Η Μάχη Της Βέργας

Μετά την νίκη του Ιμπραήμ στην Στερεά και την κατάληψη της πόλης του Μεσολογγίου, ο Ιμπραήμ απερίσπαστος κατέληξε πως για να κατασταλεί η επανάσταση πρέπει να κερδίσει μια αποφασιστική νίκη στην Μάνη που μαχόταν ακόμα σε αντίθεση με τις περισσότερε περιοχές της Πελοποννήσου που είτε είχαν προσκυνήσει είτε είχαν λεηλατηθεί από τα στρατεύματα του πασά. Με ηθικό ανεβασμένο από τις πρόσφατες επιτυχίες του και με 7000 πεζούς και 1500 ιππείς κατέβηκε στην Καλαμάτα.

Ο Ιμπραήμ στις 29/5/1826 στέλνει επιστολή στον Γιωργάκη Μαυρομιχάλη και τον διατάσσει εντός δέκα ημερών να προσέλθει μαζί μ’ όλους τους προκρίτους της Μάνης να τον προσκυνήσουν ,αλλιώς θα κυριεύσει και θα αφανίσει τη Μάνη. Και ο Γιωργάκης Μαυρομιχάλης απάντησε ως εξής:

«Ελάβομεν το γράμμα σου, εις το οποίον είδωμεν να μας φοβερίζεις ότι αν δεν σου προσφέρομεν την υποταγήν μας θέλεις εξολοθρεύσεις τους Μανιάτες και την Μάνην. Διά τούτο και ημείς σε περιμένομεν με όσες δυνάμεις θελήσεις. Οι κάτοικοι της Μάνης γράφομεν και σε περιμένομεν».

(Σπ. Τρικούπης –Ιστορία της Ελλ. Επαναστάσεως Α’ σ.19 )

Γεώργιος Μαυρομιχάλης

Την δυσμενή κατάσταση που επικρατούσε στο Ελληνικό στρατόπεδο περιγράφει δραματικά ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.

« εις τον καιρό του προσκυνήματος μόνον φοβήθηκα για την πατρίδα, όχι άλλη φορά…»

Η ψυχολογία των Ελλήνων ήταν ιδιαίτερα πεσμένη την περίοδο εκείνη και η Μάνη είχε γεμίσει πρόσφυγες από Μεσσηνία και Λακωνία προκειμένου να γλιτώσουν τα δεινά του Ιμπραήμ. Ωστόσο με πολεμική καρτερία οι Μανιάτες με χρήματα της οικογένειας Καπετανάκη από την Αβία έχτισαν ένα μακρύ ταμπούρι από ξερολιθιά και στην άκρη του έναν πύργο. Ήταν η λεγόμενη ξερολιθιά της Βέργας στον Αλμυρό της Μάνης. Εκεί στα σύνορα της περιοχής τους σε ένα στένεμα οχυρωμένο πια 1000 περίπου Μανιάτες με επικεφαλή τον Γιωργάκη Μαυρομιχάλη περίμεναν τον Ιμπραήμ.

Επακολούθησαν τρεις διαδοχικές σφοδρότατες επιθέσεις του Ιμπραήμ, τις οποίες οι Μανιάτες απόκρουσαν κατά μέτωπο και με τα πυρά από δυο βρίκια από την θάλασσα. Ο Ιμπραήμ αποφάσισε τότε να επιχειρήσει απόβαση 1500 Αιγυπτίων πεζών στο Δυρό. Το σώμα αυτό αποβιβάστηκε και προέλασε προς τα Τσαλαπιάνικα, όπου κατατροπώθηκε από τα πυρά των γύρω Μανιατών. Ακόμα και οι γυναίκες τους υποδέχτηκαν με τα δρεπάνια στο χέρι. Μετά από σκληρό αγώνα οι Αιγύπτιοι επιβιβάστηκαν και πάλι και έφυγαν. Ο Ιμπραήμ διέταξε τότε νέα επίθεση στην Βέργα η οποία απέτυχε όπως και οι προηγούμενες.

Το τείχος της Βέργας και μέρος του πύργου

Η σημασία της νίκης στην βέργα του Αλμυρού ήταν βαρύνουσα. Όχι μόνον αναπτερώθηκε το ηθικό των Ελλήνων μετά την νικηφόρα έκβαση της μάχης και προστατεύθηκε ο πληθυσμός που είχε βρει καταφύγιο στην Μάνη αλλά ταυτοχρόνως με την νίκη αυτή κρατήθηκε ζωντανή η επαναστατική φλόγα που τρεμόπαιζε να σβήσει.

Άγνωστες πτυχές της μάχης

  • ο Κολοκοτρώνης στα Απομνημονεύματά του, αναφέρει: «Όταν έλειπε ο Ιμπραήμης στο Μεσολόγγι, οι Μανιάτες έφκειασαν εις τον Αλμυρόν, όπου είναι των Καπετανιάνων τα σπίτια, ένα ταμπούρι δυνατό από το πέλαγος έως εις τον βράχον, εκράταε έως ένα μίλι» και «ο Ιμπραήμης έστειλε τον κεχαγιάν του να ματακτυπήση την Βέργαν εις τον Αλμυρό». Το τείχος δηλαδή προϋπήρχε και ανακατασκευάστηκε τον Ιούνιο του 1826.
  • Κάποια στιγμή μια νιόπαντρη που πολεμούσε με τον άνδρα της βλέπει να τραυματίζεται στον ώμο. Με τα δόντια της βγάζει το βόλι από την πληγή του και του λέει «πάρε το και βάρεσε τον στο κεφάλι».
  • Κατά την διάρκεια της μάχης διακρίθηκαν οι ντόπιοι που αγωνιούσαν για τις τύχες τους. Οικογένειες που ανδραγάθησαν σύμφωνα με την παράδοση στην Βέργα οι Γυφτέοι, οι Δραγωνέοι και οι Χειλέοι.
  • Άλλοι που διακρίθηκαν όχι μόνο για την παλικαριά τους αλλά και για την στρατηγική τους ήταν οι Σκυφιάνοι. (κάτοικοι του χωριού Σκυφιάνικα).
  • Κατά την διάρκεια της μάχης η παράδοση αναφέρει πως στην πάνω Σέλιτσα – Βέργα έγινε λιτανεία για την εμψύχωση των πολεμιστών καθώς το χωριό φαίνεται από το πεδίο της μάχης.
Advertisements

Παπαδιάνοι-Παπαδοπουλιάνοι (Σκυφιάνικα)

Οικογένεια Παπαδοπούλου – Παπαδάκου ( Σκυφιάνικα )

Μια από τις παλαιές οικογένειες του χωριού Σκυφιάνικα κοντά στο Γύθειο είναι η οικογένεια Παπαδόπουλου ή Παπαδάκου. Η προέλευση της οικογένειας αυτής δεν είναι απολύτως εξακριβωμένη καθώς με το όνομα αυτό δηλώνεται η ιερατική καταγωγή του γενάρχη που για τα δεδομένα της εποχής αποτελούσε τιμή. Άγνωστη επίσης είναι η συγγένεια της οικογένειας αυτής με τις άλλες του τέως Δήμου Μαλευρίου  που έχουν το ίδιο επίθετο. Ωστόσο είναι πολύ πιθανό η οικογένεια να άλλαξε όνομα με την πάροδο των χρόνων καθώς το όνομα του χωριού και το μέγεθός του δείχνουν οικογενειακό οικισμό.

Τα Σκυφιάνικα

Χωριό Σκυφιάνικα οικογένεια Σκυφιάνοι.
Μάλιστα σε έγγραφο του 1806 όλοι οι κάτοικοι υπογράφουν ως Σκυφιάνοι.

Η οικογένεια κάνει την εμφάνισή της έντονη κατά την περίοδο της Ελληνικής επανάστασης του 1821. Διακριθέν μέλος της ο Πιέρος Παπαδόπουλος ή Παπαδάκος ( συνήθιζαν οι επίσημοι να τα γράφουν και στην Μοραΐτικη και στην Μανιάτικη διάλεκτο ) ο οποίος λόγο των σοβαρών υπηρεσιών προς την πατρίδα το 1825 πήρε τον βαθμό του υποχιλίαρχου. ( αντισυνταγματάρχη ). Μάλιστα ο Βασιλιάς Όθωνας του απένειμε το Αργυρό αριστείο και του έδωσε το 1844 τον βαθμό του ανθυπολοχαγού της φάλαγγας στον στρατό πράγμα πολύ τιμητικό για την εποχή του.

Παρακάτω η ανακοίνωση της προαγωγής του κατά την 20ή Ιανουαρίου του 1825 απόφαση του Εκτελεστικού.

Ο Δημήτριος Οικονόμου Λυκόδημος, Σταμάτης Ρόζος, Γεώργιος Γραφάκος, Γαλάνης Μιχαήλου Γαΐτανάρου, Σωτήρης Παγωνόπουλος και Κωνσταντίνος Ιω.Κυριακουλάκης εις τον της χιλιαρχίας, ο Μιχάλης Καραβοκυράκος, Κυριακούλης Ιω. Κυριακουλάκης, Ηλίας Κασάκος, Βασίλειος Λιγομυαλάκος ,Δημητράκης Βαβάκος, Παναγιώτης Ρετζιπεράκος, Δημήτριος Καράμπελας, Παναγιώτης Οικονομάκος ,Ιωάννης Φιορετάκος, Πιέρος Παπαδάκος και Ιω. Παυλάκος εις τον της υποχιλιαρχίας,

Είχε έναν γιό τον Δημήτρη ο οποίος έγινε παπάς. Το 1861 ο ίδιος υπογράφει ως δημογέροντας – ένορκος του χωριού Σκυφιάνικα. Ενώ το 1870 στους εκλογικούς καταλόγους υπογράφουν οι 4 εγγονοί του Ηλίας, Γιάννης, Σπύρος και Χαράλαμπος από τους οποίους κατάγονται οι σημερινοί Παπαδιάνοι των Σκυφιάνικων.

Αναφορές:

Ιερέας από Σκυφιάνικα περί 1790

Πιέρος Παπαδάκος 1807

Δημήτρης Παπαδάκος 1822 ιερέας

Χαράλαμπος Παπαδάκος 1842
Ηλίας Παπαδάκος 1846
Ιωάννης Παπαδάκος και Σπύρος Παπαδάκος 1847