων που διαπλέουν το Μεσσηνιακό Κόλπο.

Ο φάρος των Κιτριών είχε αποπερατωθεί από τα τέλη Οκτωβρίου του 1891, είχε όμως καθυστερήσει η παραλαβή και η λειτουργία του.

Η πρόσβαση προς την περιοχή του φάρου ήταν δύσκολη, διότι δεν υπήρχε ούτε καν μονοπάτι και για να φτάσει κανείς εκεί έπρεπε να πεζοπορήσει τουλάχιστον μία ώρα από τον οικισμό των Κιτριών σε δύσβατο έδαφος.

Σήμερα η πρόσβαση είναι εύκολη, διότι προ δεκαετίας περίπου έχει διανοιγεί αγροτικός δρόμος σε παρακαμπτήριο από τον κεντρικό δημοτικό Κιτριών- Καλιαναίϊκων.

Το κτηριακό συγκρότημα του φάρου χτισμένο σε υψόμετρο 20μ. από τη θάλασσα έχει διαστάσεις 7,00 Χ 11,5μ. και συνολικό εμβαδόν 80τ.μ. Διαθέτει τέσσερα δωμάτια για τη διαμονή των φαροφυλάκων διατεταγμένα ανά δύο εκατέρωθεν ενός κεντρικού αξονικού θαλάμου, μέσω του οποίου γίνεται η πρόσβαση από τη μοναδική εξώπορτα τόσο προς τα δωμάτια όσο και προς τον τετράγωνο πύργο ο οποίος προβάλλει προς την πλευρά της θάλασσας.

Σ’ ένα από τα δωμάτια ( το βορειοανατολικό) βρίσκεται η εστία για το μαγείρεμα, ενώ οι χώροι υγιεινής στεγάζονται στο προς βορράν ανεξάρτητο γειτονικό κτίσμα. Η στέρνα βρίσκεται μέσα και κάτω από το οίκημα. Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του φάρου είναι ότι στους λιθόκτιστους σοβατισμένους τοίχους, ξεχωρίζουν τα σκουρόχρωμα κουφωτά και ισομεγέθη αγκωνάρια, ή εκατέρωθεν εκ τεσσάρων σειρών αγκωναροειδής βάση, καθώς και τα λευκά μαρμάρινα πλαίσια της πόρτας και των παραθύρων. Ο τετράγωνος πύργος έχει πέτρινο σώμα ύψους 9,50μ. και περιλαμβάνει κυκλική σκάλα ανόδου με σφηνοειδή μαρμάρινα σκαλοπάτια που οδηγούν στην κορυφή του φωτιστικού μηχανήματος.

Ως κεφαλή στην κορυφή του πύργου επικάθεται μεταλλικός κλωβός με το φωτοστάσιο σε εστιακό ύψος 31 μέτρα με αλεξικέραυνο.

Το γεωγραφικό πλάτος του φάρου βρίσκεται σε στίγμα 36° 55’ Ο’’ Βόρειο, το γεωγρ. μήκος σε 22° 07’ 6’’ Ανατολικό και με Αριθμό στον Ελληνικό Φαροδείκτη (ΑΕΦ) 2260-Ε 4032.

Πρωτολειτούργησε την 1-6-1892 κατόπιν της υπ’ αριθμ. 27/1-5-1892 εγκυκλίου αναγγελίας του Υπουργείου Ναυτικών5 ως επιτηρούμενος με το περιστροφικό σύστημα Sautter Lemonnier, με ωρολογιακό μηχανισμό περιστροφής με αντίβαρα και πηγή ενέργειας το πετρέλαιο. Εξέπεμπε λευκό σταθερό φως μιας λευκής αναλαμπής ανά 30 δλ. και φωτοβολία 10 ν. μιλίων.

Κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου ο φάρος παρέμεινε σβηστός. Τα Γερμανικά στρατεύματα κατοχής απεχώρησαν από την Καλαμάτα στις 6-9-19446, λίγες δε ημέρες πριν αποχωρήσουν καννονιοβόλησαν το φάρο από τα παράκτια πυροβολεία της Καλαμάτας με σκοπό να τον καταστρέψουν.

Ο καννονιοβολισμός, όμως, δεν έφερε αποτέλεσμα εκτός από μία οβίδα, η οποία έπληξε το βόρειο μέρος της κατοικίας των φαροφυλάκων, χωρίς όμως να διαπεράσει τον τοίχο, ούτε να προκαλέσει ιδιαίτερες σοβαρές ζημιές, ειμή μόνο στη τοιχοποιία. Μετά την αποχώρηση των στρατευμάτων κατοχής, στα πλαίσια της ανασυγκρότησης του φαρικού δικτύου, ο φάρος επανελειτούργησε ως επιτηρούμενος, με το σύστημα που προαναφέραμε.

Κατά την δύσκολη περίοδο του εμφυλίου πολέμου, ο φάρος δεν έμεινε αδιάφορος, διασαλεύθη δι’ ολίγον η ησυχία του, οι δε φαροφύλακες ως αυτόπτες μάρτυρες ενός επεισοδίου πού περιγράφουμε πιο κάτω, έζησαν με αγωνία την άνομη βία των επιδραμόντων, εδοκίμασαν τον φόβον και είδαν την καταστροφήν του:

Την νύχταν της 5ης Φεβρουαρίου του 1949, επέδραμον δύο οπλοφόροι αριστερής ιδεολογίας, οι οποίοι προσποιούμενοι ότι ανήκαν εις τας Μονάδας Εθνοφυλακής Αμύνης (ΜΕΑ) της περιοχής, εισήλθαν εντός αυτού και προτάσσοντας τα όπλα των, απαίτησαν από τους φαροφύλακες να τους οδηγήσουν στην κορυφή του πύργου όπου ευρίσκεται το σύστημα του φωτοβολικού μηχανήματος.

Στη συνέχεια τους διέταξαν να καταστρέψουν τον μηχανισμόν του, τούτων όμως αρνηθέντων, το έπραξαν οι ίδιοι άνευ ετέρας, και έτσι, ο φάρος έμεινε πάλι για λίγο καιρό, σβηστός.

Το 1950 η Υπηρεσία Φάρων αντικατέστησε τα μηχανήματα πετρελαίου με αυτόματο πυρσό ασετυλίνης Chance 800m/m Αγγλικής κατασκευής. Από τότε ο φάρος μετετράπη από επιτηρούμενος σε ανεπιτήρητο, λειτουργούσε δε με χαρακτηριστικό δύο λευκών αναλαμπών ανά 12 δλ. και φωτοβολία 12 ν. μιλίων.

Το 1999 μετατράπηκε σε ηλιακό με χαρακτηριστικό δύο λευκών αναλαμπών ανά 12 δλ. η δε φωτιστική του εμβέλεια περιορίσθηκε στα 7 ν. μίλια.

Μετά την αυτοματοποίηση του φάρου και της αποσύρσεως το έτος 1953 και του τελευταίου φαροφύλακα κ. Γεωργίου Λαγουδάκου ο φάρος έμεινε μόνος και απροστάτευτος από τη φθορά του πανδαμάτορος χρόνου.