Στη Μάνη Η Μεγαλύτερη Ελληνική Σημαία

13903442_1626077121015693_1724663853279692621_n

Απο χθές Κυριακή 07/08/2016 στέκει στην πλαγιά του Ταυγέτου στη Βέργα η μεγαλύτερη ελληνική σημαία που έχει κατασκευασθεί εώς τώρα, θέτοντας υποψηφιότητα για το ρεκόρ Γκίνες. Έχει έκταση 1,5 στρέμμα , ζυγίζει σχεδόν 280 κιλά και ατενίζει όλη την πόλη της Καλαμάτας.

Η ιδέα ξεκίνησε απο τον Μανιάτη Γιάννη Τσουλάκο, ιδιοκτήτη του γυμναστηριού «Αγωγή» στην Καλαμάτα και μέλη του γυμναστηρίου.

0243cbf1978673fe443d7558de6ab4f0_XL

Εθελοντές και τοπικές επιχειρήσεις βοήθησαν στην υλοποίηση της ίδεας αφιερώνοντας αφιλοκερδώς υλικά και προσωπικό χρόνο.

13924969_1624811567808915_533783335137539351_n

Η κατασκευή της έγινε στο αεροδρόμιο της Τριόδου απο 30 άτομα εθελοντές, Καλαματιανοί στην πλειοψηφία τους, αναμεσά τους μία γυναίκα από τη Βουλγαρία και έναν άντρα από την Αλβανία.

Θυσιάζοντας προσωπικό χρόνο και κόπο τη συγκεκριμένη περίοδο οι εθελοντές ξεκινούσαν 4.30 το πρωί κάθε Σάββατοκύριακο χρησιμοποιώντας το πρώτο φώς της ημέρας, για να ράψουν, και να βάψουν την σημαία, ούτως ώστε να είναι έτοιμη για την μεταφορά και τελική αναρτησή της στο σημείο της Βέργας.

Το όλο εγχείρημα έχει καθαρά συμβολικό χαρακτήρα και θέλει να περάσει  το μήνυμα ότι κάτω από την «σκιά» της  σημαίας  μπορούν όλοι να ενωθούν  για έναν κοινό σκοπό, χωρίς να υπάρχει ο ρατσισμός. Για τη δεδομένη στιγμή ενωθήκαμε για την κατασκευή της σημαίας, ενώ στο μέλλον μπορούμε να ενωθούμε για άλλους σκοπούς.

Η ανάρτηση της σημαίας στους πρόποδες του Ταυγέτου έγινε γιατί όπως δήλωσε ο Γιάννης Τσουλάκος  «Θέλω αυτές τις εποχές, τις προδομένες για το ελληνικό έθνος, να σηκώσει ο Ελληνας λίγο το κεφάλι και ν’ αγναντέψει ψηλά…». αισιοδοξώντας ότι το μήνυμα θα το λάβουν και όλοι οι ξένοι επισκέπτες αυτού του τόπου.

Η σημαία μετά την τοποθετησή της έγινε δωρεά στο Δήμο Καλαμάτας, για να βοηθήσει στην εκλογή της πόλης της Καλαμάτας ώς πολιτιστική πρωτεύουσα  2021.

_16

Η αίτηση για το διαγωνισμό Γκίνες κατατέθηκε και η τελική απάντηση αναμένεται μέσα στο επόμενο τρίμηνο.

Η ενέργεια αυτή είναι καθαρά ακομμάτιστη και δεν εντάσσεται σε κάποιο χώρο όπως κάποιοι προσπαθούν να την εντάξουν, δήλωσε ο Νεκτάριος Ταστανίδης. Είναι μια ενέργεια απο πατριώτες που αγαπούν την πατρίδα τους.

13934931_647559268732982_5677744100412685582_n

Τέλος ο Γιάννης Τσουλάκος δήλωσε ότι η μεγαλύτερη του χαρά είναι ότι κάθε καλοκαίρι, θα βλέπουν όλοι τη μεγαλύτερη ελληνική σημαία εκεί ψηλά.

Με τη σειρά μας να συγχαρούμε τον Γιάννη και τα παιδιά για αυτή τους την αξιέπαινη πράξη, η οποία αποτελεί πηγή έμπνευσης και αναζωπύρωσης του πεσμένου ηθικού του Ελληνικού λαού.

Advertisements

Ο ΦΑΣΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΛΙΟΥΝΑΙΟΙ – Η Ληστεία στο Νεοελληνικό κράτος

0125ce259b25ce25b725cf258325cf258425ce25ad25cf258225ce25ba25ce25b125ce25b925ce25b225ce25bf25cf258325ce25ba25ce25bf25ce25af

Κλέφτες της Οθωνικής Περιόδου στα βουνά Σχέδιο του E.Ronjat

Οι πρώτες δεκαετίες του νεότερου Ελληνικού κράτους ήταν ιδιαίτερα ταραγμένες σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Σε πολλά μέρη της Ελλάδας είχαν ξεσπάσει κοινωνικές επαναστάσεις κατά του φορολογικού συστήματος, όπως στην Μάνη, την Ακαρνανία και την Μεσσηνία. Μέσα σε αυτό το ρευστό πολιτικό κλίμα πολλοί επέλεξαν την συνέχιση του κλέφτικου βίου και μέσα στο καινούργιο κράτος. Ο Ταΰγετος συνέχισε όπως και στην Τουρκοκρατία για αρκετά χρόνια μετά την απελευθέρωση να αποτελεί φωλιά λήσταρχων όπως ονομάστηκαν οι οποίοι δρούσαν κυρίως εναντίων των εύπορων οικογενειών της περιοχής. Γνωστοί λήσταρχοι της περιόδου 1830 – 1850 στον Ταΰγετο ήταν ο Φάσος, ο Κυβέλος, ο Παρηγόρης, ο Μικρούτσης και ο Κορώνης.

Ο Φάσος ήταν πρωτοπαλίκαρο του Παρηγόρη. Η οικογένεια του ήταν ονομαστή οικογένεια της έξω Μάνης, η οποία είχε πολεμήσει επί τουρκοκρατίας με τον πρωτοκλέφτη Ζαχαριά,, ενώ διέθεταν πύργους σε Γαιτσές και Ανδρούβιστα. Κύριος χώρος δράσης του κλέφτη Φάσου ήταν οι Πενταυλοί, Γοράνοι, Κουρτσούνα, Ανίνα. Κάποτε αρρώστησε και για να αναρρώσει πήγε στην στάνη των Λιουναίων (οικογένεια Λιούνη της Άρνας), στην Κάμινα απέναντι σχεδόν από τους Γοράνους. Εκεί οι πέντε Λιουναίοι, πατέρας και τέσσερεις γιοι αφού νάρκωσαν τον Φάσο, είτε για να πάρουν την επικήρυξη, είτε για να πάρουν τις ασημοπιστόλες του, τον σκότωσαν κόβοντας του το κεφάλι με ένα τσεκούρι. Οι σύντροφοι ωστόσο του Φάσου όταν ενημερώθηκαν για το γεγονός μετέβησαν επί τόπου και σκότωσαν και τους πέντε Λιουναίους.

Ο θάνατος του Φάσου προκάλεσε ιδιαίτερη συγκίνηση στην περιοχή, καθώς όπως και επί Τουρκοκρατίας, οι κλέφτες ήταν συνδεδεμένοι με το ανυπότακτο πνεύμα κατά της αδικίας. Η ανομία τους ήταν δικαιολογημένη στα μάτια του λαού καθώς αντιπροσώπευαν την δικαίωση, την ελευθερία και την λαϊκή προστασία. Το τραγούδι του Φάσου είναι χαρακτηριστικό του πνεύματος της εποχής ….

 

Κάτσε πουλάκι την αυγή, και τίναξε τα φτερά σου

Να πέσει η δροσούλα τους, και να ακουστεί λαλιά σου

Ανάρια ανάρια λέγε το του Φάσου το τραγούδι

Να μην το μάθει η Φάσαινα η μικροπαντρεμένη

Και δεν ασπρίσει την Λαμπρή και δεν λαμπροφορέσει

Το Φάσο τον σκοτώσανε κείνα τα σκυλιά οι Λιουναίοι

Βάλανε ήρα στο ψωμί κι αφιόνι μες στο γάλα

dsc00132

 Ταΰγετος τόπος κλεφτών και ληστών

Πηγές

  1. Θ.Σ. Κατσουλάκου – Π..Χ Στούμπου «Η Κουμουστά της Λακεδαίμονος», Πολιτιστικός σύλλογος Ξηροκαμπίου, Σπάρτη 2012
  2. Αφροδίτης Α. Φραγκή «Του Φάσου το Τραγούδι», Η Φάρις 15(1996) 4

Τα Χωριά, Οι Περιοχές Και Τα Σύνορα Της Μάνης

Η Μάνη είναι περιοχή της Νότιας Ελλάδας η οποία καλύπτει το μεσαίο πόδι της Πελοποννήσου, πάνω στο οποίο τρέχει το βουνό Ταΰγετος.

Γεωγραφικά διακρίνεται σε τρείς επί μέρους περιοχές: Την Έξω Μάνη και τη Μέσα Μάνη που εκτείνονται στη Δυτική πλευρά της οροσειράς του Ταϋγέτου και την Κάτω Μάνη που εκτείνεται στην Ανατολική του πλευρά.

Τα χωριά της κάθε περιοχής καθώς και η διοίκηση αυτών, περιγράφονται με έμμετρο τρόπο στο έργο του Νικήτα ΝηφάκηΗθη, χωρία και ιντράδες αυτής δια στίχων πολιτικών΄΄ , που γράφτηκε το 1798.

Μεγάλο βουνό βρίσκεται απάνω στον Μορία,
στον τόπον της Λακωνικής, ωσάν την Πιερία.
Ταΰγετον τον έλεγαν οι παλαιοί Σπαρτιάτες
και Μακρυνόν τον λέγουσιν Ηλίαν οι Μανιάτες.
Είναι και άλλα περισσά βουνά μικρότερά του
από τον κάβο Ματαπά έως εκεί κοντά του.
Σ’ αυτά τα όρη φύγανε οι μαύροι Σπαρτιάτες
και είν’ αυτοί που λέγονται την σήμερον Μανιάτες.
Για να φυλάξουν την ζωήν και την ελευθερία,
έκτισαν χώρες στα βουνά και περισσά χωρία.
Δεν ήτο φυσικόν σ’ αυτούς να γίνουν σκλάβοι, δούλοι,
αλλά να είν’ ελεύθεροι, γιατί δεν ήταν μούλοι,
αλλ’ ήταν Σπάρτης γνήσια παιδία τα καημένα
κ’ ελεύθερα γεννήματα και καλομαθημένα.
Για τούτο χώρες έκτισαν στα όρη και χωρία
και ζουν έως την σήμερον εις την ελευθερία.
Ετούτων εγώ βούλομαι να γράψω ιστορία
και χώρες και τα ήθη τους, ιντράδες και χωρία.

– – – – – – – – – – – – – – – – – –
Επτά και δέκα κ’ εκατόν είν’ όλα τα χωρία
οπού κρατούν τα άρματα και την ελευθερία
Και μονομιάς δύσκολον είναι να ημπορέσω
να τα συγγράψω ακριβώς, αν δεν τα διαιρέσω.
Και δια τούτο, το λοιπόν, την Μάνην κάμνει χρεία
να την εξεχωρίσωμεν εις μέρη μόνον τρία.
Το μέρος τ’ ανατολικόν λέγεται Κάτω Μάνη,
τα άλλα δύο, τα δυτικά, Έξω και Μέσα Μάνη.
Τώρα λοιπόν ας γράψωμεν δια το κάθε ένα
ιντράδες, χώρες, ήθη τους και όλα εν προς ένα.

– – – – – – – – – – – – – – – – – –
Και πρώτα ν’ αρχινήσωμεν δια την Κάτω Μάνη
όπου μπαμπάκι περισσόν και βελανίδι κάνει.
Και έχει χώρες τέσσαρες και τετραπλήν δεκάδα
ιδού και τα ονόματα τα λέγομεν αράδα:
Τα Τζικαλιά, τους Καλονιούς, Παχιάνικα και Λάγια,
μεγάλη χώρα, εύμορφη, πολλά καλή και άγια.
Λιοντάκι, Δημαρίστικα, Δρυάλι και το Νύφι
και τα Κορογωνιάνικα, σαν κακομοίρα νύφη.
Γωνέα, Βάτα, Κότρωνας, και ένα Φλωμοχώρι
και τα Σκαλτζοτιάνικα και το Ριγανοχώρι.
Λουκάδικα και Κάβαλος, Χειμάρρα και Σκουτάρι,
ετούτο λάμπει στα λοιπά χωρία σαν φεγγάρι.
Βαχός και Παλιοκάλυβα, Παρασυρός, Καρέα
και Τζεροβά και Κρυό Νερό, ψυχρό σαν τον βορέα.
Σκυφιάνικα και Πολοβά και Σιδεροκαστρίτες,
Μηνιάκοβα και το Καυκί και Πολυτζαραβίτες.
Η Μαραθέα, Μπάνιτζα, Σκαμνάκι και Νιοχώρι,
Πιλάλα, Τουρκατζιάνικα και το Καρβελοχώρι.
Η Λίμνη και το Λίμπερδο, Τρίνησα και Μελίσσι
του Λάγιου, ο Αγερανός και το Μαραθονήσι.
Ετούτα είναι τα χωριά της Κάτω Μάνης όλα
και έναν δι’ αυθέντην τους γνωρίζουν τούτα όλα,
Τζανέτμπεην τον θαυμαστόν πώχτισε το Μελίσσι
και πολιτείαν εύμορφην εις το Μαραθονήσι.
Το γένος το παππουδικόν λέγεται Γληγοράκης
και πατρική αξία του ήτον Καπετανάκης.

– – – – – – – – – – – – – – – – – –
Πλην τώρα ας περάσωμεν και εις την άλλην Μάνη
και πάλι ματαλέγομεν δια την κάτω Μάνη.
Από την Κελεφά κ’ εκεί, κατά την Καλαμάτα
Ζυγός, Μηλιά, Ανδρούβιστα και όλη η Ζαρνάτα
και έως την Αγιά Σιών λέγεται Έξω Μάνη,
μετάξι, λάδι περισσόν και πρινοκόκκι κάνει.
Κλεισούρες έχει φοβερές, λαγκάδια αγρία
και χώρες θαυμαστές και δυνατά χωρία.
Σαράντα εξ είναι αυτά και χώρες και χωρία,
να τα ειπώ κατ’ όνομα ετώρα κάμνει χρεία.
Πηγάδια και Σέλιτζα, Μαντίνειες είναι δύο,
Τρικότζοβα και οι Δολοί, και τούτοι πάλιν δύο.
Βαρούσι, Κάμπος, Γαστιτζές, ακόμη και η Μάλτα,
τα Μπρίντα και η Νεροβά είν’ όλα στη Ζαρνάτα.
Τα Τζέρια και οι Κάλυβες, Ξεχώρι, Σκαρδαμούλα,
Πραστίον και Λιασίνοβα και η Σαϊδόνα, ούλα.
Αυτά και η Ανδρούβιστα και όλα τα πουλία
εις την ποδέαν βρίσκονται του Μακρυνού Ηλία.

– – – – – – – – – – – – – – – – – –
Από εδώ τώρα κ’ εμπρός θέλω να αρχινήσω
και του Ζυγού του Μελιγγά τις χώρες ν’ αριθμήσω.
Ο Λεύκτρος είναι εμπροστά, παρέκει το Νιοχώρι
και Πύργος φοραδόπιστος ολοΐσια τ’ ανηφόρι.
Και απ’ εκεί τα Ρίγκλια και του Μπαζίγου η χώρα,
Κοτρώνι πάλιν και Λοσνά, και η μεγάλη χώρα
στην μέσην είναι του Ζυγού, Πλάτζα την ονομάζουν,
για τον πολύν τον πασπαλάν που τρώγουν την θαυμάζουν.
Και Νομιτζής ο άνομος παράνω και παρέκει
κ’ εκεί κοντά Κουτούφαρης ολίγον τι παρέκει.
Λαγκάδα είναι παρεμπρός και παρεκεί Πολιάνα
και παρακείθε Βοίτυλος εις του βοριά τη μάνα.
Στην άκρην είν’ η Κελεφά, αυτή και κάστρον έχει,
αλλ’ όμως είναι έρημον και τίποτα δεν έχει.

– – – – – – – – – – – – – – – – – –
Ετούτα είναι του Ζυγού και χώρες και χωρία
λοιπόν, και δια της Μηλιάς να ειπούμε κάμνει χρεία.
Κ’ ευθύς από την Ίζνα θέλω να αρχινήσω
και στις Θεούσες ν’ ανεβώ να τις εσυργιανίσω,
να γράψω και την χώρα τους, Καστάνια τ’ όνομά της,
κ’ ευθύς να έβγω απ’ αυτήν, να φύγω από κοντά της.
Να έλθω στην Αράχοβα την πολυξακουσμένη,
εις ένα στριγκλολάγκαδον ευρίσκεται χωσμένη.
Και απ’ εκεί να έλθωμεν εις τους λυκοπατάδες
τους κατζικογιδόκλεφτες και νυκτοπερπατάδες.
Να γράψωμεν την χώραν τους, των κατζικοφαγάδων
τρουπάδων, μουλαρόκλεπτων και των γιδοφονιάδων.
Αυτή ‘ναι τρισυπόστατος και λέγεται Μηλέα
ως ένα κάρτον παρεκεί είναι κ’ η Γαρμπελέα.
Ετούτα είναι της Μηλιάς τα δυτικά χωρία,
τα άλλα είναι βορινά, στην πισινή μερία.
Μπροστά είν’ η Καστάνιτζα, στις μάχες ξακουσμένη
και στην Τουρκίαν ακούεται, ας είν’ και μεθυσμένη.
Το Σελεγούδι το πτωχό, τα Κόκκινα Λουρία,
ο ΄Aγιος Νικόλαος και άλλα δυο χωρία
Μαλτζίνα λέγεται το εν, Αρχοντικόν το άλλο
και έως εδώ σώνονται, δεν είναι πλέον άλλο.

– – – – – – – – – – – – – – – – – –
Η Έξω Μάνη κόβεται τέσσερις επαρχίες
και έχει πεντ’ επισκοπές κ’ επτά καπετανίες
Ζαρνάτας και Ανδρούβιστας και ένας στην Μηλέα
και ο Μαλτζίνης, του Ζυγού, δεν είναι άλλος πλέα.
Εις την Ζαρνάτα βρίσκονται δύο καπετανίες
ή να ειπώ καλύτερα πως είναι τυραννίες.
Η μια στην Τρικότζοβα του Καπετάν Γεωργάκη
κ’ η άλλη είναι στις Κιτριές του κυρ Κουμουντουράκη
και μια στην Ανδρούβιστα του καπετάν Τρουπάκη
και άλλη μια στον Ζυγόν του καπετάν Χριστάκη.
Και στην Μηλέα είναι τρεις και μόνον καπετάνοι
και άλλοι δύο βρίσκονται και εις την Κάτω Μάνη.
Κύβελος είναι στην Μηλιά, Ντουράκης στην Καστανιά,
Βενετσανάκης κάθεται εις την Μικρή Καστάνια.

– – – – – – – – – – – – – – – – – –
Με λύπην άκραν στην ψυχήν και στην καρδιάν δειλίαν
πηγαίνω στα Θεούρια και στην Κακκαβουλίαν
ωα γράψω την πατρίδα τους, να μην χασομερήσω,
χωρία, χώρες, ήθη τους, ιντράδες να ‘στορήσω.
Να αρχινήσω παρευθύς, χωρίς αργοπορία,
είκοσι έξι είν’ αυτά και χώρες και χωρία.
Η πρώτη είν’ η Τζίμοβα, καλή χώρα, μεγάλη,
έχει και καπετάνιον ένα Μαυρομιχάλη.
Και παραπάνω απ’ αυτήν, κοντά στο ριζοβούνι
χωρίον άλλο βρίσκεται και λέγεται Κουσκούνι.
Κριλιάνικα, Σκυφιάνικα, Πύργος, Χαριά, Δρυάλι,
Παλιόχωρα και ο Κρεμός κ’ η Μπάμπακα η άλλη.
Και άλλο Μπρίκι λέγουσι, Καφιόνα και Καρίνα,
Κουλούμι λέγουν έτερον και άλλο πάλιν Μίνα.
Η Κίττα η πολύπυργος κ’ η Νόμια παρομοία,
Σταυρί και Κεχριάνικα και Κούνος άλλη μία,
Aνω και Κάτω Μπουλαριοί, το Δρυ και η Κηπούλα,
η Βάθεια με τα Aλικα, ετούτα είναι ούλα.

Ο Πετρίτης (Falco peregrinus)

Είναι από τα ταχύτερα είδη πουλιών στον κόσμο και το πλέον ισχυρό είδος γερακιού της Ελλάδας, με άνοιγμα φτερούγων 90-115 εκ και μήκος σώματος 35-50 εκ. Όταν κουρνιάζει διακρίνεται από τη μαύρη λωρίδα στο πλάι του κεφαλιού (σαν φαβορίτα ή μουστάκι), ενώ κατά την πτήση ξεχωρίζει από τις μυτερές φτερούγες και την κοντή ουρά που στενεύει στην άκρη.

Το ενήλικο έχει μπλε-γκρι χρώμα επάνω και οριζόντιες γραμμώσεις στο στήθος. Όλα τα μέρη του σώματός που δεν είναι καλυμμένα με φτερά είναι κίτρινα (πόδια, κήρωμα, μάτια). Η ουρά έχει ομοιόμορφο χρώμα. Κατά τη νεαρή ηλικία ο Πετρίτης έχει σκοτεινό καφέ χρώμα από πάνω και κάθετες ραβδώσεις στο στήθος. Τα ακάλυπτα από φτερά μέρη του σώματος του είναι γκρι, ενώ η ουρά έχει μια ανοιχτόχρωμη ταινία στην άκρη. Ο Πετρίτης πετάει συχνά σε ευθεία γραμμή με ενεργητική πτήση, αποκτώντας μεγάλη ταχύτητα (μπορεί να φθάσει τα 400 χλμ/ώρα).

Τρέφεται κυρίως σε ανοιχτές εκτάσεις κυνηγώντας μικρού ή μεσαίου μεγέθους πτηνά που πιάνει πάντα στον αέρα με την μέθοδο της ενέδρας.

Οι Πετρίτες θεωρούνται δείκτες της υγείας των οικοσυστημάτων, καθώς είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι στα εντομοκτόνα που συσσωρεύουν στο σώμα τους. Η υπερβολική χρήση των εντομοκτόνων (όπως το DDT και το Dieldrin) στο παρελθόν είχε ως αποτέλεσμα τη συρρίκνωση ή ακόμη και την εξαφάνιση τοπικών πληθυσμών. Επιπλέον, οι Πετρίτες απειλούνται από το παράνομο κυνήγι και το παράνομο εμπόριο αυγών και νεοσσών.

Ο Πετρίτης (Falco peregrinus)

Το όνομα του το πήρε από τα μέρη στα οποία φωλιάζει, αλλά και από το χρώμα του το οποίο έρχεται σε πλήρη προσαρμογή με το περιβάλλον που ζει. Τα βράχια είναι από τις καλύτερες κρυψώνες του. Η περιοχή της Μάνης ως σήμερα φιλοξενεί λόγω ορεινού εδάφους αρκετά ζεύγη πετριτών. Παλαιότερα όπου το οικοσύστημα βρισκόταν σε καλύτερη ισορροπία ο πετρίτης ήταν κάτι σύνηθες.

Το γεράκι γενικώς αποτέλεσε γενικώς για την περιοχή της Μάνης σήμα κατατεθέν. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλά επίθετα, τοπωνύμια, ονόματα αλλά και παρατσούκλια προέρχονται από τον τρομερό αυτό θηρευτή. Επώνυμα όπως Γερακάρης, Πετρίτης, Βιτσιλόγιαννης¹ , Κεχρής² , αποτελούν απόδειξη του πόσο έντονη ήταν η παρουσία του στην περιοχή. Μάλιστα το «Γερακάρης» αποτελούσε για πάρα πολλά χρόνια επάγγελμα και σύνηθες βαπτιστικό όνομα.

  1. Βιτσίλα στα Μανιάτικα σημαίνει γεράκι …..
  2. Από την οικογένεια αυτή προέρχεται το τοπωνύμιο Κεχριάνικα. Η λέξη Κεγχρίς αφορά είδος γερακιού.

Πηγή: www.ornithologiki.gr (σελίδα της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρίας)