Το Ανάγλυφο Του Ηρακλή Στο Κουλούμι

Το Ανάγλυφο του Ηρακλή στο Κουλούμι ( 1906 )

Στα «Κάστρα της Μαϊνης» (υποσημ σελ. 353), σε αναφορά σε μνημεία στην περιοχή γύρω από το Μέζαπο, παρατηρούνταν τα ακόλουθα:

«… στην περιοχή αφθονούν οι υπόγειες κοιλότητες-σπηλιές, πολλές από τις οποίες είναι μεγάλες σε διαστάσεις με άγνωστο μήκος και ανεξερεύνητες. Από την άλλη μεριά η γεωλογία του υπεδάφους (συνδυαζόμενη με το σεισμογενές της περιοχής ), ευνοεί τις καθιζήσεις, γεγονός που δεικνύεται από τις πολυάριθμες επιφανειακές τρύπες στο έδαφος διαμέτρου από 10 έως 100 μέτρων, γνωστές σαν «μερδιπούς».

Είναι αυτές οι καθιζήσεις που θα πρέπει να εκλαμβάνονταν από τους αρχαίους κατοίκους της περιοχής σαν κάθοδοι στον Αδη.

Ένδειξη αυτού είναι και η λατρεία του Ηρακλέους στον τόπο, η οποία πιστοποιείται από το ανάγλυφο με τη μορφή του ημίθεου, το γλυμένο σε υπερμεγέθη ριζωμένο στο έδαφος βράχο, 200 μέτρα βορειοανατολικά από το χείλος του μερδιπού «Βαθειά Μουζή», κάτω από το χωριό Κουτρέλα, περίπου 2 χιλιόμετρα βόρεια από το Μέζαπο«.

Το ανάγλυφο το 1989 ( η φθορά είναι μεγάλη )

Πηγή: psfkatsafados.gr

Πειρατικές Ιστορίες – Εκκλησία και Πειρατεία

Στον περιηγητή του 17ου αιώνα Guilletiere διαβάζουμε…

            Αλλά και οι ιερείς και οι μοναχοί των Μανιατών έπαιρναν μέρος στην πειρατεία. Διημέρευαν μέσα σε σπήλαια και όταν έβλεπαν πλοία έτρεχαν να ειδοποιήσουν τα χωριά, ή να ετοιμαστούν για να αποκρούσουν τους εχθρούς, ή να μπουν στα πλοία για να λεηλατήσουν τα ξένα σκάφη. Πολλοί από αυτούς τους ιερωμένους επέβαιναν και στα καταδρομικά πλοία, για να δικαιολογήσουν την ανάρμοστη προς το ράσο τους αυτή ασχολία, τους έλεγαν ότι πηγαίνουν για να εισπράξουν το δέκατο από τα λάφυρα υπέρ των εκκλησιών.    

Ο κόλπος του Λιμενίου,ορμητήριο των πειρατών εκείνης της εποχής.

ΣΧΟΛΙΑ

Από το παραπάνω κείμενο καταλήγουμε σε πολλά συμπεράσματα.

Πρώτον είναι προφανές ότι η πείνα, η φτώχεια και γενικότερα όλες οι κοινωνικές αιτίες που ωθούν έναν άνθρωπο να κάνει επιθέσεις σε άλλους δεν άγγιζαν συγκεκριμένες ομάδες πληθυσμού αλλά ακόμα και ο ιερέας συμμετείχε σε ανόσιες πράξεις.

Δεύτερον τόσο η πειρατεία όσο και η ιεροσύνη δεν είχαν τότε την σημερινή έννοια. Αποτελούσαν απλώς και μόνο επαγγέλματα που τα ασκούσαν όλες οι κοινωνικές τάξεις. Οι Σταυροφόροι ιερείς ( Ιωαννίτες ιππότες ) ήταν και πειρατές χωρίς να απορρίπτουν την ιεροσύνη τους. Οι Μουσουλμάνοι ιερείς (Τουρκοπαπάδες) επίσης, συμμετείχαν σε πειρατικές επιδρομές ή πολέμους χωρίς αυτό να μειώνει το κύρος τους στο λαό, το αντίθετο μάλιστα. Λαφυραγωγία επίσης ασκούσαν και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα και τακτικοί στρατοί της εποχής προκειμένου να βελτιώσουν το ηθικό του στρατού τους.

Τρίτον βλέπουμε τους ιερείς να συμμετέχουν στην άμυνα των χωριών της Μάνης από πειρατικές επιδρομές, διότι η Μάνη μπορεί να είχε πολλούς ντόπιους πειρατές γινόταν όμως και στόχος ξένων πειρατών πολλές φορές όντας στην μέση της Μεσογείου. Όχι τόσο για αρπαγή πλούτου όσο για απαγωγές ανθρώπων ή και ζώων.

Τέταρτον η επίσημη εκκλησία ποτέ δεν καταδίκασε ή απέταξε μοναχό ή ιερωμένο διότι πράγματι ένα κομμάτι της λείας δινόταν στις τοπικές επισκοπές. Η Μάνη είχε 7.