Ένοπλες Ομάδες Μανιατών Στην Κορσική (1731)

Το Αιάκειο που οίκησαν Μανιάτες από το Οίτυλο

Το Αιάκειο της Κορσικής το 1731 αριθμούσε περίπου 6000, ενώ οι μετανάστες που έφτασαν από Ελλάδα δεν ξεπερνούσαν τους 800. Η διανομή κοινοτικών χωραφιών προς βοήθεια των νέων κατοίκων, μεταξύ των οποίων ήταν και πολλοί Μανιάτες, δυσαρέστησε ιδιαίτερα τους ντόπιους οξύνοντας τις σχέσεις μεταξύ τους. Μάλιστα σημειώθηκαν και ένοπλα επεισόδια μεταξύ ντόπιων και μεταναστών με απώλειες και από τις δύο πλευρές.

Φιλοπόλεμοι ως ήταν πολλοί μετανάστες αιτήθηκαν και επέτυχαν να συγκροτήσουν ένοπλες ομάδες για την προστασία τους υπό την αιγίδα όμως του κράτους. Εν τέλει δημιουργήθηκαν (3) ένοπλες ομάδες με διοικητές τον Γενουάτη Κάπο Μικάλια, Ιωάννη Στεφανόπουλο και λίγο αργότερα ο καπετάν Θεόδωρος ο οποίος είχε ανδραγαθήσει στην άμυνα του πύργου της Ομίνιας, δημιουργεί την δική του ομάδα στις 18 Αυγούστου του 1731. Ο λόγος ανοχής ένοπλων μεταναστών από τις αρχές δεν ήταν άλλος από πολιτικός. Από την μια ικανοποιούσαν τα αιτήματα μια μερίδας πληθυσμού και από την άλλη θα μπορούσαν να τους χρησιμοποιήσουν σαν στρατό για την καταστολή εξεγέρσεων που συνηθιζόταν στην Κορσική.

Ο Γενουάτης διοικητής της Κορσικής Σκουαρκιάφικο αναφέρει για τους Έλληνες μετανάστες της Κορσικής. « Να ξέρετε ότι αυτή η αποικία των Ελλήνων είναι ικανή μοναχή της να κυριεύσει και να αναστατώσει το πιο γερό μυαλό, όχι μόνο με τα αδιάκοπα αιτήματα της για τις δικές της ανάγκες αλλά και για τα κοπάδια των ζώων της, που δεν ξέρει που να τα βόσκουν. Οι Έλληνες δεν είναι ποτέ ευχαριστημένοι ».

Ωστόσο ο ίδιος ο Γενουάτης διοικητής τους χαρακτηρίζει και τους αναγνωρίζει σε διάφορες αναφορές του ως «γενναίους και παλικάρια». Οι τρεις αυτές ένοπλες ομάδες λειτούργησαν πολύ καλά ως μονάδες προστασίας και άμυνας της πόλης του Αιάκειο. Στις 27 Οκτωβρίου του 1734 θεσπίστηκε και αναλυτικός στρατιωτικός κανονισμός για την καλύτερη και εύρυθμη λειτουργία των μονάδων αυτών.

Έλληνας της Κορσικής 

ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ

  • «Οι Ελληνικές ένοπλες ομάδες δεν θα παίρνουν διαταγές παρά μόνον από αξιωματικούς Μανιάτες.
  • Οι ομάδες αυτές δεν θα περιλαμβάνουν κανέναν στρατιώτη με διαφορετική προέλευση (από την Κορσική ή την Γαλλική ενδοχώρα).
  • Δεν θα έχουν κανένα ιδιαίτερο προνόμιο.
  • Οι στρατιώτες τους πρέπει να είναι τουλάχιστο 20 χρόνων και το περισσότερο 60 χρόνων.
  • Οι ομάδες θα ελέγχονται κάθε μήνα από μια γενουατική εξουσία, τα παρουσιαζόμενα από τους στρατιώτες όπλα θα πρέπει να είναι εκείνα που αυτοί παρέλαβαν, θα διατηρούνται από κάθε στρατιώτη στο σπίτι του.
  • Μια φορά τον χρόνο οι υπεύθυνοι θα ελέγχουν την κατάσταση των ομάδων, (τους θανάτους, όρια ηλικίας,…), τα όπλα και τις προμήθειες.
  • Η χρήση αυτών των όπλων περιορίζεται στην αυτοάμυνα, μέσα στα καθορισμένα όρια των εδαφών. Κάθε ανυπακοή μπορεί να προκαλέσει την ποινή του θανάτου.
  • Κάθε στρατιώτης, που φεύγει από το έδαφός του οφείλει να παραδώσει το όπλο του στον καπετάνιο του. Δεν μπορεί να το δανείσει σε κανέναν.
  • Καπετάνιοι, αξιωματικοί και στρατιώτες οφείλουν να συντηρούν καλά τα όπλα, τα οποία τους δίνονται για μια περίοδο πέντε ετών, η οποία μπορεί να ανανεωθεί.
  • Όποιος χρησιμοποιήσει το όπλο του, χωρίς να μπορεί να αποδείξει ότι το έκανε για την αυτοάμυνα του, θα τιμωρείται σύμφωνα με τον κανονισμό».

Γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι ο παραπάνω κανονισμός ευνοεί τους Μανιάτες λόγω του φιλοπόλεμου πνεύματος τους αλλά και των πολεμικών τους ικανοτήτων. Επίσης γίνεται αντιληπτό ότι ο κανονισμός αυτός προσπάθησε να βάλει σε τάξη το απείθαρχο μεταναστευτικό πλήθος. Εν κατακλείδι πρέπει να σημειωθεί η προοδευτική ματιά αξιοποίησης του μεταναστευτικού δυναμικού της Κορσικής προκειμένου να τους εκμεταλλευτούν και να τους αφομοιώσουν στον τοπικό κοινωνικό ιστό.

 ΠΗΓΗ: Ανάτυπο εκ των «Λακωνικών Σπουδών» τόμ. ΙΘ (2010), σ. 429- 464 

Advertisements

Των Μανιατών Της Κορσικής

Δέκα βρύσες με νερό κι εξήντα δυό πηγάδια
δε μας τη σβήνουν τη φωτιά μεσ’ απ’ τα φυλλοκάρδια
Φύγαμ’ από τον τόπο μας κι’ από τα γονικά μας,
μας διώξαν απ’ τα σπίτια μας κι’ απ’ όλα τα καλά μας
ανάθεμα τον αίτιον και την κακήν αιτίαν
αλλά δεν του ευχόμαστε, την ίδιον καταντίαν.
Γλυκεία που ‘ταν η Μάνη μας, πικρός ο χωρισμός της
πικρότερος στην ξενητειά θε να ‘ναι ο καημός της.
Είμαστε απ’ το Οίτυλο και Στεφανοπουλιάνοι
κι ήρθαμε στην Κορσική καταδιωγμένοι και φτωχοί.
Κορσικανοί μου καημένοι κι απ’ τον Οίτυλο φερμένοι!

Το παραπάνω μοιρολόι αναφέρεται στην αναγκαστική αποχώρηση των Στεφανοπουλιάνων μαζί με άλλους 300 Μανιάτες απο τη Μάνη το 1675 και τη μόνιμη εγκατάσταση τους στη Κορσική. Μέσα απο τους στίχους του διαφαίνεται η πικρία και ο πόνος της αποχώρησης απο την ιδιαίτερη πατρίδα τους.

Η Επιστολή Του Ναπολέοντα Βοναπάρτη Στον Τζανέτο Γρηγοράκη.

Ναπολέων Βοναπάρτης

Η παραπάνω επιστολή που είναι ευρέως γνωστή στους κύκλους των ιστορικών προέρχεται από τον ίδιο τον Ναπολέων Βοναπάρτη προς τον Τζανήμπεη Γρηγοράκη. Ο Βοναπάρτης απέστειλε το 1797 την επιστολή αυτή μέσω των αδελφών Νικολάου και Δημητρίου Στεφανόπουλου , Κορσικανοί με καταγωγή όμως από την Μάνη. Κατόπιν συνεχών επαφών το 1801 ο Βοναπάρτης αποστέλει κρυφά ένα καράβι γεμάτο πολεμοφόδια στο Μαραθωνήσι (Γύθειο).

Στην επιστολή ο Ναπολέον αναγνωρίζει το ελεύθερο πνεύμα των Μανιατών, την έννοια του έθνους, την αρχαιοελληνική καταγωγή των Μανιατών.

Φυσικά όλα τα παραπάνω ανήκουν στην σφαίρα της διπλωματίας και της εξωτερικής πολιτικής. Ο Ναπολέων μπορεί κατά καιρούς να εμφανιζόταν σαν φιλέλληνας πάντα όμως είχε στο νου του τα συμφέροντα της Γαλλίας. Η σύναψη διομολογήσεων μεταξύ Γαλλίας και Τουρκίας επί των ημερών του είναι απόδειξη των ισσοροπιών  που ήθελε να κρατήσει. Αντικειμενικός του σκοπός ήταν να κρατήσει τους Ρώσους μακριά από την Μεσόγειο.