Στη Μάνη Η Μεγαλύτερη Ελληνική Σημαία

13903442_1626077121015693_1724663853279692621_n

Απο χθές Κυριακή 07/08/2016 στέκει στην πλαγιά του Ταυγέτου στη Βέργα η μεγαλύτερη ελληνική σημαία που έχει κατασκευασθεί εώς τώρα, θέτοντας υποψηφιότητα για το ρεκόρ Γκίνες. Έχει έκταση 1,5 στρέμμα , ζυγίζει σχεδόν 280 κιλά και ατενίζει όλη την πόλη της Καλαμάτας.

Η ιδέα ξεκίνησε απο τον Μανιάτη Γιάννη Τσουλάκο, ιδιοκτήτη του γυμναστηριού «Αγωγή» στην Καλαμάτα και μέλη του γυμναστηρίου.

0243cbf1978673fe443d7558de6ab4f0_XL

Εθελοντές και τοπικές επιχειρήσεις βοήθησαν στην υλοποίηση της ίδεας αφιερώνοντας αφιλοκερδώς υλικά και προσωπικό χρόνο.

13924969_1624811567808915_533783335137539351_n

Η κατασκευή της έγινε στο αεροδρόμιο της Τριόδου απο 30 άτομα εθελοντές, Καλαματιανοί στην πλειοψηφία τους, αναμεσά τους μία γυναίκα από τη Βουλγαρία και έναν άντρα από την Αλβανία.

Θυσιάζοντας προσωπικό χρόνο και κόπο τη συγκεκριμένη περίοδο οι εθελοντές ξεκινούσαν 4.30 το πρωί κάθε Σάββατοκύριακο χρησιμοποιώντας το πρώτο φώς της ημέρας, για να ράψουν, και να βάψουν την σημαία, ούτως ώστε να είναι έτοιμη για την μεταφορά και τελική αναρτησή της στο σημείο της Βέργας.

Το όλο εγχείρημα έχει καθαρά συμβολικό χαρακτήρα και θέλει να περάσει  το μήνυμα ότι κάτω από την «σκιά» της  σημαίας  μπορούν όλοι να ενωθούν  για έναν κοινό σκοπό, χωρίς να υπάρχει ο ρατσισμός. Για τη δεδομένη στιγμή ενωθήκαμε για την κατασκευή της σημαίας, ενώ στο μέλλον μπορούμε να ενωθούμε για άλλους σκοπούς.

Η ανάρτηση της σημαίας στους πρόποδες του Ταυγέτου έγινε γιατί όπως δήλωσε ο Γιάννης Τσουλάκος  «Θέλω αυτές τις εποχές, τις προδομένες για το ελληνικό έθνος, να σηκώσει ο Ελληνας λίγο το κεφάλι και ν’ αγναντέψει ψηλά…». αισιοδοξώντας ότι το μήνυμα θα το λάβουν και όλοι οι ξένοι επισκέπτες αυτού του τόπου.

Η σημαία μετά την τοποθετησή της έγινε δωρεά στο Δήμο Καλαμάτας, για να βοηθήσει στην εκλογή της πόλης της Καλαμάτας ώς πολιτιστική πρωτεύουσα  2021.

_16

Η αίτηση για το διαγωνισμό Γκίνες κατατέθηκε και η τελική απάντηση αναμένεται μέσα στο επόμενο τρίμηνο.

Η ενέργεια αυτή είναι καθαρά ακομμάτιστη και δεν εντάσσεται σε κάποιο χώρο όπως κάποιοι προσπαθούν να την εντάξουν, δήλωσε ο Νεκτάριος Ταστανίδης. Είναι μια ενέργεια απο πατριώτες που αγαπούν την πατρίδα τους.

13934931_647559268732982_5677744100412685582_n

Τέλος ο Γιάννης Τσουλάκος δήλωσε ότι η μεγαλύτερη του χαρά είναι ότι κάθε καλοκαίρι, θα βλέπουν όλοι τη μεγαλύτερη ελληνική σημαία εκεί ψηλά.

Με τη σειρά μας να συγχαρούμε τον Γιάννη και τα παιδιά για αυτή τους την αξιέπαινη πράξη, η οποία αποτελεί πηγή έμπνευσης και αναζωπύρωσης του πεσμένου ηθικού του Ελληνικού λαού.

Περιστατικά πειρατείας στην περιοχή μεταξύ Μάνης – Κυθήρων

η θαλάσσια περιοχή μεταξύ Μάνης – Κυθήρων απετέλεσε περιοχή έντονης πειρατικής δραστηριότητας

Η περιοχή μεταξύ Μάνης – Κυθήρων από τον 15ο ως τις αρχές του 19ου αιώνα αποτελούσε χώρο δράσης πολλών πειρατών και κουρσάρων των οποίων τα «κατορθώματα» πολλές φορές καταγράφηκαν και σε επίσημες αναφορές των τότε κρατικών φορέων. (Οθωμανικών, Ενετικών, κ.ά.). Η θαλάσσια οδός μεταξύ αυτών των περιοχών ήταν ιδιαίτερα πολυσύχναστη καθώς συνέδεε τα μεγάλα εμπορικά κέντρα της Δύσης με την Κωνσταντινούπολη. Καθημερινά μεγάλα εμπορικά σκάφη της εποχής διέπλεαν την Μεσόγειο φορτωμένα με εμπορεύματα. Έτσι οι φτωχοί της εποχής πολλές φορές εκμεταλλευόμενοι την κατάσταση αυτή επιδίδονταν στην πειρατεία. Παρακάτω αναδημοσιεύουμε αναφορά της εποχής (1604) από Βενετικό αρχείο του Προβλεπτή Κυθήρων για πειρατικά περιστατικά μεταξύ Μάνης – Κυθήρων.

Archivio di Stato di Venezia, Candia, rettori ed altri (1603-1604)

«Serenissimo Principe

Questi giomi passati una barca di questo locco nel venir da Vatica a qui, quando fu a mezo canale a canto l’isola de Cervi e stata asalita da doi feluche spagnole, una de sette l’altra de dodeci banchi, sopra le quali erano quatro greci et un francese, il quale fu altre volte qui con fede et patente del Papa et del Re di Spagna, per haver lingua che hebbe qui gran cortesie e certo e stato pocco grato et quelli greci pocco caritativi alia sua natione, poiche li hano svalegiati tutti havendoli tolto robbe, danari, farina, pane, oglio et sino li vestiti d’atomo et in sostanza dal far schiavi in poi il tutto operando peggio che turchi. Per comodamente svalegiar la detta barca et huomini l’hano remurchiata sopra la detta isola de Cervi et essendogli stati alcune hore nelle mani li volevano caricar de cavalli et polledri de turchi che molti se ne avanzano in quell’isola al pascolo, ma non li hano voluti per tema ch’io non li castigassi. Gli hano detto molte cose nove tra quali che doi galeote spagnuole Tuna de 14 banchi et l’altra de 16 hano preso tre barche grosse malvasiote che venivano da Millo, cariche di formento, quale vano alia Busca per questi contomi et sopra le quali barche vi erano alquanti turchi. Che l’Aga de Malvasia ha scritto al Allabei de Misitra che mandi a Maina com’ha fatto per veder di ricuperar li turchi predetti et che doi bertoni, che furono anco da noi veduti in questo canale erano maltesi et che se ne metteva in ordine altri pur di Malta, che tutte dovevano venir in questi mari. Nell’ instesso tempo anco vi era verso il Cerigoto doi altri bertoni de corso. Del resto de vaselli armati de corsari non e mai passata settimana che non si habbi sentito et veduto filuche ponentine et fuste turchesche. Ne e stata svalegiata una barca che ci portava da doicento cechini di biave et ci e venuta nova che un vasello millioto con quelli del quale io ho fatto partito per formenti et altre biave, havendo loro havuto per soventione cechini trecento a risico di questa comunita et doicento di mia raggione per l’animo ch’io tengo di giovare a questo locco, sii stato preso sopra Millo da doi fuste turchesche. Habbiamo anco come fra Modone et Corone sono all’ordine sette fuste, che con primo tempo doverano passar a questa volta per intrar in Arcipelago, ma non si sa se venirano unite o separate. Alii cinque che fu l’altro giomo la guardia di Millopotamo ci la portato nova haver vedutto venir da Caomatapan nel canale quattro galere vogando et nel medesimo tempo habbiamo dalla guardla di San Nicolo come verso l’isola de Cervi ha scoperto cinque fuste, doi grande et tre picciole. Di piu gia 15 in 16 giomi un bertone di corso shared al Cerigoto cinquanta archibugieri quali tolsero died anemali bovini et cinquanta de piccioli. Verso Millo poi tre filuche ponentine, una delle quali grande de 16 banchi abatuttesi a caso in doi fuste barbaresche hano combatutto insieme et doppo che le dette hebbero preso le fuste con morte de cinquanta turchi essendone rimasti piu di cento vivi, fermata la battaglia da ponentini con pensiero di far schiavi il resto, si posero a bottinare con gran ansieta e disordine in maniera che veduto da turchi tal bestialita feccero un sforzo prendendose armi et conttesi insieme di novo, le doi fuste con li ponentini che vi erano sopra, facendo forza et combatendo gagliardamente tagliarono piu di cento ponentini, ricuperarono le fuste et presero le filuche facendo schiavi di quelli che restomo vivi, cinquanta in circa, et sono andati a Millo carichi di molta robba si come hano referto li nostri venuti di quel locco, che hano visto dette fuste. Si la nova certissima, che ne sia laudato il signor Dio, che il berton inglese solito gia molto tempo star a Modon collegato con turchi, che ha fatto tanti danni et preso anco il vasello dell’An[drea] della Canea, nell’andar a Tunesi in Algieri e stato preso da cinque galere di Provenza sopra il quale erano molti turchi.

 Grazie.

Da Cerigo a 12 decembre 1604

Di vostra Serenita

devotissimo et obligatissimo

servitore Vicenzo Pasqualigo proveditor»

τουρκική γαλιότα

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

«Αγαπητέ Πρίγκιπα

Στις αρχές Δεκεμβρίου Κυθήρια βάρκα, πού επέστρεφε στό νησί από τα Βάτικα, κοντά στο Έλαφονήσι λεηλατήθηκε από δυο Ισπανικές φελούκες, ή μια των επτά και ή άλλη των δώδεκα πάγκων κωπηλατών. Στο πλήρωμα των τελευταίων βρίσκονταν τέσσερεις Έλληνες και ένας Γάλλος. Ό τελευταίος παλαιότερα είχε παρουσιαστεί στα Κύθηρα με συστατικά γράμματα τού Πάπα και του Ισπανού βασιλιά και είχε τύχει καλής υποδοχής. Τόσο ό Γάλλος όσο και οι Έλληνες φάνηκαν αχάριστοι, καθώς καταλήστευσαν τη βάρκα, παίρνοντας τα χρήματα, το αλεύρι, το ψωμί, το λάδι και ακόμη τα προσωπικά ενδύματα. Ή βάρκα προσάραξε στην Ελαφόνησο και οι Ισπανοί θέλησαν προς στιγμή να φορτώσουν άλογα, πού άνηκαν σε Τούρκους και έβοσκαν στο νησάκι. Φοβήθηκαν όμως την επέμβαση των Βενετών και εγκατέλειψαν την Ελαφόνησο. ’Από το πλήρωμα της βάρκας ό προβλεπτής έμαθε πολλά νέα, πού αναφέρει αναλυτικά, όπως παρακάτω

α) Δύο Ισπανικές γαλιώττες, ή μία των δεκατεσσάρων και ή άλλη των δεκαέξι πάγκων, κυρίευσαν τρεις μεγάλες μονεμβασιώτικες βάρκες, πού έρχονταν με σιτάρι από τη Μήλο και πήγαιναν στη Μπούσκα  των Κυθήρων με τουρκικό πλήρωμα. Ό αγάς της Μονεμβασίας έγραψε στον Άλημπέη τοϋ Μυστρά να φροντίσει για την ανάκτηση του πληρώματος.

β) Στο ίδιο κανάλι θεάθηκαν δυο μαλτέζικα μπερτόνια, αλλά δεν ήταν και τα μόνα μαλτέζικα.

γ) Την ίδια περίοδο προς τα Αντικύθηρα περνούσαν δυο πειρατικά μπερτόνια.

δ) Δεν περνούσε εβδομάδα, πού να μη διέρχονται δυτικές φελούκες και τουρκικές φούστες.

ε) Ληστεύτηκε βάρκα, πού μετέφερε δημητριακά αξίας διακοσίων τσεκινιών.

στ) Καράβι της Μήλου κυριεύτηκε κοντά στο ίδιο νησί από δύο τουρκικές φούστες. Είχε σταλεί από τα Κύθηρα, για να παραλάβει σιτάρι και δημητριακά. Για τον λόγο αυτό είχε λάβει τριακόσια τσεκίνια από την Κοινότητα των Κυθήρων και διακόσια τσεκίνια από τον προβλεπτή.

ζ) Μεταξύ Μεθώνης και Κορώνης έπλεαν επτά φούστες, πού ετοιμάζονταν να έλθουν στο Αιγαίο.

η) Στις 5 Δεκεμβρίου ή φρουρά τού Μυλοπόταμου ειδοποίησε ότι από τον κάβο Ματαπάν (= Ταίναρο) έρχονταν τέσσερεις γαλέρες.

θ) Ή φρουρά τού ‘Αγίου Νικολάου διαμήνυσε ότι προς την Ελαφόνησο υπήρχαν πέντε φούστες (δύο μεγάλες και τρεις μικρές).

ι) Πριν 15-16 ημέρες πειρατικό μπερτόνι αποβίβασε στα ’Αντικύθηρα πενήντα άρκιβουζιέρους, πού έκλεψαν δέκα βοοειδή και πενήντα μικρά ζώα.

ια) Κοντά στη Μήλο τρεις δυτικές φελούκες (ή μία των 16 πάγκων) επιτέθηκαν σε δυο μπαρμπαρέζικες φούστες και τις κυρίευσαν. Σκοτώθηκαν πενήντα Τούρκοι και αιχμαλωτίστηκαν πάνω από εκατό. Οι δυτικοί άρχισαν με βαναυσότητα να απογυμνώνουν τούς Τούρκους, πού τελικά εξεγέρθηκαν και σκότωσαν περισσότερους από εκατό δυτικούς. Οι Τούρκοι ξαναπήραν τις δυο φούστες καί τις τρεις φελούκες, αιχμαλώτισαν περίπου πενήντα δυτικούς καί με όλη τη λεία έφθασαν στη Μήλο.

ιβ) Έγινε γνωστό ότι το εγγλέζικο μπερτόνι, πού έπλεε κοντά στη Μεθώνη, σε συνεργασία με τούς Τούρκους, καί επέφερε σοβαρές ζημιές στην περιοχή καί είχε συλλάβει το βασέλλο τού Ανδρέα από τα Χανιά, πού πήγαινε στην Τυνησία, πιάστηκε από πέντε γαλέρες της Προβηγκίας. Στο μπερτόνι υπήρχαν πολλοί Τούρκοι.»

κάστρο Μυλοποτάμου – Κύθηρα χαρακτηριστικός ο Ενετικός λέοντας στην είσοδο

Από τα παραπάνω γίνεται εύκολα αντιληπτό το πόσο μεγάλος ήταν ο αντίκτυπος της πειρατείας στις περιοχές της Μάνης και των Κυθήρων. Αποτελέσματα αυτών των περιστατικών ήταν οι δημιουργία κρυφών – ορεινών οικισμών ενώ μην ξεχνάμε την ερήμωση ολόκληρων περιοχών ή τις πληθυσμιακές μετεγκαταστάσεις.

Πηγές

  1. Γεωργίου Σ. Πλουμίδη «Πειρατές και ναυάγια στα Κύθηρα» pdf
  2. http://www.openarchives.gr/view/2430581
  3. www.kythera.gr
  4. www.maniatika.wordpress.com/
  5. http://pampalaia.blogspot.gr

Μαρτυρίες για το Δρύ και την Κέρια της Μέσα Μάνης

ο Άγιος Ιωάννης της Κέριας με εντοιχισμένες αρχαίες επιτύμβιες πλάκες

Ερευνώντας κανείς τις πηγές και τις μαρτυρίες για το απώτερο παρελθόν, είναι λογικό να διαπιστώνει ότι αυτές σπανίζουν κατά την αναδρομή σε βάθος χρόνου και στο πέρασμα των αιώνων. Για μία περιοχή μάλιστα όπως τη Μέσα Μάνη, γη απρόσιτη και ανυπότακτη επί Τουρκοκρατίας, τούτο ισχύει ακόμη περισσότερο. Αυτή ωστόσο  η ιδιαιτερότητα του τόπου, με το ακλόνητο φρόνημα ελευθερίας των κατοίκων του, υπήρξαν και οι παράγοντες που άνθρωποι ξένοι,  περιηγητές συνήθως αλλά και αξιωματούχοι, επισκέπτονταν τον τόπο    και κατέγραφαν τις εντυπώσεις τους.

Το Δρύ και η Κέρια στο Κατωπάγγι (που ανήκουν σήμερα στην κοινότητα του Κούνου), είναι από τους οικισμούς εκείνους που από παλιά προσέλκυσαν τέτοιου είδους ενδιαφέρον. Η αρχαιότερη γνωστή σε εμάς μαρτυρία για τα δύο χωριά προέρχεται από τον Ιταλό έμπορο και περιηγητή Κυριάκο Αγκωνίτη (Ciriaco d’ Ancona 1391 –1452), που τα επισκέφθηκε στα μέσα Οκτωβρίου του 1447 για να εξερευνήσει τις αρχαιότητες του τόπου.

Ciriaco d'Ancona di Benozzo Gozzoli.jpg

Ο Κυριακός Αγκωνίτης (Ciriaco di Ancona) 13911452

          Ο περιηγητής, έχοντας προηγουμένως συναντήσει στο Οίτυλο τον τοπικό διοικητή Ιωάννη Παλαιολόγο, που εκπροσωπούσε τον τότε δεσπότη του Μυστρά (και έπειτα Βυζαντινό αυτοκράτορα) Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, κατέπλευσε με πλοιάριο στο Δρύ συνοδευόμενος από τον καπετάνιο του πλοίου Ιωάννη Ροζέα, ο οποίος καταγόταν από το χωριό αυτό. Το Δρύ (δρυς, περιοχή με βελανιδιές) και τα γύρω χωριά του, περιγράφονται ως πλούσια σε ελαιώνες και σε αμπέλια. Στο σωζόμενο ημερολόγιό του, ο Κυριάκος Αγκωνίτης γράφει για τα παραπάνω στα λατινικά : “..Exinde eadem scapha et eodem ductitante scapharcho Rossea secus eiusdem promuntorii littora navigantes, ad villam Dryeam et eiusdem nautae Lares venimus, ubi per diem morantes plerasque alias lata in planicie villas inspeximus cultis agris vinetisque et oliveis arboribus uberes ..”. Την επόμενη μέρα ο περιηγητής συνοδευόμενος από τον ίδιο Ι. Ροζέα, που προφανώς είχε επιρροή στην περιοχή, επισκέφθηκε το διπλανό χωριό Κέρια και είδε τον εκεί βυζαντινό ναό του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, ηλικίας τότε 200 ετών περίπου. Σχεδίασε μάλιστα το εντοιχισμένο στη δυτική όψη του ναού αρχαίο επιτύμβιο γλυπτό και κατέγραψε τα ονόματα των τιμώμενων σε αυτό τεσσάρων αρχαίων Ελλήνων, γράφοντας επί του σχεδίου του στα ελληνικά : Ες Καιρίαν χωρίον προς Ταίναρον ες Πρόδρομον. ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΙΔΑΣ ΓΟΡΓΙΔΑΣ ΩΦΕΛΙΑ ΝΙΚΟΙ ΧΑΙΡΕΤΕ”.

Με βάση τα παραπάνω σημειώνουμε ότι πράγματι, ο σωστός ορθογραφικός τύπος του οικισμού, όπως αποδίδεται ήδη από την βυζαντινή εποχή, είναι “Καίρια” (ως καίρια θέση) και όχι ο εσφαλμένος “Κέρια”, που  επικράτησε να γράφεται στην εποχή μας και για αυτό το λόγο θεωρούμε ότι θα πρέπει να διορθωθεί.

Κατά τον επόμενο αιώνα, στη δίνη του τότε Δ΄ Βενετοτουρκικού πολέμου,  επισκέφθηκε το Φεβρουάριο του 1571 το Δρύ, τον Κούνο και άλλα χωριά της Μέσα Μάνης ο Βενετός αξιωματούχος Φαβιανός Barbo αναζητώντας συμμάχους. Ο Barbo με τη συνοδεία του, κατέπλευσε σε ορμίσκο νοτίως του χωριού, έτυχε καλής υποδοχής των κατοίκων και συνάντησε τον πρόκριτο τους Γεώργιο Γερακάρη Κοντόσταυλο, πράγμα που κατέγραψε σε αναφορά του προς τη Βενετική διοίκηση ως εξής (το κείμενο σε μετάφραση) : “.. Εις αυτόν δε τον τόπον, πριν αποβιβασθώμεν, προεβλήθη αντίστασις διά πυκνού λιθοβολισμού εκ μέρους Μανιατών τινών ευρισκομένων επί των βράχων, αλλ’ όμως, αφού υποδηλώσαμεν μακρόθεν την χριστιανική μας ιδιότητα δια σημείων του σταυρού, καθησύχασαν και ήλθον προς ημάς πλησίον της ακτής .. Ότε  ηννόησαν ότι εκομίζομεν επιστολάς του Γαληνοτάτου Πρίγκιπος απευθυνομένας προς αυτούς, ησθάνθησαν μεγάλην αγαλλίασιν και αμέσως έστειλαν μήνυμα εις παρακείμενον χωρίον καλούμενον Δρυ, υπό των ανδρών του οποίου, ωπλισμένων διά σπάθης, τόξου και ασπίδος, ωδηγήθημεν εις αυτό. Ενταύθα, υπό των γυναικών των εστρώθη η τράπεζα δια το γεύμα επί ταπήτων κατά γης, επί των οποίων παρετέθη γενναία ποσότης εδεσμάτων, συμφώνως προς το έθος αυτών της Τυρινής Απόκρεω .. κατηυθύνθημεν πεζή εις έτερον χωρίον καλούμενον Κούνος, ένθα μας υπεδέχθη ευγενώς εις την οικίαν του κύριος τις ονόματι Γεώργιος Γερακάρης, όστις τυγχάνει προύχων του τόπου..”.

Το Δρύ επίσης μνημονεύεται εν έτει 1618 σε γαλλικό κείμενο ως έδρα των Κοντοστάβλων με δύναμη 85 πολεμιστών (Dri de Condestauli).

Πολλές δεκαετίες μετά και από αυτά, ο Νοτάριος (συμβολαιογράφος) Ζακύνθου Β. Μπονσινιόρ σε εξώδικη δήλωση για τους Δρυάτες Βασίλη και Σκάλκο Νίκλο, που είχαν καταγγελθεί για κλοπή εμπορευμάτων από τον Γαμπριέλ Γιαννή που τους ζητούσε αποζημίωση, έγραψε τα παρακάτω στο τότε γλωσσικό ιδίωμα της Ζακύνθου: “1670 Αυγούστου 3 εις τον Αιγιαλόν της Ζακύνθου ενεφανίστη παρών σωματικώς ο σινιορ Γαμπριέλ Γιαννής, ο οποίος ινστάρει (ζητάει) να γράψω εγώ ο νοτάριος ως κάτωθεν. Επειδή και καιρόν απερασμένον ναν τόνε σβαλεγκιάραν (έκλεψαν) εις την Μάνην εις το Δρυ εις τον Άγιον Σώστη (τοπωνύμιο στο ακρωτήριο Θυρίδες), δια το οποίο κριτηνίρισε (κατηγόρησε) τον κυρ Βασίλη Νίκλο από τον άνωθεν τόπο και διατί δεν είχε πρόβα (στοιχεία) να δείξει το πώς ο αυτός Νίκλος να ήταν ρέος (υπαίτιος) να φτάση εις το άνωθεν δελίττο (αδίκημα), η δικαιοσύνη των ελιμπεράρισε. Λοιπόν θέλοντας να κάμη το ίδιο προγρεδιμέντο (προώθηση καταγγελίας) και εις εναντίον του παρόντος κυρ Σκαλκός Νίκλου του άνωθεν Βασίλη και επειδή να μην έχη και για δαύτονε πρόβα (ανάγκη απόδειξης), δεν πρετεντέρει (ισχυρίζεται) άλλο τίποτις, μόνον όποτε τω καιρω ήθελε περ φορτούνα προβαριστή με αξιόπιστους μάρτυρας ντεζιτερέδει (επιθυμεί) το πως οι άνωθεν Σκάλκος και Βασίλης ο πατήρ του να ήτανε και αυτοί κονπαρτέτζιποι και ρέοι (υπαίτιοι) εις το άνωθεν ντελίττο να είναι σοττοπόστοι (υποχρεωμένοι) με τα καλά των σωματικώς να σοτισφάρη (ικανοποιήσουν) τον αυτόν σ. Γιαννήν εισέ ό,τι με την εσποζιτζιόν των οπού έδωσε διαλαμβάνει και εισέ κάθε σπέσσα (έξοδα), ντάννα (ζημία) και ιντερέσσα (τόκο). Και ούτως εποίησαν εις μαρτυρίαν,

Μιχάλης Νίκλος μαρτυρώ τα άνωθε

J.Gabriel Zadin afermo (επιβεβαιώνω).

Το παραπάνω νομικό έγγραφο, εκτός από τις πληροφορίες που μας δίνει για τον παλαιότερο τύπο επιθέτου (Νίκλος – Νικλιάνος) που σήμερα δεν διατηρείται στο χωριό λόγω της μακροχρόνιας εξέλιξης και αυτονόμησης των  γενεών,  παράλληλα τεκμηριώνει και τις εμπορικές σχέσεις της περιοχής με την Ζάκυνθο και τα ιταλικά λιμάνια κατά την πρώτη τουρκοκρατία (έως τα τέλη δηλαδή του 17ου αιώνα).

Κλείνοντας πρέπει να πούμε ότι το νοερό ταξίδι μας στο παρελθόν, σε εποχές με έντονο βυζαντινό και αρχαίο απόηχο, δεν είναι δυνατόν να εξαντλείται με το μικρό αυτό αφιέρωμα. Για έναν τόπο και για τους ανθρώπους, που με τις θυσίες τους κράτησαν το φρόνημα της ελευθερίας και της πατρίδας ψηλά, σε εποχές πολύ δυσκολότερες από αυτήν που σήμερα ζούμε.

thumbnail_Κυριάκος Σχέδιο

Σχέδιο του Κυριάκου Αγκωνίτη από επιτύμβια στήλη στην Κέρια

ΠΗΓΕΣ

  1.  Bodnar, «Curiac of Ancona Later Travels», Harvard University Press (2003)
  2. Κων. Ντόκου, «Επαναστατικές κινήσεις στη Μάνη», Λακ. Σπουδαί, τόμος Α΄ (1972)
  3. Δικαίου Βαγιακάκου “Επετηρίς Αρχείου Ιστορίας Ελ. Δικαίου” της Ακαδημίας Αθηνών, τόμος  5.
  4. Σωκράτη Κουγέα “Η Μάνη στα αρχεία της Βενετίας και ο Ιππότης Λιμπέριος Γερακάρης”, Βιβλιοθήκη ΓΑΚ (2012)
  5. προσωπικό αρχείο Δημήτρη Μαριόλη νομικού – ιστορικού
  6. http://cultureportal.uop.gr
  7. https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CE%91%CE%B3%CE%BA%CF%89%CE%BD%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%82

Αρχαιολογικό Συνέδριο στις Η.Π.Α για την Μάνη

A conference session on recent archaeological research in Mani was held last week at the 81st annual meeting of the Society for American Archaeology in Orlando, Florida. Organized by Dr. William Parkinson and Chelsea Gardner, the session was called “Long-Term Settlement Dynamics and Land Use on the Mani Peninsula of Southern Greece.” Several of […]

via Recap from the 2016 SAA’s: Recent Archaeological Research in Mani — Archaeology in (Geo)Space

Ο Πετρόμπεης ζητά να ενισχύσει το Μεσολόγγι

Ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης ήδη από τις αρχές του αγώνα του 1821 είχε αντιληφθεί την στρατηγική σημασία της τοποθεσίας της πόλεως του Μεσολογγίου. Για τον λόγο αυτό ζητούσε πάντα την ενίσχυση του φρουρίου του Μεσολογγίου με τροφές και μπαρουτόβολα προκειμένου να αντέχει μακρά πολιορκία. Τούτο απέδωσε καρπούς κατά την πρώτη πολιορκία της πόλης το 1822. Η άφιξη του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο και η καταστροφικές συνέπειες των εμφυλίων πολέμων αναζωπύρωσαν την σκέψη του Πετρόμπεη για το Μεσολόγγι καθώς οι φόβοι του για δεύτερη πολιορκία ήταν βάσιμοι. Στο έγγραφο που δημοσιεύουμε ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης ζητά να ενισχυθεί η φρουρά του Μεσολογγίου ακόμα και από τον ίδιο αν χρειαστεί καθώς ο φόβος κατάρρευσης της Δυτικής Ρούμελης ήταν ολοφάνερος. (Πράγμα που έγινε με την λήξη της πολιορκίας στις 10 Απριλίου του 1826). Χαρακτηριστικό είναι ότι η Β’ πολιορκία του Μεσολογγίου ξεκινά επισήμως στις 25 Δεκεμβρίου του 1825 ενώ η επιστολή του Πετρόμπεη προς την Διοίκηση είναι μόλις ένα μήνα πριν, τον Νοέμβριο.

«Ο προς την φίλην πατρίδα μας ένθερμος ζήλος μου με αναγκάζει και παρακινεί ν’ αναφέρω προς την Σεβ. Διοίκησιν, ότι εγώ μετά πάσης χαράς και ευχαριστήσεως είμαι έτοιμος εις το να αποφασίση να απεράσω διά το Μεσολόγγιον με όσα στρατεύματα η Σ. Διοίκησις εγκρίνει αναγκαία διά την ασφάλειάν του. Όσον διά τον εαυτόν μου διά εκατό σωματοφύλακας οίτινες με αναγκαιούν να πάρω, η Σ. Διοίκησις δι’ αυτούς μένει αφρόντιστη, καθ’ ότι και εξ ιδίων μου θέλει οικονομήσω, βλέπων την υστέρησιν του εθνικού ταμείου και τον επαπειλούμενον κίνδυνον του Μεσολογγίου. Όθεν και η Σ. Διοίκησις ας διορίση όσα στρατεύματα περισσότερα αναγκαιούσιν να απεράσωμεν διά των πλοίων όσον τάχος να προφθάσωμεν το Μεσολόγγιον. Όθεν και ανυπομόνως περιμένω την απόφασίν της και τας αναγκαίας διαταγάς. Εν τοσούτω και μένω ευσεβάστως.
Τη 10: Νοεμβρίου: 1825

Εν Ναυπλίω                                                                       Ο πρόθυμος πατριώτης
                                                                                                         Π. Μαυρομιχάλης»

 

ΠΗΓΕΣ

  1. ΓΑΚ, Συλλ. Βλαχ. Α’, Εκτ., φάκ. 16, έγγρ. 084
  2. ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΑΚΩΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ
  3. http://www.sansimera.gr/articles/243

Άγρια Σπαράγγια – ομελέτα

Τα σπαράγγια θεωρούνται και είναι ο αριστοκράτης των λαχανικών. Επιστημονικά (από μια γρήγορη περιήγηση στο διαδίκτυο) «είναι μονοκότυλα, αναρριχώμενα ή θαμνώδη φυτά, αυτοφυή ή καλλιεργούμενα ως λαχανικά ή καλλωπιστικά και αποτελούν σαρκώδεις βλαστούς του φυτού Asparagus officinalis της οικογένειας των Λιλιιδών«! Είναι το αγαπημένο λαχανικό των Ευρωπαίων στη λευκή, πράσινη ή μωβ (;) εκδοχή του και τρώγεται σαν σαλάτα ή είναι συνοδευτικό gourmet πιάτων.

Αλλά για μας τους τροφοσυλλέκτες, το αγαπημένο μας είναι το άγριο σπαράγγι, ο αλήτης δηλαδή της αριστοκρατικής αυτής οικογένειας. Το άγριο βλαστάρι που σηματοδοτεί τον ερχομό της Άνοιξης!
Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή:

Πώς μοιάζουν: η άγρια σπαραγγιά είναι χαμηλός θάμνος με σκούρο πράσινο χρώμα, που αντί για φύλλα έχει αγκάθια. Οι βλαστοί της βγαίνουν ξεχωριστά απευθείας από το χώμα, χωρίς την ύπαρξη κεντρικού κορμού. Αυτό που τρώγεται είναι τα νεαρά βλαστάρια. Το χρώμα τους ποικίλει από υπόλευκα, σε διάφορες αποχρώσεις του πράσινου, έως σκούρο πράσινο σχεδόν μαύρο.

Πού θα τα βρούμε: η άγρια σπαραγγιά βρίσκεται σχεδόν παντού, από δίπλα στη θάλασσα ως τα ψηλά βουνά! Αγαπάει τα νερά, τις δροσιές αλλά θα την βρεις και σε ξερούς πευκώνες! Της αρέσουν οι φράχτες, που τους χρησιμοποιεί για να πλέξει τα κλαδιά της, τα εγκαταλειμμένα οικόπεδα ή κτήματα, κοντά σε ποτάμια ή τρεχούμενα νερά. Αν δεις πευκώνες, σίγουρα από κάτω τους υπάρχουν σπαραγγιές, είναι από τα λίγα φυτά που μπορούν να επιζήσουν κάτω από τις πευκοβελόνες. Ο έμπειρος τροφοσυλλέκτης «σκανάρει» με το βλέμμα την περιοχή και εντοπίζει τα βλαστάρια που (αυθάδικα) ορθώνονται.

Πότε και πώς τα μαζεύουμε: είναι το πρώτο βλαστάρι της άνοιξης. Στα ήπια και παραθαλάσσια μέρη ξεκινάει από τα τέλη Φεβρουαρίου (οι ενδιαφερόμενοι τρέξτε, οι φωτογραφίες είναι από χτεσινή βόλτα στη Ραφήνα), όσο απομακρυνόμαστε και ανεβαίνουμε σε ύψος το Μάρτιο, (στην Τσαγκαράδα το μαζεύουμε) τον Απρίλιο, ακόμα πιο ψηλά μέχρι το Μάιο! Από το φυτό μαζεύουμε το τρυφερό βλαστάρι πριν απλώσει φύλλα, που βγαίνει από την ίδια ρίζα δίπλα με τα περσινά και παλιότερα «κλαδιά». Προσοχή- τα παλιά κλαδιά τσιμπάνε! Το κόβουμε με το χέρι έως το σημείο που είναι τρυφερό. Με αυτό τον τρόπο μαζεύουμε βλαστάρια 8-15 εκατοστών.

Πώς τα διατηρούμε: Αστειεύεστε- τα τρώμε αυθημερόν! Άντε να τα κρατήσουμε μια ημέρα σε ποτήρι ή ανθοδοχείο (είπαμε αριστοκράτης!) με νερό.

Πώς θα τα φάμε: Ας έλθουμε τώρα στα ωραία! Το αποτέλεσμα της συλλογής μας τρώγεται με διάφορους τρόπους:

  • Ωμά με λαδόξυδο και αλάτι αναδεικνύοντας την υπόπικρη γεύση τους. Μπορούμε ακόμη να προσθέσουμε τις τρυφερές κορυφές στις ωμές σαλάτες.
  • Βραστά: τα βράζουμε για λίγα λεπτά σε αλατισμένο νερό, δεμένα με σπαγκάκι. Σερβίρουμε με λαδόξυδο ή λαδολέμονο. Τους αρέσει και το ψιλοκομμένο σκορδάκι!
  • Ριζότο: μια φίλη Ιταλίδα (που μας το έδειξε) κρατάει τις τρυφερές κορυφές (4 εκατοστά) χώρια, βράζει ελαφρά τα υπόλοιπα και τα σοτάρει μετά μαζί με το ρύζι χρησιμοποιώντας και το νερό τους αντί για ζωμό λαχανικών. Όταν κλείσει τη φωτιά προσθέτει τις κορυφές! Μεγαλειώδες αποτέλεσμα!
  • Ομελέτα: η κλασσική χρήση!

Ομελέτα με άγρια σπαράγγια

Υλικά

  • 1 μπουκετάκι τρυφερά βλαστάρια
  • 3 αυγά
  • λίγο γάλα
  • ελαιόλαδο
  • αλάτι και πιπέρι

Εκτέλεση

Βάζουμε λάδι σε ένα τηγάνι και μόλις αρχίσει να ζεσταίνεται ρίχνουμε μια χούφτα χοντροκομμένα κομμάτια από βλαστάρια άγριων σπαραγγιών (το πάνω μέρος). Τηγανίζουμε ελαφρά γυρίζοντας τα βλαστάρια στο τηγάνι. Σε ένα μπωλ σπάζουμε τα αυγά, προσθέτουμε λίγο γάλα, αλάτι και πιπέρι και χτυπάμε να ομογενοποιηθεί το μίγμα. Το ρίχνουμε στο τηγάνι πάνω από τα σπαράγγια. Με το πιρούνι βοηθάμε το μείγμα να τηγανιστεί ομοιόμορφα. Γυρίζουμε και ψήνουμε και από την άλλη μεριά. Σερβίρουμε με χοντροκομμένο πιπέρι. Μπορούμε να συνοδεύσουμε και με λευκό κρασί.

Σημείωση: Το κάτω μέρος των σπαραγγιών που δεν χρησιμοποιήσατε μην το πετάξετε! Κάντε μια ωραία σπαραγγόσουπα με λίγο τραχανά και απολαύστε «χωριάτικη σπαραγγόσουπα», το βραδινό βάλσαμο του τροφοσυλλέκτη μετά από μια ημέρα πεζοπορίας.

Οι «άχρηστες» γνώσεις τα άγρια σπαράγγια:
ήταν από τα αγαπημένα εδέσματα των Αρχαίων Ελλήνων και με τους βλαστούς τους στόλιζαν τις νύφες στους γάμους. Ίσως ως σύμβολα γονιμότητας.
θεωρούνται αφροδισιακά. Μάλλον λόγω σχήματος αλλά και μυρωδιάς (ρωμαλέου αλόγου) των ούρων μετά από τη βρώση τους.
θεωρούνται θεραπευτικά, δυναμωτικά, ορεκτικά και εξαιρετικά διουρητικά. Αν ψάξετε στο διαδίκτυο, θα δείτε πως θεωρούνται πανάκεια για θέματα του ουροποιητικού συστήματος και όχι μόνο.

 

ΠΗΓΗ

http://www.bostanistas.gr/?i=bostanistas.el.article&id=777

Η γριά Σπιριούναινα -Η μανιάτισσα ηρωίδα

Μανιάτισσα του 1821

Μέσα στις σύγχρονες κοινωνίες που ζούμε, αγαθά όπως η ειρήνη, η φιλοπατρία, η κοινωνική σταθερότητα θεωρούνται δεδομένα. Παλαιότερα ωστόσο τα περισσότερα από αυτά αμφισβητούνταν από τις προκλήσεις των καιρών. Οι συχνοί πόλεμοι, η πολιτική αστάθεια δοκίμαζαν τον πληθυσμό αναδεικνύοντας όμως λαμπρά παραδείγματα για το μέλλον. Μέσα σε αυτά τα παραδείγματα είναι και αρκετές γυναίκες.

Η γριά Σπιριούναινα είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα προς μίμηση. Το πραγματικό της επίθετο δεν το γνωρίζουμε, ωστόσο ξέρουμε ότι είχε παντρευτεί κάποιον από την οικογένεια Σπιριούνη από το χωριό Τριανταφυλλιά της δυτικής μέσα Μάνης. Η Σπιριούναινα ήταν τροφός (βοήθησε καθοριστικά στην ανατροφή), του Ηλία Μαυρομιχάλη, γιου του Πετρόμπεη. Παρόλη την ηλικία της (την αποκαλούσαν γριά ωστόσο μπορεί να ήταν γύρω στα 45-50) ακολούθησε τον Ηλία Μαυρομιχάλη στην εκστρατεία του στα ενδότερα της Πελοποννήσου τον Μάρτιο του 1821 προκειμένου να ξεσηκώσουν τους υπόλοιπούς Έλληνες σε επανάσταση.

Η Καρύταινα και το κάστρο της

Απέδειξε την ανδρεία της πολλαπλά καθώς αποδέχτηκε την θέση του αγγελιοφόρου του Ηλία Μαυρομιχάλη κατά την διάρκεια της πολιορκίας του κάστρου της Καρύταινας. Τρεις φορές ανέβηκε στο κάστρο της Καρύταινας, χωρίς να δειλιάσει, προκειμένου να μεταφέρει τους όρους παράδοσης του κάστρου. Οι Τούρκοι της έλεγαν συνεχώς «αύριο» προκειμένου να κερδίσουν χρόνο. Στο τέλος τους ήρθε βοήθεια από την Τρίπολη και το στρατόπεδο των Ελλήνων διαλύθηκε.

Με λίγα λόγια η γριά Σπιριούναινα αποτελεί υπόδειγμα γυναικείας ανδρείας και πίστης στο πρόσωπο που μεγάλωσε.

**Αφιερωμένο στην γιορτή της γυναίκας**

https://maniatika.wordpress.com/

Πηγές
1. Εταιρεία Λακωνικών Σπουδών
2. Ι. Γιανναροπούλου, Πρακτικά Α’ Συνεδρίου Λακωνικών Μελετών, 1982, σσ. 136 και 147.

Φωτογραφικό Υλικό

  1. http://spyriounis.com/portfolio/portreta/
  2. http://www.megalopoli.gov.gr/tourismos/aksiotheata/i-karitaina.html

Το Πέπο και ο πειρατής Τσατσαρούνος

Eugene Louis Gabriel Isabey, Greek Pirates Attacking a Turkish Vessel, 1827

Είναι γνωστό πως οι περισσότεροι παραλιακοί οικισμοί της Μάνης δημιουργήθηκαν κατά τις αρχές του 20ου αι. Η μεγάλη επικινδυνότητα λόγω της θαλάσσιας προσβασιμότητας τους έκανε μη θελκτικούς τόπους για μόνιμη κατοίκηση. Ωστόσο χρησιμοποιούνταν πολύ συχνά ως αγκυροβόλια σκαφών των ψαράδων ή των πειρατών σε παλαιότερους χρόνους.

Ο Γερολιμένας αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιου οικισμού. Ξεκίνησε να οικοδομείται μετά το 1870 όταν ο Μιχάλης Κατσιμαντής έφτιαξε ένα εμπορικό κατάστημα επί των βράχων, το οποίο ολοκλήρωσε ο ανιψιός του ο Κυρίμης. Η περίοδος αυτή σηματοδοτεί το τέλος της ανασφάλειας των παράκτιων περιοχών από εξωτερικούς εχθρούς. Ωστόσο το λιμάνι αυτό κατά τα χρόνια της Τουρκοκρατίας χρησιμοποιούταν κυρίως για τον απόπλου πολλών πειρατικών σκαφών. Άλλωστε δεν είναι τυχαία το στιχούργημα των ναυτικών της Τουρκοκρατίας

Από τον Κάβο Ματαπά
Σαράντα μίλια μακριά
Και από το κάβο Γκρόσσο
Σαράντα κι άλλο τόσο.

Πλήθος μικρών και άσημων στους περισσότερους σήμερα, πειρατών, ασκούσαν πειρατεία ορμώμενοι από τον Γερολιμένα. Ένας από αυτούς ήταν και ο Τσατσαρούνος, από το Ιταλικό ciacacchierone =φλύαρος, φωνακλάς, αγύρτης. Όπως οι περισσότεροι πειρατές της εποχής εκείνης 17ος – 19ος αι., ωθήθηκαν στην άσκηση πειρατείας λόγω της φτώχειας της περιοχής. Ο αυξανόμενος πληθυσμός σε συνδυασμό με την έλλειψη παραγωγικών πόρων έκανε την κατάσταση εκρηκτική. Η πειρατεία ήταν επάγγελμα καλό ώστε να συμπληρώνεται ένα εισόδημα.

Η παράδοση λέει πως ο πειρατής Τσατσαρούνος με έδρα τον οικισμό Πέπο, το οποίο βρίσκεται κρυμμένο μέσα στα βουνά, αθέατο από την θάλασσα, κοντά στο χωριό Μουντανίστικα, κατέβαινε την ρεματιά και κούρσευε τα καράβια που περνούσαν από το Ταίναρο. Η τακτική αυτή ήταν συνηθισμένη. Οι πειρατές της Μάνης έδρευαν σε απομονωμένα και απροσπέλαστα μέρη φυλασσόμενα από πύργους και φυσικά εμπόδια και κατέβαιναν στα πλησιέστερα λιμανάκια για τον πειρατικό απόπλου. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο οικισμός Πέπο από το ορμητήριο του Γερολιμένα απέχει 5 χλμ.πορεία, πράγμα που το κάνει δύσκολο στον εντοπισμό και την πρόσβαση.

Ο όρμος του Γερολιμένα

https://maniatika.wordpress.com/

ΠΗΓΕΣ

http://necspenecmetu.tumblr.com
http://www.ethnos.gr/default.asp
http://www.omorfimani.gr
http://greeksurnames.blogspot.gr
http://www.mythicalpeloponnese.gr
http://www.mani.org.gr/
http://www.maniguide.info/cavomap.html (σκαρίφημα χάρτη)

Τάσος Δράμπαλης: Από μαθητής στο Ωδείο, ιδρυτής Φιλαρμονικής στη Μάνη

Πέρασαν αρκετά χρόνια από τότε που ο Τάσος Δράμπαλης ήταν μαθητής του Ωδείου και της Φιλαρμονικής Καλαμάτας. Επέστρεψε όμως ως καθηγητής πλέον, έχοντας στα… μπαγκάζια του εμπειρία, γνώσεις, ιδέες και πολλά όνειρα. Εχοντας ξεκινήσει εδώ και λίγους μήνες τη Φιλαρμονική στη Δυτική Μάνη, εξομολογείται στην «Ε» τι θα ήθελε να δει να αλλάζει στην Καλαμάτα.

Επίσης, φωτίζει μια δύσκολη -και καθόλου γκλαμουράτη- πτυχή της καθημερινότητας των μουσικών: αυτή της επαγγελματικής και οικονομικής ανασφάλειας…

– Πώς είναι να επιστρέφετε στην Καλαμάτα ως καθηγητής πλέον; 

«Είναι ένα παράξενο συναίσθημα, λόγω του ότι τα χρόνια απ’ όταν έφυγα πέρασαν πάρα πολύ γρήγορα. Λες και ήταν χθες που ήμουν ακόμα μαθητής στη σχολή μουσικής του Τάκη Λουκαρέα, στους πρώτους δασκάλους της Φιλαρμονικής και στο ξεκίνημα του Ωδείου που έμοιαζε στα μάτια μας πανεπιστήμιο, μιας και οι καθηγητές του ήταν εκτός Καλαμάτας και στα μάτια μας φάνταζαν επιστήμονες…  Εφυγα τότε λοιπόν, ένα παιδί που δε χόρταινε να μαθαίνει και να παίζει μουσική όλων των ειδών. Για να λέγεσαι μουσικός πρέπει να γνωρίσεις πολλά είδη. Πέρασαν κοντά στα 20 χρόνια τα οποία με γέμισαν με εμπειρίες, γνωριμίες, γνώσεις, επιτυχίες και αποτυχίες, λάθη, αναζητήσεις και όνειρα για το μέλλον. Νιώθω σαν να μην έφυγα ποτέ… τόσο γρήγορα πέρασαν τα χρόνια – και κάποιες φορές πάει το μάτι ή το μυαλό μου στα πτυχία, στους επαίνους, στη δισκογραφία, αλλά και στις φωτογραφίες απ’ τις συνεργασίες μου όλα αυτά τα χρόνια που ήμουν εκτός Καλαμάτας. Γύρισα ως καθηγητής αλλά νιώθω ακόμα μαθητής, γιατί κατά τη διάρκεια της διδασκαλίας θέλω να νιώθω δίπλα μου το μαθητή μου ως συνεργάτη – φίλο – νέο μουσικό, και όχι να τον έχω απέναντί μου…».

– Ποιες είναι οι πιο δυνατές σας αναμνήσεις από τα χρόνια της Φιλαρμονικής και του Ωδείου;

«Οι αναμνήσεις μου από τη Φιλαρμονική ξεκινούν ακόμα και πριν γεννηθώ. Ο πατέρας μου είναι στη Φιλαρμονική από το 1965, οι θείοι μου, τα ξαδέλφια μου, οι φίλοι μου… οπότε ήταν σαν μια μεγάλη οικογένεια. Θυμάμαι όταν άκουγα τον πατέρα μου να παίζει με το κλαρινέτο μελωδίες από γνωστά τραγούδια, πόσο πολύ μου άρεσε η εκφραστικότητα, ο ήχος, η ψυχή και το πάθος του να το ερμηνεύσει! Ως μαθητές κοντραριζόμασταν για το ποιος θα τελειώσει τη μέθοδο πρώτος, ποιος θα παίξει το σόλο ή ποιος θα βγάλει περισσότερα κομμάτια για να βγει στην παρέλαση και στη συναυλία, για να φορέσει τη στολή και να βγάλει φωτογραφίες – ή να τον δουν να παίζει.

Ακουγα λοιπόν απλές μελωδίες από τον πατέρα μου, τότε που με έπαιρνε μαζί του στις πρόβες και παίζανε το «Λεμονάκι», την «Παρασκευούλα» και άλλα κομμάτια τέτοιου είδους. Αλλες εποχές… Πιο αγνές! Και κάτι ακόμα που θυμάμαι, περίμενα να ανοίξει η Φιλαρμονική να πάω να διαβάσω, και όταν ήταν να κλείσει μου φώναζε τότε αυτός που ’χε τα κλειδιά: «Αντε Τασούλη να κλείσουμε, αύριο πάλι, έχουμε και σπίτια, δεν κουράστηκες;» Ομορφες εποχές…

Στο Ωδείο δεν είχαμε αυτά τα συναισθήματα. Φερόμασταν σαν να ’μασταν μεγάλοι, λόγω του ότι μας βαθμολογούσαν στις εξετάσεις και έπρεπε να είμαστε πολύ καλοί μαθητές. Βέβαια χωρίς το Ωδείο δεν θα μπορούσα ποτέ μου να γίνω επαγγελματίας και καθηγητής αναγνωρισμένος. Μόνο εκεί μπορεί κάποιος που αγαπά τη μουσική και θέλει να προχωρήσει, να μάθει πολύ περισσότερα από ανθρώπους σπουδαγμένους και μοναδικούς στο είδος τους, εκεί μπορεί να αποκτήσει πτυχία.

Ημουν πολύ τυχερός γιατί στη Φιλαρμονική είχα την τύχη και την τιμή να έχω δάσκαλο τον Κ. Μίντζα και στο Ωδείο τον Κώστα Νικολέα, που με την αγάπη, την όρεξη, τις γνώσεις, την υπομονή και το πείσμα τους με βοήθησαν να είμαι αυτό που είμαι τώρα».

– Πώς γεννήθηκε η ιδέα ίδρυσης Φιλαρμονικής στη Δυτική Μάνη;

«Δεν είναι η πρώτη φορά που πάω σ’ έναν τόπο που δεν είχε ποτέ του Φιλαρμονική. Το έχω ξανακάνει. Μ’ αρέσει που ξεκινάω κάτι που μέχρι τότε δεν υπήρχε ή που, ακόμα καλύτερα, κάποιοι ίσως κάποτε προσπάθησαν να το φτιάξουν αλλά δεν τα κατάφεραν… Εγωιστικό βέβαια αυτό που λέω, αλλά αυτό με κάνει να αισθάνομαι πολύ προσεκτικός και υπεύθυνος στις κινήσεις μου για το παρόν και το μέλλον όλης αυτής της δημιουργίας. Αν σκεφτείτε πως αυτή η ιδέα γεννήθηκε σε μια στιγμή που η Ελλάδα είναι σε μία περίοδο απ’ τις χειρότερες των τελευταίων χρόνων, τότε θα νιώσετε πως ενώ γύρω μας ο κόσμος υποφέρει, έχει πόλεμο, πείνα και δυστυχία, υπάρχει κάτι… ένα «κρυφό σχολειό» όπως το νιώθω εγώ, που μαζεύει τα παιδιά, μικρά και μεγάλα, και τους βάζει στα φωτεινά βαγόνια μιας άλλης εποχής.

Η ιδέα για τον τόπο της Μάνης ήταν ένα όνειρο απ’ όταν ήμουν παιδί, μιας και πολλά καλοκαίρια πηγαίναμε για διακοπές εκεί. Πηγαίναμε όμως και το χειμώνα κάποιες φορές. Τότε λοιπόν κοιτάζοντας από το αυτοκίνητο τον κόσμο να κάθεται στα καφενεία ή τα παιδιά να παίζουν με τα πλαστικά μπουκαλάκια ποδόσφαιρο, μου άστραψε στο μυαλό με την παιδική μου φαντασία πως αν υπήρχε κάτι… καλλιτεχνικό εκεί, η περιοχή σίγουρα θα άλλαζε. Ο πολιτισμός της ιστορίας της Μάνης, με την ιστορία της μουσικής θα έκαναν μία ωραία ένωση. Γιατί η Μάνη, όπως και η Κρήτη, είναι από τα πιο γνωστά ελληνικά μέρη σε όλο τον κόσμο. Φανταστείτε λοιπόν πως τώρα, σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα, η Μάνη θα έχει τους δικούς της μουσικούς. Τα παιδιά της. Και αυτά σε λίγο θα είναι οι επόμενοι επαγγελματίες.

Βέβαια, δεν γίνονται όλα αυτά από μόνα τους, γιατί στην προσπάθεια όλη αυτή έχω και την αμέριστη βοήθεια της Αρχής του τόπου καθώς και όλου του Δήμου, των δημοτών και των γονέων, που κάνουν ό,τι είναι δυνατό για τα παιδιά, ώστε να τους δώσουν ένα εφόδιο για το μέλλον τους, αλλά κι έναν αέρα αισιοδοξίας μέσα από τις μελωδίες».

– Πώς κρίνετε το επίπεδο της μουσικής παιδείας στην Καλαμάτα; 

«Η κρίση μου -λυπάμαι που θα το πω- είναι ανάγκη να είναι κάπως αυστηρή. Υπάρχουν πολλοί καλοί επαγγελματίες μουσικοί στο είδος τους στην Καλαμάτα και χάνουν τα χρόνια τους περιμένοντας κάπου να παίξουν… Να μιλήσω για τον τομέα μου: Από το Δημοτικό μας Ωδείο έχουν αποφοιτήσει πάνω από 15 άτομα (πνευστοί και κρουστοί). Επαγγελματίες πλέον δηλαδή. Μένουν εδώ. Αναγκάζονται να δουλεύουν και να ζουν με 200-300 ευρώ το μήνα (όσα μπορεί να παίρνει και κάποιος που ποτέ του δεν σπούδασε και δεν διάβασε δηλαδή), άλλοι να ψάχνουν μεροκάματα σε καφετέριες να παίξουν λίγο μουσική και κάποιοι πιο τυχεροί και προνομιούχοι, σε ξενοδοχεία. Γιατί ολόκληρη Πολιτιστική Πρωτεύουσα (όπως θέλουν να λέμε) να μην έχει τη δικιά της Συμφωνική Ορχήστρα ή μια Big Band ή Ορχήστρα Ποικίλης Μουσικής κ.λπ.; Οταν λέμε πως έχουμε Μέγαρο Χορού και Κάστρο και Πνευματικό Κέντρο και άλλα τόσα πολιτιστικά θέρετρα που φιλοξενούν πολιτισμό… γιατί αυτοί οι άνθρωποι να μη μείνουν εδώ στον τόπο τους και να κάνουν οικογένειες, αλλά να πρέπει να φεύγουν για να πάνε να δουλέψουν στην Αθήνα ή την Πάτρα π.χ.;

Ας σκεφτούν λοιπόν αυτοί που μπορούν να κάνουν κάτι αλλά δεν θέλουν ακόμα, πως είναι συμφέρον για τον τόπο αυτοί οι άνθρωποι να μείνουν και να προσφέρουν τις γνώσεις και την αγάπη τους. Πιστέψτε με, πως ένα παιδί δε θα ‘χει κάτι να ζηλέψει για να φύγει από δω και να πάει π.χ. Αθήνα, ή Θεσσαλονίκη ή Κέρκυρα να σπουδάσει μουσική. Γιατί και η Καλαμάτα θα ’χει τους δικούς της καταξιωμένους καθηγητές και μουσικούς όλων των ειδικοτήτων. Τι πιο ωραίο από έναν ενιαίο χώρο σπουδών μουσικής στην Καλαμάτα; Προλαβαίνουμε μέχρι την ημερομηνία της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας να το κάνουμε».

– Ηταν μεγάλο το ταξίδι σας πριν επιστρέψετε εδώ. Ολα αυτά τα χρόνια, από το 1997, τι κάνατε στην Αθήνα; 

«Θα τα πω κάπως επιγραμματικά: Εφυγα έχοντας ένα δίπλωμα τρομπέτας απ’ την Καλαμάτα και γύρισα με ακόμα 5 πτυχία, παίρνοντας και το δίπλωμα της Σύνθεσης και μια προϋπηρεσία στα ωδεία όπου δίδασκα πάνω από 15 χρόνια. Υπηρέτησα στο Πολεμικό Ναυτικό 3 χρόνια ως μουσικός ύστερα από εξετάσεις, παίζοντας 1η τρομπέτα. Δούλεψα ως 1η τρομπέτα στη Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων, τη Φιλαρμονική του Δήμου Πειραιά, τη Συμφωνική Ορχήστρα και Φιλαρμονική του Δήμου Χαλκιδέων, καθώς και στην Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ για αρκετές συναυλίες κ.ά. Εργάστηκα ως καθηγητής Χάλκινων Πνευστών και Ανωτέρων Θεωρητικών σε πολλά ωδεία σε όλη την Αθήνα, στη Χαλκίδα, στα Μέγαρα. Είχα συνεργασίες με ονόματα όπως Στ. Ξαρχάκος, Μ. Θεοδωράκης, Μ. Πλέσσας, Δ. Σαββόπουλος, Λουκ. Κηλαηδόνης, Γ. Μαρκόπουλος, Γ. Κατσαρός, Μ. Φαραντούρη, Β. Λέκκας, Δ. Μητροπάνος, Αντ. Καλογιάννης, Αντ. Ρέμος, Ελ. Παπαρίζου, Φ. Δεληβοριάς, Γ. Γιοκαρίνης, Αλκ. Ιωαννίδης, Γ. Κότσιρας, Λάκης Παπαδόπουλος, Λ. Μαχαιρίτσας, Μ. Μητσιάς, Θ. Ανδρεάδης, Μ. Ασλανίδου, Γ. Λογοθέτης (Λογό),  Χρ. Δάντης, Γ. Ανδρεάτος, αδελφοί Κατσάμπα. Αλλά και με πολλούς άλλους Ελληνες και ξένους καλλιτέχνες διεθνούς φήμης, όπως ο πιανίστας Δημ. Σγούρος, ο μεγάλος τενόρος Andrea Bochelli, ο σολίστ τρομπονιού Christian Lindberg κ.α.

Εχω δώσει συναυλίες σε μουσικούς χώρους και θέατρα της Ισπανίας, Γερμανίας, Πολωνίας, Τουρκίας, Αμερικής, Σκοπίων, Κύπρου κ.α. και στην Ελλάδα στα: Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, Επίδαυρο, Ηρώδειο, Εθνική Λυρική Σκηνή, Εθνικό Θέατρο, Αρχαίο Θέατρο Πάτρας, Βεάκειο, Κατράκειο, Ακροπόλ, Ρωμαϊκή Αγορά, Θέατρο Πέτρας και αλλού».

 

«Ναι. Δόξα τω Θεώ. Σχέδια έχω, και πάρα πολλά μπορούν να γίνουν, αλλά η Καλαμάτα μάλλον δεν θα ήθελε να τα υποστηρίξει. Εχουν μείνει οι περισσότεροι στα παλιά (ρεμπέτικα, λαϊκά, δημοτικά κ.λπ). Φοβούνται τα μαγαζιά να βάλουν μουσικούς που να παίζουν λάτιν, ροκ, τζαζ, alternative, για να κάνουν τη διαφορά και την αρχή στον τόπο.

Πριν από λίγο καιρό έγιναν εξετάσεις στην Πάτρα για τη δημιουργία της πρώτης Ορχήστρας Πνευστών και Κρουστών στην Ελλάδα. Είχα την ευκαιρία να συμμετέχω και εγώ στις ακροάσεις του διαγωνισμού αυτού και να περάσω στη θέση του 1ου κορυφαίου τρομπετίστα της Ορχήστρας. Περιμένω να ξεκινήσουμε τις πρόβες και τις συναυλίες. Ο δεύτερος χρόνος των Μουσικών μας Συνόλων στη Μάνη συνεχίζεται, μαζί και το ενδιαφέρον του Δήμου και των κατοίκων του για μας και τις εμφανίσεις μας – οπότε αυτό μας βάζει σε νέους στόχους για συνεργασίες, συναυλίες και άλλες εκδηλώσεις.

Επίσης έχω δεχθεί κάποιες προτάσεις να συμπράξω με ορχήστρες και φιλαρμονικές σε κοντινούς μας δήμους και την Πελοπόννησο ως σολίστ τρομπέτας αλλά και όχι μόνο».

Eleftheriaonline

Ορεινή πεζοπορική εξόρμηση στη Μάνη

Ορεινή πεζοπορική εξόρμηση στη Μάνη διοργανώνει ο Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Σπάρτης την Κυριακή στη διαδρομή Αρεόπολη – Σωτήρας – Προφήτης Ηλίας, με επιστροφή από τα ίδια μέρη (ή, εναλλακτικά, με κατάβαση στον Πύρριχο).

 

Ο βαθμός δυσκολίας είναι Β (μέτρια) και η διάρκεια της πορείας περίπου 5 – 6 ώρες. Η αναχώρηση θα γίνει στις 7.30 το πρωί της Κυριακής με ΙΧ αυτοκίνητα από το Κλειστό Γυμναστήριο Σπάρτης. Στις 8.15 ακολουθεί συνάντηση με τους συμμετέχοντες που πρόκειται να έρθουν από το Γύθειο και τη νότια Λακωνία στο πρατήριο καυσίμων «SILK oil» του Λεωνίδα Περδικάρη, επί της Εθνικής Οδού Σπάρτης – Γυθείου, στις Λίμνες Αιγιών. Απαραίτητα για τη συμμετοχή είναι: η καλή φυσική κατάσταση, ο κατάλληλος για την εποχή ατομικός εξοπλισμός (οπωσδήποτε πεζοπορικά άρβυλα ή άλλα κατάλληλα παπούτσια, αντιανεμικό-αδιάβροχο, καπέλο και σκούφος κ.λ.π.) καθώς και επαρκής ποσότητα νερού.

Για πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής μπορεί κανείς να απευθυνθεί μέχρι και αύριο το απόγευμα στους συντονιστές της εξόρμησης: Πέτρο Γιαννακάκο (6976-520239) [για όσους ξεκινήσουν από Γύθειο] και Λία Λιάκου (6972-575979) [για όσους ξεκινήσουν από Σπάρτη].