Πεταλίδι- Η Αποικία Των Μανιατών (Β’ Μέρος)

Μοιρολόι για τον Ηλία Αλαφρή από την Κοίτα της Μέσα Μάνης ο οποίος έζησε και πέθανε στο Πεταλίδι της Μεσσηνίας.

Έ Λία άσπρε και κόκκινε

Αμ πώς το καταδέχτηκες

Και πως το αποφάσισες

Σε ξένο τόπο να θαφτείς

Στα βλάχικα να κηδευτείς

Να μπεις σε χούμα αγοραστό

Και με παπά πλερωτικό

Ν ακούεις γλώσσα βλάχικη

Και γλώσσα Μοραΐτικη

Που σαι απ΄τα Νικλιάνικα

Από τα Καουριάνικα

Κι από τα άγια χούματα

Στον άνεμο και στην οργή

Να πάει η γλώσσα η βλάχικη

Κι η γλώσσα η Μοραΐτικη

Και όσοι αναμπαίζουσι

Την γλώσσα την Μανιάτικη

Όπου είναι η γλώσσα του Θεού

Κι εγώ θε να ξεμορφωθού

Και μοιρολόι θε να πού

Να μάθει όλος ο Μοριάς

Ότι είσαι από αντριανή γενιά

Ότι είσαι από τα Νικλιάνικα

Το παραπάνω μοιρολόι ειπώθηκε γύρω στα 1880. Ο Ηλίας Αλαφρής πήγε στο Πεταλίδι από την Κοίτα το 1863 όπως πληροφορούμαστε από το μητρώο της κοινότητας. Το μοιρολόι αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία. Από την μια δείχνει την έντονη σχέση – δεσμό μεταξύ των αποίκων και της Μάνης, σε γλώσσα, ήθη και έθιμα καθώς και την υπερηφάνεια της καταγωγής. Από την άλλη μας δίνει σημαντικές πληροφορίες για τον θανόντα αλλά και για το πνεύμα που επικρατούσε την εποχή εκείνη.

Πρωτίστως μας πληροφορεί για την πατριά της οικογένειας Αλαφρή. Η οικογένεια ανήκει στην πατριά των Καουριάνων της Κοίτας. Ο γεωγραφικός χώρος γύρω από την Κοίτα ονομάζεται Νικλιάνικο, διότι εκεί αναπτύχθηκε το γένος των Νικλιάνων. Αναφέρεται μέσω του μοιρολογιού, η πικρία της γυναίκας που αποχωρίζεται τον συγγενή της εκτός των γενέθλιων τόπων του, την Μάνη.

Άλλο έθιμο που διατηρήθηκε από τους κατοίκους του Πεταλιδίου ερχόμενοι από την Μάνη ήταν η αυτοδικία. Σε εφημερίδες της εποχής καταγράφηκαν διάφορα περιστατικά.

Εφημερίδα «Νέα Εφημερίς» 23/9/1888 φύλλο 267 αναφέρει στην σελίδα 5

«εν Πεταλιδίω λυσσωδώς δύο ισχυραί οικογένειαι αμοιβαίως και μολονότι υπήρχεν η τοιαύτη έχθρα χάριν της πανηγύρεως ελησμόνησαν αμφότεραι οι οικογένειαι ταύτην και περιπάτουν εν τη αγορά ως εάν ουδέν μεταξύ τους είχε συμβή άοπλοι και με την μεγαλυτέραν ευταξίαν. Έκαμαν την λεγόμενην παρά των Λακώνων τρέβα.»

Το παραπάνω απόσπασμα μας ενημερώνει πως κατά την διάρκεια θρησκευτικών ή άλλων εορτών γινόταν ανακωχή η λεγόμενη τρέβα, κατά τα έθιμα της Μάνης.

Αλλού το 1897 αναφέρεται σε έγγραφη μαρτυρία

«οι κάτοικοι του Πεταλιδίου είναι όλοι Μανιάται, οι δε Μεσσήνιοι είναι ολίγιστοι. Οι Πεταλιδαίοι διατήρησαν αμείωτον τον μανιάτικο χαρακτήρα των και την αρχαϊκήν προφορά της ανδρικής γλώσσης της πατρίδος των, μεθ όλην την μετά των Μεσσήνιων επικοινωνία και την προς αυτούς δια επιγαμιών επιμειξίαν. Το Πεταλίδι είναι παράρτημα της Μάνης επί Μεσσηνιακού εδάφους. Ως εν Μάνη ούτω και εις το Πεταλίδι εκδικούνται και φιλοξενούν και χαίρουσι υπερμέτρως επί τη γεννήσει άρρενος εκδηλούντες την χαράν των δια πυροβολισμών και έχουσιν οικογενειακάς έχθρας και εν γένει διέπονται υπό πάντων των εθίμων της μητροπόλεως.»

Το παραπάνω απόσπασμα αποτελεί απόδειξη όχι μόνο για το πόσο στενές ήταν οι πολιτιστικές σχέσεις μεταξύ Μάνης και Πεταλιδίου αλλά και ότι οι κάτοικοι διατηρούσαν ως πρόσφατα την εθιμοτυπία.

ΠΗΓΕΣ:

1. Εφημερίδα «Νέα εφημερίς» φύλλο 267

2. Περιοδικό Λακωνικαί Σπουδαί τόμος 19ος , Αρχείο Ν. Πιεράκου

Advertisements